Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki precz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki precz. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, listopada 16, 2026

6287. Łódeczka dla Białego Kruka


Autor(ka) nie do ustalenia.

Szczególnie dotkliwe bywają straty wtórne związane z przy­szło­ścią. Po śmierci bliskiej osoby człowiek opłakuje nie tylko to, co było, ale również to, co już nigdy się nie wydarzy […]. Żałoba dotyczy zarówno utraty przeszłości, jak i utraty wy­obrażonej przyszłości.

•

Każdy człowiek ma swój refren, każdy człowiek ma swoją piosenkę. Kolejne zwrotki opowiadają o róż­nych eta­pach życia, ale refren jest o tym, co pozostaje nie­zmien­ne. I to coś powraca w opowieściach wszyst­kich ludzi, któ­rzy nas znali. Naprawdę!

Ewa Pawlik, Sztuka umierania. Jak oswoić śmierć, by nie przegapić życia, W.A.B., Warszawa 2026.

❦

Roberta Flack, Will You Still Love Me Tomorrow.

sobota, listopada 14, 2026

6285. 318/365

to nie jest prawda obja­wiona ani udo­wo­dnio­ny w trudzie le­mat. to nawet nie są wy­pra­co­wa­ne latami sta­no­wisko czy opi­nia. to tylko moja perspektywa, zde­kom­pre­so­wany stan moich emocji i uczuć wobec tego, jak widzę konkretną sytuację — je­dy­ne, czego możesz oczekiwać, to tylko tego, że wezmę odpo­wie­dzial­ność za wypowiedziane słowa, ale będę też miała go­to­wość i ciekawość, by przyjrzeć się twojej perspektywie, jeśli tylko się nią ze mną podzielisz.

318/365

❦
[suplement 16.11.2026]
To dobre uczucie: widzieć w jednej chwili wszystko naraz. Nie myśleć, nie interpretować, nie szukać zrozumienia.

Remigiusz Ryziński, Uczeń,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2026.

piątek, listopada 13, 2026

6284. 317/365

ile cza­su — w dziesiątkach lat — po­trze­bu­je­my, by uwierzyć* w to, czego do­świad­czamy? by dać się temu prowadzić? by odło­żyć na bok dobrze wy­ro­bio­ne zdanie na temat tego, co ma zdarzyć się** jutro, pu­ścić, odpuścić i dać szansę czemuś jesz­cze nie­zna­ne­mu?

317/365

__________
   *    a może tylko odzyskać dziecięcą wiarę.
  **   jedenaście miesięcy temu, gdy po­dej­mo­wa­łam jedną z najtrudniejszych decyzji, amputowane miejsce w sercu opatrywałam czytanymi literkami. a potem zapisałam na marginesie to, co do mnie przyszło: rze­czo­wni­ki to stan, przymiotniki to opinia, cza­so­wni­ki zaś to prawda, czyli proces, który nieustannie zwraca nas naszemu życiu, by mogło płynąć tam, gdzie chce.
     jedenaście miesięcy później, czyli dziś, znalazłam ten brudnopis. wtedy, pa­mię­tam, nie chciałam stać się zgorzk­nia­łym za­kon­ni­kiem. dziś wiem, że mi się udało nie być nim ani przez chwilę.

[…]  wszelka ocena jest mgłą: we mgle nie widać; […].

•

Bo jakieś zdanie usłyszane „nie dalej” jak wczo­raj nie jest tym samym zdaniem sły­sza­nym dzisiaj, choćby nawet sfor­mu­ło­wa­ne by­ło identycznie jak wczoraj. Bo wszystko się zmienia, wszystko się mieni, wszystko się skrzy i człowiek-dzisiaj nie jest już oczywiście człowiekiem-wczoraj. Wszystko się mieni i wszystko, co się słyszy, słyszy się zawsze po raz pierwszy w życiu, tak samo wszystko, co się widzi, dotyka, smakuje, czu­je, przeżywa.

Edward Stachura, Fabula rasa,
Wydawnictwo Estymator, Toruń 2000.

Czytałem kiedyś pamiętnik zgorzkniałego, nieszczęśliwego zakonnika, który opuścił klasztor.

Jan Twardowski, Tylko miłość się liczy,
Aleksandra Iwanowska (wybór),
Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznań 2009.

*

Roberta Flack, Bridge Over Troubled Water.

❦
[suplement 15.11.2026]
Racjonalność mnie gubi, wiedza nie wystarcza. Podążam za uczuciem, za tęsknotą.

Remigiusz Ryziński, Uczeń,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2026.

wtorek, listopada 10, 2026

6283. 314/365  // Panna cotta (CCX)

dziś jest pierw­szy dzień od powrotu z mojego dziewiątego gi­gan­ta*, gdy nie jestem w nie­do­cza­sie, nie gonię, nie nadra­biam za­le­gło­ści — jestem bez poczucia, że zalegam coś życiu.

cały dzień tylko dla mnie i włoskich słów. nie zmar­nu­ję ani chwili.

