Jabłoń, która nie rodzi, należy wyciąć, usłyszałam.
Jak to jest: żyć, być, śnić i nieprzerwanie marzyć,
gdy prawie ci wmówiono, że jesteś taką Jabłonią?
Jak to jest kwitnąć przez cały rok? Rozkwitać każdego dnia?
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą włoski deser… książki precz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą włoski deser… książki precz. Pokaż wszystkie posty
dziś jest pierwszy dzień od powrotu z mojego dziewiątego giganta*, gdy nie jestem w niedoczasie, nie gonię, nie nadrabiam zaległości — jestem bez poczucia, że zalegam coś życiu.
cały dzień tylko dla mnie i włoskich słów.
nie zmarnuję ani chwili.
314/365
________
* przez większą część giganta łomoliłam nie tylko tamtą, ale również poniższą piosenką — to moje dwa osobiste hymny, pomagające pamiętać, że chcę być partnerem mojego życia, a nie jego ofiarą.
ta piosenka długo kazała czekać na chwilę, gdy oświadczy z przekonaniem: tak, ten wpis będzie dla mnie dobry. dziś wszystko stało się jasne.
AI i.e. Global Thievery:
Nina Sartori, Me la riprendo, la vita.
me la riprendo, la vita
la voglio intera, infinita […]
ma c’è una forza silenziosa che nessuno può spiegare
nasce quando tocchi il fondo e scegli ancora di tornare
se porto una ferita non la copro, non la nego […]
sono tornata, adesso mi vedi
ridammi i giorni, ridammi il mare
ridammi il tempo per ricominciare
ridammi il fuoco, ridammi la voce
ridammi il diritto di essere felice ridammi il sole sopra la fronte ridammi il mio nome, più forte della notte
Zwykle nie wystarcza mi, że tak jest i już. Potrzebuję wiedzieć dlaczego tak jest i nie zadowalam się szybką odpowiedzią: bo tak.
Porządek w przyimkach robiłam nieśpiesznie. Widziałam te dwa słowa setki razy, ale dopiero dziś przestało mi wystarczać, że są to synonimy. Dla mnie to nie są już tylko dwa czasowniki będące synonimami. To samobieżne drobinki poezji i miłości.
✍
all’amore sfortunato
mi sono dimenticata* di quei giorni
mi sono scordata* di te
che tu sia felice do nieszczęśliwej miłości / zapomniałam tamte dni / zapomniałam cię / obyś był szczęśliwy
preferisci dimenticarti o scordarti? ;) wolisz zapominać czy zapominać? ;)
___________
* źródłosłów: pot. łac. de-menticare (usunąć z umysłu).
** źródłosłów: pot. łac. ex-cordare (usunąć z serca).
*
Łona, ĄĘ, [w tym:] Pawła Jabłońskiego
projekt zaliczeniowy z liternictwa.
❦ […] mojego życia nikt mi nie odbierze. […] Dla mnie była to rewelacja — coś się w człowieku dzieje i nie sposób się cofnąć. Siedząc w samolocie, przez okienko widziałam chmury i pomarańczowe, promienne światło, co za spokój, i wszystko do mnie wróciło, jakbym się znajdowała w określonym punkcie swojej świadomości — ileż razy dobrze się czułam w samolocie, zawsze lubiłam latać. I wszystko było tam jednocześnie: cudowne życie z każdego punktu widzenia, spełnione pragnienia i namiętności, które to życie niszczą, napełniają mnie i tworzą, i spotkania, słodkie, ciekawe zderzenia — i to wszystko we mnie jest. Rzeczywiste i dokonane, wszystko jest, dopóki mam pamięć, wyryte we mnie równie pewnie jak smutek. W przeciwieństwie do tęsknoty zdarzenia, które nastąpiły, pozostają na zawsze, i tego nikt mi nie odbierze – jestem przeszłością, którą hołubię.
•
Nie można cofnąć tego, co już się stało. Nie można wyrwać sobie tych wydarzeń z ciała.
