Pati & Sadownik:
(we dwójkę ustalili, że
podobny dzielą ból, bo
Drzewko słucha wybiórczo)
Jabłoń:
(wie, że nijak się nie wybroni, ale
nie wie, że politycznie prorokuje)
Tak się zgadzacie, że
możecie założyć klub.
Pati:
(z godnym podziwu refleksem
też politycznie na czasie)
Ale nie musimy podpisywać lojalek?
Cała Trójka:
(dobrą chwilę rechotała)
🍆
Jabłoń:
(dwa dni temu obdarowana przez Häwwę,
dziś wbiła się w bawełnianą piękność)
Jabłoń:
(gdy tylko Sadownik wrócił
do ula, wypina pierś)
Całuj księżniczkę!
Sadownik:
(uśmiechnięty od ucha do uch
nie traci rezonu)
„Skakaj”, żaba!
Jabłoń:
(podjęła wyzwanie, by
przywitać się na stojąco)
Co jest? Pierwszy raz w życiu
widzisz żabę z balkonikiem?
dla mózgu — żywa zieloność. dla ciała — na śniadanie posmak kraju, w którym w tym życiu nigdy nie będę. dla duszy — my, jak najbardziej obecni w naszym wspólnym życiu, które w tygodniu rozłazi się na dwa, co gnają tak bardzo różnymi torami.
151/365
Jabłoń:
(zaraz po porannej kawie czworakuje
swoją codzienną rehabilitacyjną porcję)
Sadownik:
(wpada do ula)
A ty co?
Jabłoń:
Przygotowuję się.
Naprawdę chcę do lasu.
Sadownik:
Ty jesteś całkiem w lesie!
Już dawno powinnaś być
gotowa do wyjścia.
Pan Ciasteczko:
(dwa dni temu Drzewko do lekarza wiózł
i rozmawiał pracowniczo na głośnomówiącym)
Całą skarbnicę mam przy sobie…
Cappuccino:
Mówisz o małżonce?
Pan Ciasteczko:
Ona to skarbonka!
Nie skarbnica.
Sadownik:
(cztery dni temu odkrył drzewną tajemnicę,
o czym poinformował przez telefon)
Ty wariatko!
Jabłoń:
(rechotała)
Sadownik:
(chwilę potem małomiasteczkowo
Drzewku pojechał, bo listonosz
każdego dnia uzupełnia skrzynkę ula)
I co o mnie pomyśli listonosz?
Jabłoń:
(bez grama empatii)
A to już nie mój problem…
Jabłoń:
(dzisiaj dziewiąty raz była na poczcie,
by wysłać dziesiąty list)
• •
Ale od czasu do czasu występuje to niesamowite zjawisko: nagle, zwykle w chwili, gdy najmniej się tego spodziewamy, gdy opuszczamy gardę, za sprawą łaskawej wielkoduszności losu, kiedy jesteśmy z kimś, kogo znamy od kilku sekund albo od kilku dni (czasem może to być nawet kilka lat), woal zsuwa się z dyskretnym szelestem […] Otwieramy szeroko oczy. Rozumiemy, kim jest ta osoba, tak jak ona rozumie, kim jesteśmy, i oczarowuje nas.
•
Splatając z sobą dwie egzystencje, miłość kumuluje nagromadzoną mądrość, odrębne historie, zasoby, dziedzictwa, różne sposoby korzystania z życia, przyjaźnie, kraje. Pomnaża kontakty, możliwości. Otwiera w naszej tożsamości drzwi, których istnienia nawet nie podejrzewaliśmy. Kładzie nam u stóp możliwość nowego życia.
•
To samo upodobanie do zmysłowej intymności, to samo poszukiwanie ukrytej obfitości tam, gdzie powierzchowne spojrzenie widzi jedynie monotonię, to samo pragnienie zgłębienia nieskończoności, to samo zaufanie do niewidzialnych i tajemniczych procesów, które wymagają tylko, byśmy wierzyli w ich istnienie, byśmy im pozwolili zaistnieć, byśmy dali się nieść.
