choć nie siada w moim fotelu, panoszy się po całym ulu. jara jak opętana, łapie za gardło, drażni oczy, a my musimy z nią mieszkać, spożywać posiłki i żyć tylko po to, by przeżyć, nie tracąc nadziei na lepsze dni. ona wabi się żałoba.
297/365
Język mnie opuścił. Znalazłam się w miejscu, w którym nie znałam żadnego języka. W opuszczonym miejscu.
Gdzie jesteś?
Jeanette Winterson, Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?, przeł. Kaja Gucio, Czarne, Wołowiec 2026.
w ulu pierwszy raz od siedmiu tygodni trzy wieczory pod rząd zasypiałam obok sadownika. udomawiam się. czekam, aż ukorzenią się moje pogigantowe plany i wykiełkują nowe marzenia.
294/365
fot. Koralik.
Moje zadanie polega na tym, by żyć aż do śmierci.
Moje zadanie polega na tym, by żyć w zgodzie z własnym ciałem i kochać je, w całości i bez zastrzeżeń. Wspierając się na tej trwałej opoce, mogę wychodzić życiu naprzeciw z poczuciem siły i hojności.
[w:] Marilyn Yalom, Irvin D. Yalom, Sprawa śmierci i życia,
przeł. Tomasz Wyżyński, Czarna Owca, Warszawa 2022.
❦
Ból nie jest etapem do pokonania, nie jest przeszkodą; jest raczej drogą, którą musimy przebyć. Na końcu podróży ból zawsze wyczerpuje się i nas odmienia.
•
[…] w obliczu przeciwności losu każdy z nas może rozwinąć w sobie umiejętność oczekiwania czegoś niezwykłego w swoim życiu.
Bernardo Stamateas, Ból, który wzmacnia,
przeł. Ksenia Zawanowska, Bellona, Warszawa 2023.
*
Ornella Vanoni & Gino Paoli, Senza fine.
senza fine
tu sei un attimo senza fine
nie dotykam tego tematu, nie poruszam tej kwestii — użyte w jednej jego wypowiedzi słowa zwróciły na siebie moją uwagę — jakby bezruch mógł magicznie zagwarantować utrzymanie status quo — pomyślało mi się.
są rzeczy, co do których na razie można pozwolić sobie jedynie, by je dyskretnie dostrzegać i obserwować bez płoszenia kiełkującej odwagi, która pozwoli skutecznie stawić im czoła. nie poganiam, patrzę.
291/365
Zatrzymywać rzeczy w pamięci znaczy wierzyć, że istnieje jedynie przeszłość; pozwolić im przeminąć to zrozumieć, że istnieje przyszłość.
— Daphne Rose Kingma
[w:]
Bernardo Stamateas, Ból, który wzmacnia,
przeł. Ksenia Zawanowska, Bellona, Warszawa 2023.
nikt nie pakował się tak szybko jak tęsknota. nadzieja jej asystowała, jednocześnie pomrukując podczas robienia swoich planów.
wdzięczność spokojnie wypiła ostatnią na tym gigancie kawę w barze.
282/365
🍅
Sztuka to moment, gdy słyszysz pukanie
swojej duszy — i odpowiadasz.
— Terri Guillemets
[w:] Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
[suplement 10.10.2026]
Każda miłość jest inna. Każda miłość ma swoją przeszłość, własne schematy i powtórzenia.
Siri Hustvedt, Księga duchów,
przeł. Jerzy Kozłowski,
Wydawnictwo Znak, Kraków 2026.
ujął mnie, gdy wchodząc do baru powiedział: dzień dobry, co pozwoliło mi z łatwością zobaczyć w nim, czyli w gościu z koloratką, człowieka, ponieważ nie używał systemowej werbalnej przemocy. wychodząc, gdy otwierał mi drzwi, z otwartym sercem powiedziałam: szczęść boże!
to było piękne spotkanie, pozbawione przeciągania liny.
281/365
🍅
Czasami kamień, który podnosisz i trzymasz w dłoniach, przemawia do ciebie. Dzielisz się z nim uczuciami, a on napełnia cię energią.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
przy kawie pierwsze pożegnanie. snucie planów i tylko jedno przepiękne, mocne życzenie: byśmy, o tak!
byśmy w tak dobrym stanie, w jakim jesteśmy* dziś, spotkali się w przyszłym roku.
_________
* oboje niepełnosprawni w stopniu znaczącym, nie do pozazdroszczenia.
280/365
🍅
[…]
wszyscy jesteśmy liśćmi na gałęziach tego samego drzewa – wyrastamy osobno, rośniemy dalej w różny sposób, ale mimo to jesteśmy ze sobą nierozerwalnie związani.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
fot. Pati, fragment.
wszystko
jest możliwe
mrówki
przenoszą Górę
ziarnko po
ziarnku
Józef Baran, W wieku odlotowym,
Zysk i S-ka, Poznań 2020.
tęsknota miesza się ze smutkiem. uderza do głowy niczym woda sodowa. jeszcze nie odliczam godzin, skrupulatnie liczę dni.
279/365
🍅
Najjaśniejsze płomienie radości są zazwyczaj rozpalane przez nieoczekiwane iskry.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
pierwszy raz — w ramach tego giganta — pozwoliłam sobie na odrobinę tęsknoty i tknęło mnie, że.
tęsknota — choćby nie wiem, jak uwierała, bolała nie do wytrzymania, przyduszała, dręczyła czy była całkowicie nie do ukojenia — jest przywilejem*. ogromnym, nawet jeśli towarzyszą jej łzy, których końca nie sposób dojrzeć.
275/365
_________
* prawdopodobieństwo, że ktoś/coś pojawił(o) się w naszym życiu, było bliskie zera; ot, ślepej kurze trafiło się ziarno.
🍅
Nie możemy być w pełni ludźmi, dopóki nie zrozumiemy, że wszyscy stanowimy część większej całości — jesteśmy gałęziami tego samego drzewa.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
ona na wózku z przystawką, on z białą laską bezpiecznie trzyma się rączki wózka, poszli. na szczęście nie było nikogo, komu wyrwałby się z ust dramat! świętowali jego urodziny.
273/365
🍅
[model zwany „głowa, serce i ręce”, opracowany]
w XVIII wieku przez szwajcarskiego reformatora edukacji Johanna Heinricha Pestalozziego.
[…] głowa jest tym, co wiemy, serce tym, na czym nam zależy, a ręce tym, co robimy.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
pojawia się w refleksach światła, w jego migotaniu między poruszanymi wiatrem liśćmi drzew. zatrzymuje mnie przy roślinach. uczy zachwytu chwilą, gdy promienie słoneczne ufnie układają się na zielonościach.
271/365
🍅
[…] „przyszłość” to właśnie teraz.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
wytchnął, wrócił do ula i zadzwonił. pierwszy raz od tamtej krótkiej rozmowy usłyszałam jego głos. popłakałam się ze szczęścia.
270/365
🍅
[…]
istnieje coś więcej — coś głębszego, co może nas zmienić na lepsze. O ile tylko obejmiemy w posiadanie swoje światło.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu,
które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