•
Nie wiem, co się z nim stało. Nigdy więcej go nie widziałem.
Virginie Despentes, Drogi dupku, przeł. Beata Geppert,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2026.
Moje zadanie polega na tym, by żyć aż do śmierci.
Moje zadanie polega na tym, by żyć w zgodzie z własnym ciałem i kochać je, w całości i bez zastrzeżeń. Wspierając się na tej trwałej opoce, mogę wychodzić życiu naprzeciw z poczuciem siły i hojności.
[w:] Marilyn Yalom, Irvin D. Yalom, Sprawa śmierci i życia,
przeł. Tomasz Wyżyński, Czarna Owca, Warszawa 2022.
❦
Ból nie jest etapem do pokonania, nie jest przeszkodą; jest raczej drogą, którą musimy przebyć. Na końcu podróży ból zawsze wyczerpuje się i nas odmienia.
•
[…] w obliczu przeciwności losu każdy z nas może rozwinąć w sobie umiejętność oczekiwania czegoś niezwykłego w swoim życiu.
Bernardo Stamateas, Ból, który wzmacnia,
przeł. Ksenia Zawanowska, Bellona, Warszawa 2023.
una canzone. l’ho pescata alla radio qualche giorno fa. è con la canzone che la mia anima sta guarendo.
265/365
[pl] piosenka. wyłowiłam ją z radia kilka dni temu. to przy tej piosence zdrowieje moja dusza.
🍅
Ci, których straciliśmy w znaczeniu fizycznym, nadal są z nami w znaczeniu energetycznym. Możemy zabrać ukochane osoby w naszą podróż przez życie.
Laura Lynne Jackson, Ścieżki. Jak zaufać prowadzeniu, które przychodzi z drugiej strony, przeł. Marcin Masłowski,
Wydawnictwo Kobiece, Białystok 2026.
se ti potessi dire
quante volte ho pianto per capire […]
se potessi raccontarti per davvero
le abitudini di cui non vado fiero
le malinconie, le nostalgie perfino dei rimpianti
per le cose che se avessi adesso ancora qui davanti le rifarei esattamente così sì
stessi errori stesse passioni
e le stesse, stesse, stesse delusioni, sì
vivere per amare /
vivere per sognare
vivere per rischiare /
e vivere per diventare
vivere per adesso /
vivere lo stesso
vivere per errore /
e vivere con passione
vivere solamente /
vivere continuamente
vivere senza ricordo /
e senza rimpianto […] se ti potessi dire
Pięć lat później przypomniała mi się pierwsza słuchana ze zrozumieniem piosenka po włosku. Przypomniał mi się mój zachwyt każdym zwierzęciem i onomatopejami, ale przypomniała się również niemoc Sadownika, bo ile razy pod rząd można słuchać tej samej piosenki, zwłaszcza gdy się jej samemu nie wybrało?
Wszystko przez to, że drugi tydzień zachwycają mnie… izolacje Luciano. Puenta tego ruchu… rewelacyjna! Niemoc Sadownika przemieniona w decyzję, odrodzona moc.
Poddałam się. Nie odczepią się ode mnie, ani oryginał, ani Rosso, jeśli ich tu nie zostawię. A gdy po raz nie-wiem-który odtwarzam poniższe, uznałam z zachwytem, że nie doceniałam tekstu (sic!) tej piosenki. Przepięknie tłumaczy i ilustruje to, czego w języku polskim 1:1 nie ma. Perełka, po prostu gramatyczna perełka!
Luciano Rosso, El Pollito Pío, 10 years later!