314/365

________
  *  przez większą część giganta łomoliłam nie tylko tamtą, ale również poniższą pio­sen­ką — to moje dwa osobiste hym­ny, po­ma­ga­ją­ce pamiętać, że chcę być partnerem mo­je­go ży­cia, a nie jego ofiarą.
     ta piosenka długo kazała czekać na chwi­lę, gdy oświad­czy z przekonaniem: tak, ten wpis będzie dla mnie do­bry. dziś wszystko stało się jasne.

AI i.e. Global Thievery: Nina Sartori, Me la riprendo, la vita.

me la riprendo, la vita
la voglio intera, infinita

[…]
ma c’è una forza silenziosa che nessuno può spiegare
nasce quando tocchi il fondo e scegli ancora di tornare
se porto una ferita non la copro, non la nego
[…]
sono tornata, adesso mi vedi
ridammi i giorni, ridammi il mare
ridammi il tempo per ricominciare
ridammi il fuoco, ridammi la voce
ridammi il diritto di essere felice
ridammi il sole sopra la fronte
ridammi il mio nome, più forte della notte

poniedziałek, listopada 09, 2026

6281. 313/365

cie­sząc się, że coś pojawiło się w moim życiu, nigdy nie po­my­ślałam, że skoro jest, to któ­re­goś dnia zniknie i zrobi to pew­ni­kiem w naj­bar­dziej nieoczekiwanym momencie.

wciąż nie jest to moja pierwsza myśl, ale gdy znika — bo znik­nę­ło — już nie szaleję z nie­szczę­ścia, nie szarpię się z nie­chcia­nym, pusz­czam. jest mi smutno, ale ten brak za­trzy­muje mnie tylko na chwilę, po­nie­waż po­sta­na­wiam iść dalej bez.

313/365

❦
Niekiedy wystarcza świadomość, że po­dję­liśmy próbę. Lista niedokończonych spraw może być zachętą do większej od­wa­gi w co­dzien­nych relacjach.

•

Pewne historie pozostaną częściowo nieprzeniknione. Tak po prostu jest.

Ewa Pawlik, Sztuka umierania. Jak oswoić śmierć, by nie przegapić życia, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

niedziela, listopada 08, 2026

6280. Czekariat (CXLIX)


fot. Leány, fragment.

Zawsze to samo: piękno rzeczy widzę dopiero w lu­sterku wstecz­nym, kiedy nostalgia je ponownie ka­li­bruje.

Virginie Despentes, Drogi dupku, przeł. Beata Geppert,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

sobota, listopada 07, 2026

6279. 311/365

co by­ło pierwsze*, oczekiwania świata wobec ciebie czy ocze­ki­wa­nia, które sam_ sobie na­rzu­casz? odpowiedź nie gra żad­nej roli. za­równo te endogenne, jak i te wywołujące pre­sję z ze­wnątrz, jeśli nie­re­al­ne lub na ten mo­ment zbyt wysokie, są śmier­cio­nośne dla ra­do­ści, zachwytu czy otwar­to­ści na to, co przy­nieść mogą ko­lej­ne chwi­le lub dni.

311/365

_________
  *  podrasowana, umieszczona w innym kon­tek­ście wersja pytania: co było pierw­sze, jajko czy kura?

piątek, listopada 06, 2026

6277. Panna cotta (CCIX)

Zwykle nie wystarcza mi, że tak jest i już. Potrzebuję wiedzieć dlaczego tak jest i nie zadowalam się szybką odpowiedzią: bo tak.

Porządek w przyimkach robiłam nieśpiesznie. Widziałam te dwa słowa setki razy, ale dopiero dziś przestało mi wystarczać, że są to sy­no­ni­my. Dla mnie to nie są już tylko dwa czasowniki będące synonimami. To sa­mo­bież­ne dro­binki poezji i miłości.

✍ all’amore sfortunato
           mi sono dimenticata* di quei giorni
           mi sono scordata* di te
    che tu sia felice

do nieszczęśliwej miłości / zapomniałam tamte dni / zapomniałam cię / obyś był szczęśliwy
preferisci dimenticarti o scordarti? ;)
wolisz zapominać czy zapominać? ;)

___________
   *   źródłosłów: pot. łac. de-menticare (usunąć z umysłu).
  **  źródłosłów: pot. łac. ex-cordare (usunąć z serca).

*

Łona, ĄĘ, [w tym:] Pawła Jabłońskiego 
projekt zaliczeniowy z liternictwa.

