uparte. przypomniały się nową upartą i prawdą, którą kryje każda z nich. jeszcze wiele mogą mnie nauczyć, jeśli tylko zechcę.
215/365
fot. Akuszer.
Profesora Saxifraga:
Dzwonek okrągłolistny
łac. Campanula rotundifolia
alternatywny tytuł wpisu:
5131. Zielnik (XLIII)
Przedwczoraj — dzień pod psem — zimno, mokro i bez nadziei.
Kilka dni wcześniej wypatrzyłam Upartą, ale to Heniutka w ten mokry, ciut podły dzień wypatrzyła świeżą dziczyznę, prychając potem quasi-wegańskim obrzydzeniem. Uparta i Uparty nie chcieli słyszeć o podłych dniach pod psem. Musiałam. Cyk!
Cudo w mieście postanowiło żyć! Niedaleko ula. Niosąca Pokój wypatrzyła. Z myślą o Drzewku cyk i… mam.
I mamy! Dzika, uparta bohaterka i wzór do naśladowania. Patrzę i myślę: „wielkomiejska saxifraga”. Teraz tylko na wiedzę Profesory czekam.
Mój zachwyt nie ma granic. Można? Można!
fot. Niosąca Pokój.
Zawsze-Wolna-od-Nudy:
(narzędzie podsunęła i cyk)
Lobelia przylądkowa
[29.01.2021]
Posadzone z premedytacją przez człowieka w osiedlowym kwietniku, który na pewno pamięta słusznie minione czasy. Zatrzymało mnie zielone życie i co mu zrobić. Kopnęło moją osobistą nieczułość na zielsko w kostkę. A ja? Ja biegusiem na skargę do Saxifragi. Kto mnie kopnął w niewiedzę?
Jabłoń:
(miała nadzieję, że komuś
ten badyl nie da spokoju)
Detektywka Yuki:
(pokonała google’a, co guzik
o roślinie wiedział, i voilà)
Scewola
*
Kratkę wypatrzyła Kaan i zaraziła zachwytem. Nie mogłam odejść bez piksela. Wspólnymi siłami: ja cyk, Kaan moją nierównowagę w ryzach utrzymała i… „mamy to”.
*
fot. Gepardzica, fragment.
nieznana z imienia zagadała do mnie trzy dni temu, ale lało. przedwczoraj słońce w nienajlepszym miejscu było, gdy się widziałyśmy, a wczoraj zbyt mocno wiało. dopiero dziś „cyk”.
129/366
wypatrzone w tamtą stronę. złapane w drodze powrotnej do ula. czasem wyroby inżynieryjne zachwycają — cyk, bo piksele bywają warte więcej niż tysiąc słów czy trzy zdania.
60/131
poranna kilometrówka, nim upał wygoni na północne peryferie ula. ja w chłodzącej kamizelce, krok za krokiem, chłodny wiatr na gołych ramionach i szczęście bezgraniczne w śpiącym jeszcze mieście. nim spotkałam malwy, strzeliło mi do łba:
co trzeba ci zabrać, byś wreszcie zobaczył,
poczuł, jak obrzydliwie jesteś wciąż bogaty*?
ja potrzebowałam dnia samobójcy.
____________
* nie próbuj iść na łatwiznę, nie chodzi o dobra materialne.
myślałam, że zatrzymały mnie kwiaty.
robiąc cyk, wiedziałam już,
że chodzi o magię tła.
Heniutka, ja i piąta rano. ● zatrzymało mnie piękno, które moc ma ogromną — wszechobecnej kostce bauma się nie daje.
zatrzymało i Heniutkę, bo przecież cyk!
Przechodzę z Heniutką koło tych irysów minimum dwa razy dziennie. Od lat. (W kwitnieniu, w uśpieniu). Ale dopiero dziś dojrzałam tynk, który zaraz za nimi. Faktura i kolor — tak pięknie podkreślają urodę kwitnącego zielska.
[…] kiedy wyjrzysz przez moje okna, a nie swoje, to jakbyś zgodził się na maleńki niuans, a czasem to ten maleńki niuans odmienia wszystko.
*
Mieszkaliśmy w tym mieszkaniu, a za każdym razem, gdy wchodziłam przez próg, myślałam: dom.
Ida Linde, Mama mordercy,
przeł. Justyna Czechowska, Lokator, Kraków 2019.
powiedział też.
strach jest niczym wielki cień
odpowiednio podświetlonego
robaczka na ścianie.
szukałam odpowiedniego, by zilustrować te ważne dla mnie słowa. dziś znalazłam. wkręt, który niczym pajączek swój krzyż niesie.
wpis przeniesiony 25.03.2019.
(oryginał z zawieszkami)
To już ten czas. Na zbyt wczesne ciemności znalazłam przecież lekarstwo. Dziś sobie je z premedytacją zaaplikowałam. W swoim świecie też wywinęłam rękawy i splunęłam w dłonie — tyle do poczucia, zrozumienia, ogarnięcia, i przepłynięcia!
Jesień wcale nie antycypuje zimy, mówi pisarz [Karel Čapek], tylko wiosnę. „Człowiek powiedziałby, że roślinność przestała rosnąć w górę, ponieważ nie ma kiedy, ponieważ wywinęła rękawy i rośnie w dół, splunęła w dłonie i zakopuje się w ziemię”. Nie widać tego, być może, ale pod pozornie martwą powierzchnią odbywa się ciężka praca na rzecz kolejnego sezonu, bo: „Ludzie, to jest ta właściwa wiosna; co nie jest gotowe teraz, nie będzie gotowe również w kwietniu”.
Arnhild Lauveng, Niepotrzebna jak róża. Potrzeba normalności
w chorobie psychicznej, przeł. Ewa M. Bilińska,
Smak Słowa, Sopot 2016.
(wyróżnienie własne)
