Jabłoń:
(dwa dni temu obdarowana przez Häwwę,
dziś wbiła się w bawełnianą piękność)
Jabłoń:
(gdy tylko Sadownik wrócił
do ula, wypina pierś)
Całuj księżniczkę!
Sadownik:
(uśmiechnięty od ucha do uch
nie traci rezonu)
„Skakaj”, żaba!
Jabłoń:
(podjęła wyzwanie, by
przywitać się na stojąco)
Co jest? Pierwszy raz w życiu
widzisz żabę z balkonikiem?
dla mózgu — żywa zieloność. dla ciała — na śniadanie posmak kraju, w którym w tym życiu nigdy nie będę. dla duszy — my, jak najbardziej obecni w naszym wspólnym życiu, które w tygodniu rozłazi się na dwa, co gnają tak bardzo różnymi torami.
151/365
Jabłoń:
(zaraz po porannej kawie czworakuje
swoją codzienną rehabilitacyjną porcję)
Sadownik:
(wpada do ula)
A ty co?
Jabłoń:
Przygotowuję się.
Naprawdę chcę do lasu.
Sadownik:
Ty jesteś całkiem w lesie!
Już dawno powinnaś być
gotowa do wyjścia.
dziś, dokładnie tydzień i dwadzieścia osiem lat później — tak samo jak wtedy były: sobota i nasze kwiaty.
dziś, zapach konwalii przez całą drogę do ula, a po przekroczeniu jego progu zapach naszego miejsca. zapach, którego już jutro rano nie będę w stanie wyczuć, więc wciągam go nosem, uszami i każdym porem skóry, delektując się powrotem do domu.
143/365
[asystencja: Sadownik], fragment.
na pewno też pamiętasz
jak reszta miasta spała
a my po raz pierwszy siedzieliśmy rozbudzeni
jeszcze się nie dotknęliśmy
lecz już podróżowaliśmy
po sobie słowami
[…]
tamtej nocy niczego nie piliśmy
ale byłam odurzona
wróciłam do domu i pomyślałam
jesteśmy bratnimi duszami
•
pierwszego dnia miłości
owinąłeś mnie słowem wyjątkowa
•
miłość nie wygląda jak człowiek
miłość to nasze działania
miłość to dawanie wszystkiego co możemy
nawet jeśli chodzi tylko o większy kawałek ciasta
miłość to zrozumienie
że mamy moc ranienia się nawzajem
lecz zrobimy wszystko co w naszej mocy
żeby tego uniknąć
[…]
miłość to umiejętność wybrania właściwej osoby
•
nawet jeśli to błąd. możemy tylko mieć rację tak bardzo się razem myląc.
•
byłabym niemądra nie zadawszy sobie pytania
czy za dwadzieścia lat
ten człowiek nadal będzie
kimś z kim będę się śmiała
Rupi Kaur, Słońce i jej kwiaty.
The Sun and Her Flowers, przeł. Anna Gralak,
Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2020.
Sadownik:
(cztery dni temu odkrył drzewną tajemnicę,
o czym poinformował przez telefon)
Ty wariatko!
Jabłoń:
(rechotała)
Sadownik:
(chwilę potem małomiasteczkowo
Drzewku pojechał, bo listonosz
każdego dnia uzupełnia skrzynkę ula)
I co o mnie pomyśli listonosz?
Jabłoń:
(bez grama empatii)
A to już nie mój problem…
Jabłoń:
(dzisiaj dziewiąty raz była na poczcie,
by wysłać dziesiąty list)
• •
Ale od czasu do czasu występuje to niesamowite zjawisko: nagle, zwykle w chwili, gdy najmniej się tego spodziewamy, gdy opuszczamy gardę, za sprawą łaskawej wielkoduszności losu, kiedy jesteśmy z kimś, kogo znamy od kilku sekund albo od kilku dni (czasem może to być nawet kilka lat), woal zsuwa się z dyskretnym szelestem […] Otwieramy szeroko oczy. Rozumiemy, kim jest ta osoba, tak jak ona rozumie, kim jesteśmy, i oczarowuje nas.
•
Splatając z sobą dwie egzystencje, miłość kumuluje nagromadzoną mądrość, odrębne historie, zasoby, dziedzictwa, różne sposoby korzystania z życia, przyjaźnie, kraje. Pomnaża kontakty, możliwości. Otwiera w naszej tożsamości drzwi, których istnienia nawet nie podejrzewaliśmy. Kładzie nam u stóp możliwość nowego życia.
•
To samo upodobanie do zmysłowej intymności, to samo poszukiwanie ukrytej obfitości tam, gdzie powierzchowne spojrzenie widzi jedynie monotonię, to samo pragnienie zgłębienia nieskończoności, to samo zaufanie do niewidzialnych i tajemniczych procesów, które wymagają tylko, byśmy wierzyli w ich istnienie, byśmy im pozwolili zaistnieć, byśmy dali się nieść.
•
Dla mnie więzi tkane przez lata — nieważne, miłości czy przyjaźni — wzbogacane indywidualnym geniuszem każdego, jego hojnością, jego niespodziewanymi zasobami, więzi, które ściśle splatają z sobą dwa istnienia, są tym, co nadaje sens życiu, jedynym możliwym zwycięstwem nad śmiercią.