*
Pulcino Pio, Il Pulcino Pio
in radio c’è un pulcino […] c’è una gallina […] c’è anche un gallo […] c’è un tacchino […] c’è un piccione […] c’è anche un gatto […] c’è anche un cane […] c’è una capra […] c’è un agnello […] c’è una mucca […] c’è anche un toro
e il toro muu e la mucca moo
l'agnello bee e la capra meee
e il cane baubau e il gatto miao
e il piccione tru e il tacchino glu glu glu
e il gallo corococo e la gallina coo
e il pulcino pio, e il pulcino pio […]
in radio c’è un trattore
co z kim? Kawa z przyjaciółką. Lunch z kumplem. Obiad z kontrahentem. Kolacja z ukochaną osobą. Bankiet. Wernisaż. Biwak. Weekendowy wypad z rodziną. Spotkanie na musiku. Fru!
co z kim? + obligatoryjny pretekst Osiemnastka. Wieczór panieński. Wieczór kawalerski. Ślub. Przyjęcie weselne. Bociankowe. Chrzciny. Parapetówka. Benefis. Stypa. Spotkanie na musiku. Fru!
• Wszystkie powyższe słowa znajdują się w słowniku. A sucharkowe? Co to za aktywność społeczna? Od wczoraj nasz ulowy idiolekt jest bogatszy, bo.
sucharkowe [etymologia]
Pan Ciasteczko poznał Ich w kontekście zawodowych fikołków kilkanaście lat temu. Polubili się jako ludzie. A gdy się polubili, szukali już tylko pretekstu. Starali się go znaleźć raz na kilka miesięcy, by po męsku w swoim towarzystwie spędzić razem wieczór. Ponieważ proceder ten trwa od lat, ponieważ panów nadgryza czas (również!), ponieważ branża ciastkarska, więc wczoraj zderzyły mi się kulki w głowie: ot, Pan Sucharek, drugi Pan Sucharek i trzeci Pan Sucharek w tym samym miejscu, w tym samym czasie, czyli sucharkowe. A pretekst? Może mieć dwojaką naturę.
Pretekst prosty. Telefony idą w ruch. Sucharki znajdują dobry dla całej trójki termin, wybierają lokal z dobrym jedzeniem w menu, a gdy pertraktacje z oby-trzema żonami (po jednej na głowę) przebiegną pomyślnie, wyznaczonego dnia fru robią wszyscy troje. Fru!
Pretekst złożony. Wymaga spełnienia warunku, choć niewystarczającego, to koniecznego: jedna z żon w niedalekiej, dobrze określonej przyszłości wyjeżdża, czyli będzie „wyjechana” przez minimum kilka dni. Telefony idą w ruch. Sucharki wybierają jeden z dostępnych terminów opuszczonego przez jedną z żon lokalu. Konstruują menu, kto i co ma przygotować, przynieść. Resztę żon informuje się o zaistniałych okolicznościach przyrody. Wybranego wcześniej dnia opuszczony chwilowo Sucharek ogarnia opuszczony przez rodzinę tymczasowo lokal mieszkalny, a pozostali dwaj robią temu pierwszemu fru na chatę i dzień dobry. Fru!
Pan Sucharek, drugi Pan Sucharek i trzeci Pan Sucharek w tym samym punkcie czasoprzestrzeni w pozapracowym czasie to wspólny męski czas nazwany na cześć uczestników sucharkowym. I wszystko jasne. I relacjonowanie faktów uproszczone do minimum: wczoraj Sadowik poleciał na sucharkowe. Fru!
*
Jabłoń:
(sucharkowe Pana Ciasteczko to był wyśmienity powód, by w łóżku obejrzeć który-to-już-raz ten film,
zachwycając się oryginalną ścieżką dźwiękową
)
Benvenuti al Sud, reż. Luca Miniero, 2010
Pan Ciasteczko vel Sucharek:
(zaskoczył Drzewko, bo wrócił sucharkowo, czyli: (1) prawie nienamoczony, (2) wcześniej, niż był „spodziewany”, ale i tak tego filmu który-to-już-raz nie chciał oglądać)
Pierwszą w swoim życiu kurą przez wu rzuciłam w wieku trzydziestu lat, gdy ze świeżutko zdobytym prawem jazdy na polskich drogach zapoznawałam się w praktyce z głęboką tradycją kultury polskich kierowców.