❦
[…]  mojego życia nikt mi nie odbierze. […]  Dla mnie była to rewelacja — coś się w człowieku dzieje i nie sposób się cofnąć. Siedząc w samolocie, przez okienko widziałam chmury i po­ma­rań­czo­we, promienne światło, co za spokój, i wszystko do mnie wróciło, jakbym się znajdowała w określonym punkcie swojej świadomości — ileż razy dobrze się czu­łam w sa­mo­lo­cie, zawsze lubiłam latać. I wszystko było tam jednocześnie: cudowne życie z każdego punktu widzenia, spełnione pra­gnie­nia i namiętności, które to życie niszczą, napełniają mnie i tworzą, i spotkania, słod­kie, ciekawe zderzenia — i to wszyst­ko we mnie jest. Rze­czy­wi­ste i dokonane, wszystko jest, dopóki mam pamięć, wyryte we mnie równie pewnie jak smu­tek. W przeciwieństwie do tęsknoty zdarzenia, które na­stą­piły, pozostają na zawsze, i tego nikt mi nie odbierze – je­stem przeszłością, którą hołubię.

•

Nie można cofnąć tego, co już się stało. Nie można wyrwać sobie tych wydarzeń z ciała.

•

Nie wiem, co się z nim stało. Nigdy więcej go nie widziałem.

Virginie Despentes, Drogi dupku, przeł. Beata Geppert,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

❦
[suplement 16.11.2026]


Zawsze-Wolna-od-Nudy.

6276. 310/365  // W warzywniaku (XXIII)

liczy się każda pró­ba. każde nienajlepsze czy nieidealne wy­ko­na­nie liczy się po­dwójnie. perfekcyjny wykon nie liczy się wca­le, bo oznacza tyl­ko i aż tyle, że ćwiczenie jest zbyt łatwe — można tylko pogratulować.

310/365

🍆

czwartek, listopada 05, 2026

6275. —

życie się kończy,
istnienie nie
.

IITI

*

Ibrahym Esshaeba + AI-assisted: Kimo Sounds, Rise Slow[ly].

rise slow[ly]
[…]
I didn’t need the light to find my way
I just kept moving through the dark each day

[…]
but every fall just showed me where to stay
not fast, not loud, not for the crowd
just real, just deep, just mine to keep

środa, listopada 04, 2026

6274. 308/365

za młodu, dawno, dawno temu podsta­wowym składnikiem szczęścia było dla mnie speł­nie­nie. teraz szczęście przyjmuje formę nie­usta­ją­cego za­chwy­tu dobrem, które jest. wciąż je­szcze jest.

308/365

wtorek, listopada 03, 2026

6273. 307/365

jestem w dro­dze* na drugą stronę życia. umie­ram, nie­ko­niecz­nie szybciej niż ty. z dużą dozą pewności powiedziałabym, że robię to tyl­ko intensywniej i bardziej spektakularnie niż ty.

307/365

__________
  *  triduum listopadowe: (poświęcone ko­lej­no: świę­tym, zmarłym i… żywym), czyli dzień Wszystkich Świętych, Za­dusz­ki i trze­ci li­sto­pada. przyszło mi do głowy, że jest co dziś świę­to­wać z przytupem. święto mniej­szo­ści — nas wszystkich, tych je­szcze cał­kiem żywych.

*

Philip Glass, Mad Rush,
Philip Glass (fortepian).

❦
[suplement 4.11.2026]
[…]  doświadczenie utraty rozpościera się szeroko po obu stronach granicy mię­dzy „tu i tam”.

•

Ten, kto ma świadomość własnego umie­ra­nia, przygląda się życiu z perspektywy dla wielu niedostępnej. […]  To, co na­praw­dę kluczowe, wyłania się na pierwszym planie, a to, co zajmowało nas dotąd, zupełnie traci na znaczeniu.

Ewa Pawlik, Sztuka umierania. Jak oswoić śmierć, by nie przegapić życia, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

poniedziałek, listopada 02, 2026

6272. 306/365

ukradli nam pacz­kę ciastek. zostali na tym złapani, więc krzy­czą: pójdźmy na kom­pro­mis! chcą sprawiedliwie podzielić się z na­mi na­szy­mi ciastkami, czyli na pół.

306/365

logo: PiS Konfedeeracja Rozwój Plus
[dostęp 2.11.2026], źródło: gugel.

[suplement 7.11.2026]
•
Ci ludzie [skrajna prawica] nie znają żadnego tabu — są pragmatyczni. Dążą do władzy. O niczym innym nie myślą.

