[suplement 2.06.2025]
Jeżeli pielęgnujesz w sercu zieloną gałąź – przyleci ptak i zaśpiewa.
— powiedzenie chińskie
Nie czujesz domu, kiedy jesteś w nim na co dzień. Ale nie ma cię przez tydzień, a dom nabiera własnego zapachu.
[…]
Chyba domy i ich mieszkańców łączy coś w tym stylu: dom pachnie mieszkańcami, a mieszkańcy domem.
Selja Ahava, Rzeczy, które spadają z nieba, przeł. Justyna Polanowska,
Grupa Wydawnicza Relacja, Warszawa 2021.
sei il mio “niente”
quando la gente mi incontra
con lo sguardo perduto
e mi chiede:
a cosa stai pensando?
Pablo Neruda
jesteś moim „nic”
kiedy ludzie spotykają mnie
z pustym spojrzeniem
i pytają mnie:
o czym myślisz?
🌹
Jej ciało natychmiast pragnie, by […] została pocieszona przez tego mężczyznę, którego kocha ponad połowę swojego życia. Mężczyznę, do którego zawsze zwraca się po pomoc.
•
Czy kogokolwiek obchodzi, jak i dlaczego stajemy się tym, kim jesteśmy. Mroczny, powściągliwy, zabawny. Jakikolwiek. Czy może ważne jest tylko to, że po prostu jesteśmy?
Gillian McAllister, Nie to miejsce, nie ten czas, przeł. Anna Tomczyk, Wydawnictwo Znak, Kraków 2023.
🌹
pensi all’amore
pensando a me
[…]
questo tempo per noi
è poco e prezioso
passerà prima o poi
e non tornerà
dotarłam w sobie do miejsca, w którym i gotowość, i potrzebę miałam, by uczcić wszystkie te chwile, gdy pytał: zjesz la cucarachę?
wdzięczna i chciwa, chciałam też spędzić razem z sadownikiem nieśpieszny, smaczny czas poza domem. nijak nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy, nie licząc wyjazdów, ostatni raz jedliśmy śniadanie poza ulem.
46/365
W języku Innuitów, pochodzących z Azji jak Indianie i zamieszkujących arktyczne pustkowia, nie ma słowa „artysta” ani „do widzenia”. Nie ma sztuki ani pożegnań. Jest wieczna zmarzlina nie do przerobienia na arcydzieła i nostalgię rozstań.
[…]
Dorosła pożegnałam rodziców. Coraz częściej żegnam zmarłych, ale i żywych odpadających od parapetu logiki. Nie sposób wyrazić wtedy, co czuję.
*
Razem jesteśmy sobą, mieniąc się
możliwościami bycia wszystkim.
Manuela Gretkowska, Posag dla Polki,
Wydawnictwo Znak, Kraków 2024.
zwyczajnie niezwykły punkt w czasoprzestrzeni: letnie stoliczki na zewnątrz, babioletnie łagodne słoneczne ciepło na twarzy, jesienne dary natury, zimowa herbata w menu i — jak nic! — reinkarnacja siostry Heniutki we wróbelku, który odważnie kręcił w naszym kierunku głową, żebrząc ze skraju blatu stoliczka obok. orzechem włoskim poczęstowany został z radością nie raz.
zdrowi ludzie przychodzą tam na szybką kawę, drobne spotkania biznesowe w casualach, po bagietkę na zakwasie czy croissanta, a ja dałam się tam wczoraj zabrać, by delektować się chwilą życia poza domem.
276/366
Nareszcie jesień. Szczęśliwie nadeszła kolejna pora roku. Aż chciało się dziękować za wszystko z całego serca. Uczucie, o jakie za młodu nigdy by się nie podejrzewała.
Chisako Wakatake, Pójdę sama, przeł. Dariusz Latoś,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2023.
☆
[…] wczesną jesienią. […] poczucie, że coś dobiega końca, nim człowiek jest rzeczywiście gotów się z tym rozstać.
Gillian McAllister, Nie to miejsce, nie ten czas, przeł. Anna Tomczyk, Wydawnictwo Znak, Kraków 2023.
stanu ducha nadgryzionej, popękanej, zmęczonej motywacji do rehabilitacji nawet nie skomentował. zabrał w niedzielny wieczór na kolację.
ta motywacja była po prostu głodna dobrych chwil i snutych nieśpiesznie marzeń i planów.
100/366
[asystencja: Sadownik]
le forme della pasta:
gli spaghetti, le penne,
le farfalle,
le tagliatelle, le fettuccine, i fusilli,
i capellini, le conchigliette,
i maccheroni,
gli strozzapreti.
*
Tradycyjnie, gdy Sadownik festiwalował w drugiej największej lokalizacji, niedostępnej dla osób na wózkach, nie krzywdowałam sobie. Znam miejscówkę na najlepsze cannoli w mieście. Wnętrze filiżanki przepięknie odmierzało mi wspaniały czas. Musiałam cyk.
nadzieje i obietnice rokrocznie
zaklęte w białych dzwoneczkach.
Ale którędy eros dostaje się do środka? Kiedy zaczyna się pragnienie? Bardzo trudno zauważyć ten moment, a potem jest już za późno. Kiedy się zakochujesz, zawsze jest już za późno […].
*
Pragnienie to chwila, z której nie ma wyjścia.
*
W rzeczywistości początek jest jedyną chwilą, której jako nieświadomy cel skrzydlatego Erosa nie możesz kontrolować. Wszystko, co moment ten z sobą niesie, zarówno to, co dobre, jak i to, co złe, co gorzkie i co słodkie, przychodzi nieproszone i nieprzewidziane – jako dar bogów, jak mówią poeci. Od tej chwili cała historia w dużej mierze zależy od ciebie, ale nie jej początek.
Anne Carson [w:] Renata Lis, Moja ukochana i ja,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023.
* * *
Simple Red, Say You Love Me.
being one of those grains of sand
I get blown […]
what I make of it,
I don't
know,
what's the meaning of it,
I don't know
[…]
say you love me all around the world
stay and hug me all around the world
Hawwa, Sadownik & Jabłoń:
(w piątek świętowali, choć Jabłoń jakby bardziej)
Il Melo:
(niczym rodowity Włoch, cyk!)
[…] czuję, że coś, co musi być ważnym składnikiem szczęścia, przebiega mi dreszczem po plecach.
Alejandro Palomas, Psiakość!,
przeł. Agata Ostrowska,
W.A.B., Warszawa 2018.
— proszę, zabierz mnie w miejsce tętniące życiem, gdzie nie trzeba mierzyć się z konsekwencjami śmierci.
zabrał. urok przedwczorajszej chwili, zatrzymanej w pikselach, odcedziłam dziś.
12/365
*
Roberta Flack, Fine, Fine Day.
it's a fine, fine day
when a love like yours comes my way
it's a fine, fine day
living here with you
me and you
— stratę należy (w dowolnej kolejności): przyjąć do wiadomości, przeboleć, oswoić, uznać, zrozumieć, co realnie odbiera.
— a potem?
— potraktować to, co pozostało, jako początek nowej przygody!
289/365
[suplement pikselowy: 27.10.2022]
nie sięgał po nakładkę na okulary. gapiłam się kątem oka na faceta z nienajłatwiejszą historią w tle. no i masz, znów zakochałam się.
217/365
od lat nie zgadzają się co do natury tego dnia. były narzeczony obchodził dziś dziewiętnastą rocznicę ślubu. była narzeczona przy tym samym stole świętowała pierwszy dzień dwudziestego roku małżeńskiego życia na dobre i na złe, by na dobre im wyszło.
193/365