Siarczyste klnięcie opuściło blachą obity świat i przysiadło w kątku ula na stałe, gdy partia małych ludzi wielkimi krokami, włochatymi łapami w niebiałych rękawiczkach i gębami pełnymi patriotyzmu demolowała trud trzydziestu lat doganiania Europy.
To by było na tyle w kategorii: martyrologia lingwistyczna.
•
Tymczasem tu i teraz. Od kilku dni nie mogłam ogarnąć, pomieścić w sobie, przyjąć bez protestów do wiadomości, że po włosku można z łatwością, poza kilkoma kulturalnymi formami, wykrzyczeć, używając wulgaryzmu, zachwyt i wniebowzięcie: co za szczęście! Bo, umówmy się, to żadna sztuka stekiem wulgaryzmów donieść światu: co za pech!
Jak to ogarnąć, pomieścić w sobie, przyjąć bez protestów do wiadomości? Szukałam istnienia tego zjawiska w ojczystym języku, by upalować wyjętą z podręcznika wiedzę, by zakorzenić i nie zawracać więcej rzeki kijem świętego oburzenia wysokiego rejestru językowego.
Patrz, pani! Patrz, pan! Mam! Z Sadownikiem podzieliłam się odkryciem, upewniając się, że źródło mego odkrycia bije żywiej w męskawym świecie. Okazało się, że tak, fakt, zgadza się wszystko. Nie jesteśmy już tylko Chrystusem Europy, źródłem biblijnych cnót, które krzewić mamy zamiar na zgniłym Zachodzie. My mamy w sobie ździebko człowieka bez podwójnych powiek, Chińczyka, co zawojować chce świat.
Nim karta stół i joker koszulką do dołu, dość śmiało pozwolę sobie docenić naturę poczynionego odkrycia. Z jednej strony jesteśmy oszczędni, nie szastamy słowami. Z drugiej zaś, by nie być oskarżonym o mylenie największego szczęścia i odwiecznego pecha (skojarzenie z polityką wyjątkowo trafione) na jedno i drugie używamy tej samej frazy: o, kurwa! Jedynie intonacja pozwala nam rozróżnić, czy należy wykrzykującemu te słowa człowiekowi współczuć czy gratulować. A ponieważ jako naród chwalić to my jeszcze nie umiemy za bardzo, zawsze możemy z troską głupiutko powoydyłłować odrobinkę: nieładnie, oj, nieładnie tak mówić!
Nie, nie zdziwiłam się wcale, gdy ta piosenka — dopadła mnie kilka tygodni temu i ubawiła setnie — w której wulgaryzm goni wulgaryzm, wyraziła chęć zaistnienia tu jako ilustracja, pocztówka dźwiękowa z wcale niedalekich peryferiów dobrze ułożonego języka. Che culo!
Tiziano Sciusco, Posso fare un disastro.
non ce la faccio più ti spedisco in Timbuctù samo piękno, czyli czasownik zaimkowy, czasownik inchoatywny i… w wolnym tłumaczeniu: idź do diabła / w cholerę!
dziś — dla wielu ludzi pierwszy dzień lata — dla mnie zaś sam jego środek. dziś to również pierwszy dzień z pierwszego maratonu temperaturowego w tym roku. mam bardzo ambitny plan na ten upalny czas: nie dać się — uwzględniając nieprzejednane ograniczenia, robić swoje, by wygrać, czyli przetrwać z jak najmniejszymi stratami na sprawności mojego ciała.
172/365
[…]
lato przypomina nam, że nawet gdy stoimy twarzą do słońca, rzucamy cień. Natura wie, że nie moglibyśmy mieć dobrych dni, gdyby nie zdarzały się też te złe, a życie to idealne połączenie jednych i drugich. Rośliny, tak jak i ludzie, potrzebują światła, cienia i wody.
•
[…]lato to stan czystego istnienia, a nie aktywności, zwłaszcza w te dni, kiedy choroba wygrywa.