Mona Chollet, Wymyślić miłość na nowo. Jak patriarchat sabotuje
relacje między mężczyznami a kobietami,
przeł. Jacek Giszczak,
Wydawnictwo Karakter, Kraków 2022.
(wyróżnienie własne)
hoduję tęsknotę. pieczołowicie ją pielęgnuję. przyglądam się temu, co z niej się rodzi.
129/365
Wybieramy siebie nawzajem wciąż od nowa, każdego dnia — tak tworzy się wspólnota dwojga.
Esther Perel, Inteligencja erotyczna. Jak utrzymać
bliskość w relacji,
przeł. Magdalena Zielińska,
Wydawnictwo Znak, Kraków 2023.
Kilka dni temu, na chwilę przed zachłyśnięciem się wirusem, zrobiłam Sadownikowi karczemną awanturę. Po wszystkim, po ochłonięciu, z zawstydzeniem i niemałym zdziwieniem odkryłam, że wykrzyczany przeze mnie koniec świata był tak naprawdę kompletnie… o nic! Ale też, jak pogrzebałam w sobie, o wszystko! Bowiem komunikat, który w wyjątkowo zawiły, wielowątkowy i drobiazgowy sposób próbowałam wcześniej wykrzyczeć, po przetłumaczeniu z języka emocji na ciąg znaków zwanych literami, można było zamknąć w dwóch krótkich słowach: przytul mnie, co w moim przypadku jest lekiem na zło, niemoc i każdą beznadzieję.
*
Jabłoń:
(wczoraj wieczorem tak zmęczona,
że nie może zasnąć)
Situl* mnie…
(szybko, szybko, nim zbierze się Drzewku
na deficytowe awanturowanie się)
Sadownik:
(ledwo żywy, usypiający
w drodze do poduszki)
To terror!
Jabłoń:
Nie, to profilaktyka!
_________
* w idiolekcie ula: przytul.
Sadownik:
(idąc w stronę Drzewka,
odgraża się ciut teatralnie)
Musimy poważnie porozmawiać…
Jabłoń:
(nie dysponuje pozytywnym
skojarzeniem z tymi słowami)
Ale będzie dobrze???
Sadownik:
Jestem już w takim wieku,
że dobrze
przestało mnie interesować;
ma być najlepiej!
🌱
Jabłoń:
(z powodu choroby nie obsługuje już guzików
czy sznurówek; radzi się Sadownika co do sposobu
zainstalowania elastycznej wersji tych ostatnich)
Ty to jesteś jednak mądry facet.
Sadownik:
(uśmiecha się znacząco jako ofiara małżeństwa)
Popełniłem w życiu tylko jeden błąd.
Sadownik & Jabłoń:
(ryknęli śmiechem)
(też by się śmiał)
Biały Kruk:
(duch Jego poczucia humoru
nigdy
nie opuszcza mieszkańców ula)
*
Jabłoń:
(kilka dni temu, chichocząc, przeczytała Sadownikowi
fragment, który kilkadziesiąt lat temu mógłby być,
jeśli chodzi o sens, typową między nimi wymianą słowną)
*
Dziwna jesteś, Młociu.
Przepraszam.
Nie, złotko, to miał być komplement.
Amanda Lee Koe, Ministerstwo moralnej paniki,
przeł. Mikołaj Denderski, Tajfuny, Warszawa 2020.
*
Sadownik:
Wtedy wydawało mi się,
że to zaleta.
Sadownik & Jabłoń:
(w roli kombatantów relacyjnej misji
długo śmiali się z siebie i z tego, co między nimi)
Jakiś czas temu rozsierdziło mnie państwo polskie. Na pierwszą komisję orzekającą stopień mojej niepełnosprawności siedem lat temu udałam się sama na własnych nogach. Na drugą, po trzech latach, potrzebowałam pomocy Sadownika i wózka. Na trzecią, po kolejnych trzech latach, bez pomocy Sadownika nie wydostałabym się z domu. I co? I znów będę miała prawo parkowania na niebieskiej kopercie tylko przez trzy lata. A potem wstanę z wózka i przebiegnę maraton?
Wściekłam się i postanowiłam nie popuścić temu zidiociałemu państwu, które marnuje nie tylko mój czas: jeśli należy mi się jakaś pomoc, to mam ją, kura przez wu, dostać! Dziś przyszła decyzja o przeliczeniu mojej kulawości na punkty. Z dumą odnotowałam elementy wyliczenia: 7, 10 i 23.
Ustalić potrzebę wsparcia wyrażoną w wartościach punktowych w skali 0–4 punkty:
[…]
7) Przekazywanie informacji innym osobom: 0,000 pkt
[…]
10) Koncentrowanie się na czynności: 0,000 pkt
[…]
23) Kontrolowanie własnych zachowań i emocji: 0,000 pkt
Przeglądając ponownie ocenę, zdziwiłam się, widząc:
6) Klasyfikacja docierających bodźców: 1,600 pkt
*
Jabłoń:
(po chwili skomentowała punkt 6. oceny)
Kochanie, to nie ubytek, lecz miara
przystosowania się do życia w małżeństwie!