Virginie Despentes, Drogi dupku, przeł. Beata Geppert,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

niedziela, listopada 01, 2026

6271. 305/365  // W warzywniaku (XXII)

tak, ćwiczenia — jedno po drugim — któregoś dnia nie będą już nud­nym, znienawidzonym obowiązkiem, lecz przej­dą płyn­nie i bez ostrze­że­nia do kategorii „nie­do­ści­gnio­ne ma­rzenia”.
     potrzebuję codziennej dyscypliny, nawet je­śli chwi­la­mi czu­ję się jej ofiarą. oburzona na to stwierdzenie dyscyplina* na­tych­miast zare­agowała, by udo­wod­nić, że nie jest oprawcą:
     — nie musisz, nie rób!**

305/365

___________
    *    nie jest po to, by zniewolić, uprzed­mio­to­wić życie, lecz by pomóc mu rozwijać się, by mogło jak najdłużej i jak naj­peł­niej korzystać*** z tego, co oferują mu oko­licz­no­ści.
   **   robię, a możliwość zrobienia sa­mo­dziel­nie tych ćwi­czeń traktuję już tak jak po­win­nam, czyli jako przywilej.
  ***  nadzieja na­tych­miast nabrzmiewa nowymi pąkami. że listopad? nic sobie z tego nie robi, szykuje się do kwitnięcia.

🍆

[suplement 2.11.2026]
Najbardziej mnie fascynuje prędkość, z jaką się zmieniamy, plastyczność naszej rze­czy­wi­sto­ści. Coś, co było nie­wy­obra­żal­ne, stało się normalne.

Virginie Despentes, Drogi dupku, przeł. Beata Geppert,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.

[suplement 7.11.2026]
Kiedy jestem w dobrej formie, chodzę po Paryżu. Chodzę po nim wzdłuż i wszerz, a od pierwszego lockdownu wykształciła mi się z nim dziwna relacja. Przypominam sobie, że kocham to miasto, tak jak kochamy coś, o czym wiemy, że moż­na to stracić.

(tamże, wyróżnienie własne)

sobota, października 31, 2026

6270. Czekariat (CXLVIII)


Usz.

Nie potrzebuję dowodu, by wiedzieć, że to, co pamiętam z dzieciństwa, było — i że było tak, jak to sobie wy­obra­żam. Tym różni się prawda od faktu: prawda jest własna, fakt należy do wszystkich.

Remigiusz Ryziński, Uczeń,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2026.

6269. 304/365

w trud­nych chwilach zwykle zapominam o tym, że. tymczasem, szczególnie w trudnych momentach po­trze­bu­ję pa­mię­tać, po­trze­bu­ję przypominać sobie wciąż od nowa, że.

nie idę przez to wszystko sama — nawet w tych chwilach, gdy fizycznie jestem sama w ulu, nie jestem z tym sama.

304/365

piątek, października 30, 2026

6268. [*]

Można kogoś przestać dotykać, ale  
to nie znaczy, że on przestaje być blisko.

Lonia (–2026)
🐾🐾

[dostęp 30.10.2026], źródło.

czwartek, października 29, 2026

6267. 302/365

bo prze­cież jestem tu tylko na chwilę — jak łatwo to napisać, zanotować, przeczytać. jak łatwo jest łudzić się, że rozumie się do trzewi sens tych słów. i jak trudno rozstać się* z każ­dą do­brą chwilą.

302/365

_________
  *  by było łatwiej puścić, trzeba wycisnąć z niej, ile się da; nie zapomnieć wytarzać się w niej do utraty tchu.

środa, października 28, 2026

6266. 301/365

cza­sem myślę o tych, którzy przede mną byli szczęśliwi w ulu, nim ten ulem się stał — był już wtedy dobrem luksusowym, przyj­mu­ją­cym for­mę mieszkania. my­ślę o nich za każ­dym ra­zem, gdy myślę o tych, których ma­rze­nia będą spełniać się w ulu, gdy przestanie być mo­im do­mem. o jednych i drugich nic nie wiem, ale my­ślę o nich ostatnio częściej i jest to z pew­no­ścią znak, że nieuchronnie nad­cią­ga li­sto­pa­do­wa ciem­ność.

301/365

Z ty­god­nia  na tydzień poranki spóźniały się  coraz bardziej […].

Selja Ahava, Dzień, w którym wieloryb przepłynął przez Londyn, przeł. Justyna Polanowska,
Grupa Wydawnicza Relacja, Warszawa 2026.

sobota, października 24, 2026

6263. 297/365

choć nie sia­da w moim fotelu, panoszy się po całym ulu. jara jak opętana, łapie za gardło, draż­ni oczy, a my musimy z nią miesz­kać, spo­ży­wać posiłki i żyć tylko po to, by przeżyć, nie tracąc nadziei na lepsze dni. ona wabi się ża­łoba.

297/365

Język mnie opuścił. Znalazłam się w miej­scu, w którym nie zna­łam żadnego języka. W opusz­czo­nym miejscu.
     Gdzie jesteś?

Jeanette Winterson, Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?, przeł. Kaja Gucio, Czarne, Wołowiec 2026.