Wendy Mitchell, Anna Wharton, Co chciałabym, żeby ludzie wiedzieli o demencji,
przeł. Barbara Łukomska, Grupa Wydawnicza Relacja, Warszawa 2023. (wyróżnienie własne)
Non è che i morti non parlino,
siamo noi che abbiamo smesso di ascoltare.
Pier Paolo Pasolini
(1922–1975) It isn’t that the dead don’t speak,
it’s that we have stopped listening.
che oggi sia* meraviglioso. che tu ti senta* felice. che ci incontriamo* profondamente almeno per un attimo.**
150/365
__________
* sprawdziłam, dlaczego tam jest congiuntivo i zachwyciłam się, i owijam dziś w tę strukturę każdą myśl.
** oby dzisiejszy dzień był cudowny. obyś czuł_ się szczęśliw_. obyśmy spotkali się na głębszym poziomie choćby na chwilę.
Wizja wyraża przyszłość, której ktoś głęboko pragnie, wyraża ją tak jasno i nieodparcie, że przywołuje energię, zgodę, solidarność, wolę polityczną, kreatywność, zasoby — cokolwiek jest niezbędne do tego, by mogła się ziścić. — Donella Meadows
[w:] bell hooks, Wszystko o miłości. Nowe wizje,
przeł. Karolina Iwaszkiewicz, Filtry, Warszawa 2023.
*
AI i.e. Global Thievery: Benny Rivers, Step by Step in Time.
there’s a quiet grace in another sunrise
[…] every mile shapes the heart and soul
I believe as days unfold
there’s a kind of strength in growing old
używając języka polskiego
bywam nie do wytrzymania nie tylko dla innych. w języku angielskim jestem bardzo rzeczowa. gdy mówię po włosku świat wokół mnie jest arcyfantastycznym miejscem, w którym dostrzegam tylko możliwości.
148/365
se parlassi solo la lingua polacca, sarei la persona più arrabbiata al mondo. se non avessi guardato il professor Snyder parlare polacco, non avrei amato accenti. se non avessi cominciato
a studiare l’italiano, non avrei occasioni di appassionarmi ai congiuntivi.
czy to źle że
moje usta noszą w sobie dwa światy. akcent
Rupi Kaur, Słońce i jej kwiaty. The Sun and Her Flowers, przeł. Anna Gralak, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2020.
nienawiść
jest łatwa i banalna
lecz miłość
wymaga siły
którą każdy ma
ale nie każdemu
chce się jej używać
*
Biagio Antonacci, You & Me.
abbracciami controvento
[…] dimentica cosa sei cosa sei / senza te io io non so stare al mondo […] stare con te
mi ha insegnato a sorvolare
dziś ostatnie godziny pierwszych trzystu sześćdziesięciu pięciu dni i pierwsze minuty drugiego roku bez Ciebie; zbyt rzadko mi się śnisz*. a może to Ty od paru dni — dzień w dzień — odwiedzasz nas wiewiórką? sadownik wyłożył dziś na balkonie orzechy, przyjdź.
114/365
_________
* Maggie popłakała mnie dziś napisanymi przez siebie słowami: [t]o już rok, a jakbyśmy wczoraj były zwiedzać osiedle... Kurde[,] tęsknię....
* świat podrzucił mi wczoraj tę wspaniałą grafikę.
chciałoby się powiedzieć z dumą: ujeżdżałam zwierzę, ale prawda jest taka, że to ono poniewierało moim ciałem.
są rzeczy ważne i cała reszta, w której — po tak długiej przejażdżce — znalazło się wszystko to, co jeszcze chwilę temu wydawało się superważne. czas na radykalne kroki, czyli pomału, powolutku, ale z żelazną konsekwencją, start.
