Wielotygodniowe odliczanie literek, dwa. Książka ta to dla mnie niemająca końca degustacja styczniowego przydziału drukowanych literek ułożonych we włoskim szyku. Wygrała z innymi, które chciałabym mieć w dłoniach, z powodu drzew i kreski, która zapiera mi dech w piersi na każdej stronie bez względu na to, który raz na niej zatrzymam wzrok. Po tej lekturze zdecydowanie jestem już gotowa na wiosnę, parki i las. Myśl, że drzewa mają nas w swojej opiece, zachwyca mnie. I pomyśleć, że tak naprawdę jest to nie tylko myśl, ale i fakt.
Olivia era sempre l’ultima
a essere ripresa da scuola.
[Olivia była zawsze jako ostatnia
odbierana ze szkoły.]
Ma valeva sempre la pena
aspettare.
[Ale zawsze warto było / czekać.]
🖇
|
Olivia era tutto il mondo di suo padre.
Sulle sue spalle si sentiva così leggera.
[Olivia była całym światem dla swojego taty.
Na jego ramionach czuła się taka lekka.] |
 |
🖇
🖇
Il treno li riportava a casa, ma i libri potevano portarli
ovunque la loro immaginazione lì facesse arrivare.
[Pociąg zabierał ich do domu, ale to książki mogły ich zabrać
gdziekolwiek ich wyobraźnia chciała dotrzeć.]
🖇
Quella sera Olivia non riusciva a dormire.
Il giorno dopo avrebbe vissuto la sua prima vera avventura.
[Tamtego dnia Olivia nie była w stanie spać.
Następnego dnia miała przeżyć swoją pierwszą prawdziwą przygodę.]
🖇
Il museo degli alberi era stato costruito molti
anni prima, dall’ultimo rappresentante della
generazione che aveva conosciuto gli alberi.
[Museum Drzew utworzono przed wielu / laty przez
ostatniego przedstawiciela / pokolenia, które znało drzewa.]
Olivia salutò suo padre sui gradini del
museo prima di seguire la sua classe all’interno.
[Olivia pożegnała się ze swoim tatą na schodach / Muzeum,
zanim razem ze swoją klasą weszła do środka.]
🖇
Olivia aveva sempre desiderato vedere un albero.
[Olivia zawsze pragnęła zobaczyć drzewo.]
Ma l’ultimo albero era morto tempo prima
che lei nascesse.
[Ale ostatnie drzewo wymarło na długo,
nim / się urodziła.]
🖇
Fu un dipinto a catturare il suo sguardo.
Non riusciva a distoglierlo.
Olivia sussurrò il suo nome: “L’ultimo albero”.
[Jeden obraz przykuł jego uwagę.
Nie była w stanie oderwać od niego oczu.
Oliwia wyszeptała jego tytuł: „Ostatnie drzewo”.]
E l’albero le rispose.
[I drzewo z obrazu jej odpowiedziało.]
🖇
Olivia era senza parole.
[Olivia zaniemówiła.]
I due si misero a parlare in silenzio.
[Oboje zaczęli rozmawiać ze sobą bezgłośnie.]
🖇
Qui il tempo passava in modo diverso,
misurato in stagioni e non in secondi.
[Tutaj czas płynął inaczej, / odmierzany był
porami roku, a nie sekundami.]
🖇
Nel profondo della foresta, Olivia si sentiva persa.
Ma aveva ritrovata se stessa.
[Głęboko w lesie Olivia czuła się zagubiona.
Ale też odnalazła znów samą siebie.]
🖇
Con il tempo, si rese conto
che non era l’unica a essere sola qui.
[Z czasem zdała sobie sprawę,
że nie była tu jedyna, całkiem sama.]
🖇
Ci sono cose da cui non si può scappare.
[Są rzeczy, od których nie da się uciec.]
🖇
Ma non è detto che le paure
debbano essere affrontate da soli.
[Ale nie jest powiedziane, że strachom
musimy stawić czoła w pojedynkę.]
🖇
🖇
🖇
Olivia vide suo padre che la
stava aspettando e solo allora
si sentì davvero al sicuro.
[Olivia zobaczyła swojego tatę, który
na nią czekał i dopiero wtedy
poczuła się naprawdę bezpiecznie.]
🖇
Il tempo passò e Olivia vegliò sui suoi alberi proprio come
loro
avrebbero vegliato sulle generazioni a venire.
[Czas mijał i Olivia czuwała nad drzewami
tak, jak
one będą czuwać nad nadchodzącymi pokoleniami.]
Luke Adam Hawker, L'ultimo albero. Un seme di speranza,
z j. angielskiego przeł. Anita Ravasio,
Guido Tommasi Editore, Milano 2023.