•
Dla mnie więzi tkane przez lata — nieważne, miłości czy przyjaźni — wzbogacane indywidualnym geniuszem każdego, jego hojnością, jego niespodziewanymi zasobami, więzi, które ściśle splatają z sobą dwa istnienia, są tym, co nadaje sens życiu, jedynym możliwym zwycięstwem nad śmiercią.
Mona Chollet, Wymyślić miłość na nowo. Jak patriarchat sabotuje
relacje między mężczyznami a kobietami,
przeł. Jacek Giszczak,
Wydawnictwo Karakter, Kraków 2022.
(wyróżnienie własne)
Jabłoń:
(wczoraj w drodze do lekarza odpaliła
świeżutko skonstruowaną kwietniową plejlistą,
gdzie
na pierwszym miejscu staroć, więc lobbuje za zachwytem)
Ta piosenka to piękne ćwiczenie na
congiuntivo* imperfetto i condizionale presente.
(fakt, jest od tych form fantastycznie gęsta)
Sadownik:
(przewracałby oczami, gdyby nie prowadził samochodu,
więc całe zniesmaczenie umieścił w tonie głosu)
Nie śmiałbym nawet podejrzewać,
że wymiar artystyczny
ma jakiekolwiek znaczenie…
Jabłoń:
(od paru dni zachwyca się
tą piosenką
inaczej niż wtedy)
*
in ogni senso hanno creduto,
cercato e voluto che fosse così
pod każdym względem wierzyli,
szukali i chcieli, żeby tak było
Eros Ramazzotti, Se bastasse una canzone.
[tu drugi już raz]
__________
* najwyższy czas na znacznik _RUCHOME congiuntivo!
Kilka dni temu, na chwilę przed zachłyśnięciem się wirusem, zrobiłam Sadownikowi karczemną awanturę. Po wszystkim, po ochłonięciu, z zawstydzeniem i niemałym zdziwieniem odkryłam, że wykrzyczany przeze mnie koniec świata był tak naprawdę kompletnie… o nic! Ale też, jak pogrzebałam w sobie, o wszystko! Bowiem komunikat, który w wyjątkowo zawiły, wielowątkowy i drobiazgowy sposób próbowałam wcześniej wykrzyczeć, po przetłumaczeniu z języka emocji na ciąg znaków zwanych literami, można było zamknąć w dwóch krótkich słowach: przytul mnie, co w moim przypadku jest lekiem na zło, niemoc i każdą beznadzieję.
*
Jabłoń:
(wczoraj wieczorem tak zmęczona,
że nie może zasnąć)
Situl* mnie…
(szybko, szybko, nim zbierze się Drzewku
na deficytowe awanturowanie się)
Sadownik:
(ledwo żywy, usypiający
w drodze do poduszki)
To terror!
Jabłoń:
Nie, to profilaktyka!
_________
* w idiolekcie ula: przytul.
Sadownik:
(idąc w stronę Drzewka,
odgraża się ciut teatralnie)
Musimy poważnie porozmawiać…
Jabłoń:
(nie dysponuje pozytywnym
skojarzeniem z tymi słowami)
Ale będzie dobrze???
Sadownik:
Jestem już w takim wieku,
że dobrze
przestało mnie interesować;
ma być najlepiej!
🌱
Jabłoń:
(podczas wczorajszej rehabki potrzebowała
kilku dobrych sekund, by w końcu odkryć to,
co dla Sadownika i Pati jest o c z y w i s t o ś c i ą
od długiego czasu, że jest Drzewko… histeryczką)
Jabłoń:
(podczas dzisiejszej rehabki,
po przemyśleniu swojej natury)
Przez te wszystkie lata,
gdy ze mną pracujesz,
pół aureoli Ci wyrosło.
Pati:
Tylko pół?
Pati & Jabłoń:
(dobrą chwilę rechotały)
🍆
Sadownik:
(pół godziny po tym,
jak „choinka” opuściła ul)
Czujesz ten zapach?
Pati:
Zmiany?
Sadownik:
Strachu!
Jabłoń:
(udaje, że nie rozumie,
o co chodzi)
🍆
Jabłoń:
(z powodu choroby nie obsługuje już guzików
czy sznurówek; radzi się Sadownika co do sposobu
zainstalowania elastycznej wersji tych ostatnich)
Ty to jesteś jednak mądry facet.