107/365
[…] długie pędy rosną w powietrzu i szukają podłoża, którego mogłyby się chwycić. Nowe pędy wisterii wyrastają w pustkę, zanurzają się prosto w nią i szukają czegoś, czego mogłyby się chwycić, maleńkie jasnozielone dłonie chwytają się tego, co jest w zasięgu, ściany, ogrodzenia, rynny, choćby nawet pozostawionego kija od miotły. Wisteria chwyta się tego, czego chwycić się może, owija się wokół i rośnie w górę. Dąży w górę, w kierunku światła, podpierając się na tym, co jest w zasięgu.
Naja Marie Aidt, Ćwiczenia z ciemności,
przeł. Maciej Bobula, Cyranka, Warszawa 2025.
*
Mary J. Blige & Andrea Bocelli, Bridge Over Troubled Waters.
se hai paura
se piangerai
[…]
io correrò
e le asciugherò
[suplement 18.04.2026]
Nasza forma zmienia się i to codziennie!
Tak jak fale nieustannie zmieniają swoją formę,
a mimo to ocean pozostaje ten sam!
Za każdym razem jest inna fala,
ale ta sama woda.
— Willigis Jäger
•
[W.J.]
Do podjęcia nowego kroku potrzeba odwagi, ponieważ nie można z góry przewidzieć wyniku. Mistyka pomaga spojrzeć na labirynt naszego życia jako na proces dojrzewania.
Anselm Grün, Willigis Jäger, Tajemnica po tamtej stronie dróg. To, co nas łączy, i to, co nas dzieli, przeł. Ewa Anna Piasta, Wydawnictwo Charaktery, Kielce 2015.
Jabłoń:
(wczoraj w drodze do lekarza odpaliła
świeżutko skonstruowaną kwietniową plejlistą,
gdzie na pierwszym miejscu staroć, więc lobbuje za zachwytem) Ta piosenka to piękne ćwiczenie na congiuntivo* imperfetto i condizionale presente.
(fakt, jest od tych form fantastycznie gęsta)
Sadownik:
(przewracałby oczami, gdyby nie prowadził samochodu, więc całe zniesmaczenie umieścił w tonie głosu) Nie śmiałbym nawet podejrzewać, że wymiar artystyczny ma jakiekolwiek znaczenie…
Jabłoń:
(od paru dni zachwyca się tą piosenką
inaczej niż wtedy)
*
in ogni senso hanno creduto, cercato e voluto che fosse così pod każdym względem wierzyli, szukali i chcieli, żeby tak było
Eros Ramazzotti, Se bastasse una canzone. [tu drugi już raz]
nim z zadyszką opadłam na fotel po krótkiej wizycie w łazience, świadomość wsunęła mi w dłoń karteczkę, a na niej obiadowe menu.
opcja pierwsza: marzyć o tym, by wrócić do stanu z przeszłości; opcja druga: truchleć na myśl o tym, co w przyszłości przyjdzie mi nieuchronnie stracić.
wybrałam opcję trzecią: ucieszyć się tym, co jest — jeszcze tu jestem, a miłość nigdy się nie kończy.
87/365
Se sei deluso perché non hai ottenuto ciò che volevi, consolati.
E poi pensa a tutte le volte in cui non ti è capitato ciò che non volevi.
Jeśli jesteś rozczarowany, bo nie dostałeś tego, czego chciałeś — pociesz się. A potem pomyśl o tych wszystkich sytuacjach, w których nie spotkało Cię to, czego nie chciałeś.
Kobi Yamada,
Apri il tuo cuore. Come vivere ogni attimo al meglio,
ilustr. Charles Santoso, przeł. z j. angielskiego Alice Pascutti,
Mondadori Libri, Milano 2024.
Zapytała, czy lubimy Gigio, i była szczerze zdziwiona, że nie wiemy, o czym mówi. Wyjaśniła, a potem, by nie pozostał w naszych głowach wyrobem magii słów, wcisnęła przycisk play. Popłakałam się ze śmiechu.