Sadownik:
Bardzo śmieszne, bardzo…
*
Oddziwiłam się kilka godzin później. Nie chodziło o słuch! Mam zmienione czucie w palcach; gdy nie patrzę na to, czego dotykam, nie wiem, co to jest. Wyjmowanie właściwej rzeczy z teodory wymaga ode mnie skorzystania również z oczu.
Jabłoń:
Potrzebuję się poradzić…
(myśli od jakiegoś czasu o tym, że
może powinna zamknąć blog, może
na jakimś okrągłym numerze, bo)
[…] nie ma przecież już Heniutki.
Kaan:
Ale ona cały czas tam jest!
Jabłoń:
Mam propozycję.
(i zapadła znacząca cisza, bo
Drzewko zastanawia się, jak
elegancko ubrać ją w słowa)
Sadownik:
(gdy cisza nie ustępuje, z uśmiechem)
Więcej szczegółów? Bo wiesz, czasy,
gdy mówiłem od razu: „tak, kochanie, wchodzę w to”,
już minęły.
Sadownik i Jabłoń:
(ryknęli śmiechem)
*
Tinashé Fazakerley, Good Times.
Jabłoń:
(w żebr w sprawie wyjazdu na święta
uderza, negocjuje, propozycję składa)
Sadownik:
(wymownie milczy, przeżuwając kanapkę)
Jabłoń:
(gotowa myśleć, że Sadownik
milczeniem podbija stawkę)
Suspensik?
Sadownik:
(przełknął)
Nie… kultura.
(nie mówi się z pełnymi ustami)
Jabłoń:
Suspensik to też kultura.
Pan Ciasteczko:
(pod koniec sierpnia męskie zawodowe pitu-pitu
z klientem
o tym, kto przed, kto po urlopie;
że przed, że jak zwykle, dopiero we wrześniu)
Klient:
Ale urlop czy wypoczynek?
Pan Ciasteczko:
(zaciekawiony)
A jaka jest różnica?
Klient:
Na urlop jedzie się z rodziną,
a na wypoczynek samemu.
Jabłoń:
(kupiła to rozróżnienie na pniu, gdy tylko
Pan Ciasteczko się nim z nią podzielił)
*
Sadownik & Jabłoń:
(przed wyjazdem, rechocząc, ustalili, że
Jabłoń
jedzie na wypoczynek, a Sadownik na urlop,
choć w tę samą walizkę się pakują,
bo Drzewko potrzebuje fizycznej pomocy
każdego dnia nie raz)
Jabłoń:
(wczoraj, gdy wracali z corocznej uczty)
Chyba wypoczęłam,
zaczynam tęsknić za rehabką…
🍆
Sadownik:
A ja zaczynam cieszyć się na swój wypoczynek…
Jabłoń
(szczęśliwa, że wytchnieniówka Sadownika
jest możliwa i zbliża się wielkimi krokami)
*
Paula Cole, Lovelight.
jesteśmy obrośnięci naturą czasu, w którym przyszło nam żyć. wobec tego ile mnie we mnie, ile ciebie w tobie, gdy porzucimy nasze osobiste historie i uprzedzenia?
skąd ta nagła pewność, że tylko nasze my przez cały ten czas idzie swoją drogą, mając za nic wymogi, mody czy chciejstwa każdego z nas, fundując nam nieoczekiwane atrakcje, na przykład tęsknotę.
242/365
Co nas sobie dało, co nas na siebie skazało? […]
Zrozumienie tego wymaga wglądu, nie wystarczy wiedzieć.
*
[…] co z tego wyłoni się samo, bez naszej ingerencji, bez nacisku. […] widzę […] czystą ciekawość i sympatię dla świata jako zagadki, która stopniowo sama się rozwiąże. Jak? „Zobaczymy!”
*
Możliwość wygenerowania entuzjazmu lub furii – zawsze w obliczu żywej istoty. Obcowanie z tajemnicą.
Katarzyna Sobczuk, Mała empiria,
Wydawnictwo Dowody, Warszawa 2024.
ćwiczę samotność w związku, poziom a1. przyglądam się sadowniczym synchronicznym ćwiczeniom w tym samym zakresie, na tym samym poziomie zaawansowania. jeszcze nie wiadomo, czy to chwilówka, kilkudniowe szkolenie, intensywny kurs wakacyjny czy może wstęp do pełnowymiarowych studiów podyplomowych.
210/365
Pozwalam czasowi płynąć, aż zaczyna się robić niezręcznie. Czekam, dopóki coś się nie wydarzy, drobne poruszenie, jakieś spojrzenie, cokolwiek, co przerwie narastające napięcie.
Renata Lis, Moja ukochana i ja. Ślub,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2025.
Sadownik:
(z troską wykład Drzewku robi, że
ta zdecydowane za mało wody pije)
Jabłoń:
(udaje, że nie wie, o co chodzi)
Kocham Cię…
Sadownik:
(wciąż z troską)
Wiesz, że nie wszystko
da się tym załatwić?