Sadownik:
(uśmiecha się znacząco jako ofiara małżeństwa)
Popełniłem w życiu tylko jeden błąd.
Sadownik & Jabłoń:
(ryknęli śmiechem)
(też by się śmiał)
Biały Kruk:
(duch Jego poczucia humoru
nigdy
nie opuszcza mieszkańców ula)
*
Jabłoń:
(kilka dni temu, chichocząc, przeczytała Sadownikowi
fragment, który kilkadziesiąt lat temu mógłby być,
jeśli chodzi o sens, typową między nimi wymianą słowną)
*
Dziwna jesteś, Młociu.
Przepraszam.
Nie, złotko, to miał być komplement.
Amanda Lee Koe, Ministerstwo moralnej paniki,
przeł. Mikołaj Denderski, Tajfuny, Warszawa 2020.
*
Sadownik:
Wtedy wydawało mi się,
że to zaleta.
Sadownik & Jabłoń:
(w roli kombatantów relacyjnej misji
długo śmiali się z siebie i z tego, co między nimi)
Jabłoń:
Potrzebuję się poradzić…
(myśli od jakiegoś czasu o tym, że
może powinna zamknąć blog, może
na jakimś okrągłym numerze, bo)
[…] nie ma przecież już Heniutki.
Kaan:
Ale ona cały czas tam jest!
Jabłoń:
Mam propozycję.
(i zapadła znacząca cisza, bo
Drzewko zastanawia się, jak
elegancko ubrać ją w słowa)
Sadownik:
(gdy cisza nie ustępuje, z uśmiechem)
Więcej szczegółów? Bo wiesz, czasy,
gdy mówiłem od razu: „tak, kochanie, wchodzę w to”,
już minęły.
Sadownik i Jabłoń:
(ryknęli śmiechem)
*
Tinashé Fazakerley, Good Times.
Jabłoń:
(w żebr w sprawie wyjazdu na święta
uderza, negocjuje, propozycję składa)
Sadownik:
(wymownie milczy, przeżuwając kanapkę)
Jabłoń:
(gotowa myśleć, że Sadownik
milczeniem podbija stawkę)
Suspensik?
Sadownik:
(przełknął)
Nie… kultura.
(nie mówi się z pełnymi ustami)
Jabłoń:
Suspensik to też kultura.
alternatywny tytuł wpisu:
5925. wynosimy choinkę (II)
Kołdra Jabłoni:
(przeprowadziła się na stałe
kilka dni temu do sypialni)
Rysia:
(nim zaczęła z Drzewkiem rehabkę)
Widzę, że choinka coraz bliżej wyjścia.
🍆
Jabłoń:
(przeczytała Sadownikowi
poniższy fragment)
Sadownik:
Wbrew temu, co się uważa,
drabinka okrucieństwa od góry to:
dzieci, kobiety, mężczyźni.
Sadownik & Jabłoń:
(pamiętają smak rówieśniczego draństwa w szkole,
gdy w Polsce nikt jeszcze nie znał słowa bullying;
zgodzili się, że tylko w przemocy fizycznej
złoty medal należy do mężczyzn)
Byłam inna, odstawałam od reszty klasy i dziewczynki wzięły mnie sobie za cel ataków, więc jak słyszę, że dzieci są dobre i kochane z natury, to chce mi się rzygać.
Dzieci z byle głupiego powodu potrafią zaszczuć inne dziecko. Oczywiście nie wszystkie – wiem, że jest sporo całkiem dobrych i miłych dzieci. Ale istnieją też małe skurwiele, które gdyby były większe i silniejsze, stanowiłyby wielkie zagrożenie.
Katarzyna Tubylewicz, Nie czekam na szklankę wody.
O świadomej niedzietności,
Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2025.
Pati & Jabłoń:
(po skończonej rehabce komentują finałową
jedenastkę konkursu chopinowskiego)
Jabłoń:
„Mój” Chińczyk odpadł.
Pati:
„Moja” Chinka też.
🍆