Zadręczam kogo mogę microquizem, który Gigio zorganizował naprędce Raffaelli: „wymacha” przysłowie, które ona spróbuje odgadnąć. Podnosi lewą piąstkę, up! podnosi drugą piąstkę, up! W języku polskim mamy identyczne (literalnie przełożone) przysłowie. Piąstka w górę, druga piąstka w górę. Jakby jasne?
Nie zgadła. Nikt by nie zgadł. Wymigane przysłowie brzmi: nie ma róży bez kolców, a gdy Raffaella pyta, jaki związek z przysłowiem mają piąstki, Gigio śpieszy z wyjaśnieniem: otwiera lewą piąstkę i pyta: są tu róże? Nie. Otwiera drugą i pyta: a tu są kolce? Nie. Więc? Wszystko jasne! Non c’è rosa senza spine (0:48–1:09).
[Topo Gigio] sempre alle prese con problemi più grandi di lui. Poi credulone e tenero, con quel suo “Ma cosa mi dici mai?”, incarna lo stupore di un bimbo di fronte alla società dei grandi. Topo Gigio è famoso un tutto il mondo. [Myszek Gigio] zawsze zmaga się z problemami większymi niż on sam. Poza tym naiwny i czuły, ze swoim słynnym „Ale co ty mi w ogóle opowiadasz?”, ucieleśnia zdumienie dziecka w obliczu świata dorosłych. Myszek Gigio jest znany na całym świecie.
*
Signora Perego, quando ha inventato Topo Gigio?
L’ho inventato nel 1959. […] Cos’era l’animazione in quegli anni?
Fare pupazzi non era considerato un’arte. Io ero un po’ di ribelle perché fare animazione voleva dire ribellarsi al teatro borghese, era un modo di fare cultura che mi permetteva di dare forma e colore a tutto ciò che era stato proibito. Oggi Topo Gigio cosa penserebbe del mondo? Il suo invito è ancora lo stesso: non rinunciare a essere liberi.
—Pani Perego, w którym roku wymyśliła Pani postać Topo Gigio?
— Stworzyłam go w 1959 roku.
[…]
— Czym była animacja w tamtych latach?
— Tworzenie lalek nie było uważane za sztukę. Byłam trochę buntowniczką, ponieważ zajmowanie się animacją oznaczało bunt przeciwko tradycyjnemu teatrowi; był to sposób tworzenia kultury, który pozwalał mi nadawać formę i kolor wszystkiemu, co było zakazane.
— Co dziś pomyślałby Myszek Gigio o świecie? — Jego przesłanie jest wciąż takie samo: nie rezygnujcie z bycia wolnymi.
Irene Dai, Maria Bali, Nuovo espresso 4, Alma Edizioni, Firenze 2023. (wyróżnienie czerwone własne)
Od dłuższego czasu umiem oglądać siatkówkę. Chwilę temu Häwwä zwróciła moją uwagę na Illię Malinina, a Sadownik poszedł za ciosem i nauczył mnie czerpać radość z oglądania jazdy figurowej na lodzie.
Jestem ignorantką, dośc dumną. Nie odróżniam aksla od lutza. Nie mam pojęcia czym są ritbergery, flipy, tulupy czy salchofy, ale lubię brzmienie tych nazw. Interesuje mnie wyłącznie synchronizacja ruchu z muzyką. Niech do mnie dotrze, niech do mnie przemówi, niech mnie porwie.
No i trafiła się wczoraj muzyka, którą muszę mieć pod ręką. Można przy okazji poćwiczyć tryb przypuszczający po włosku z moim ukochanym congiuntivo, grającym po cichutku pierwsze skrzypce w warstwie słownej, bo reszta, wiadomo, o miłości.
Jackie Evancho, Se.
se tu fossi nei miei occhi per un giorno vedresti la bellezza che piena d’allegria
io trovo dentro gli occhi tuoi […] se tu fossi nel mio cuore per un giorno potresti avere un’idea
di cio che sento io […] se tu fossi nella mia anima un giorno sapresti cosa sono in me […]
solamente...
amore...