Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cykl: serena/mente. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cykl: serena/mente. Pokaż wszystkie posty

niedziela, listopada 15, 2026

6286. Z oazy (CDLXXXVII)  // Panna cotta (CCXI)

Od wakacji wiedziałam, że trzeba tylko poczekać do ostatniego kwartału roku. Dzie­więć dni temu sprawdziłam. Potem zrobiłam klik, klik. I… pięć dni temu Sadownik przyniósł dwie piękności z paczkomatu. Ta, że piękna, że mądra (jak wszystkie wcze­śniej­sze) nie ma co pisać. Cieszy, koi też.

Uwielbiam fakt, że rodzaj rzeczownika nie zawsze w dwóch językach jest ten sam, co daje mi dostęp do różnych energii, które mogą nieść słowa. Oczywiście, że w języku polskim wiewiórka jest rodzaju żeńskiego, ale tam to jednak wiewiór i jego przy­go­dy. Tym razem zrobiłam wyłom w konsekcji. Mały krokodyl miałby posłuchać ciotki klotki w postaci starej żół­wi­cy? Wolne żarty! To nie jest maminsynek, autorytetem dla szczeniaka musi być on, czyli żółw! Skoro tak, niech wyjątki chodzą parami, niech w niekonsekwencji będzie równowaga i za­cho­wa­ny parytet. W moim tłu­ma­cze­niu będzie poprawna w języku polskim sowa, a nie ten sów. Z przyjemnością powitałam wy­na­laz­czynię.

Mój osobisty „ogród błędów” z perspektywy czasu, po latach, to łąka bło­go­sła­wieństw w przebraniu, kierunkowskazów, które w pierwszej chwili źle odczytałam.

Gilberto era un giovane coccodrillo che viveva nella Grande Palude, ac­can­to al Fiume Dorato. Adorava fare bolle d’acqua, aspettare che le libellule ci si appoggiassero sopra e poi… PUFF! Le faceva scoppiare con la coda. Era sempre piuttosto tranquillo e amava prendere il sole a pancia all'aria.
     Ma c’era una cosa che lo spaventava più di ogni altra: perdere. […]  Gilberto aveva paura di non essere mai all’altezza.
Gilberto był młodym krokodylem, który mieszkał na Wielkim Bagnie, tuż obok Złotej Rzeki. Uwielbiał puszczać bąbelki z wody, czekać, aż przysiądą na nich ważki, a potem… PUFF! Roz­bijał je swoim ogonem. Zawsze był raczej spokojny i kochał wygrzewać się na słońcu do góry brzuchem.
     Była jednak jedna rzecz, która przerażała go bardziej niż cokolwiek innego: przegrywać. […] Gilberto bał się, że nigdy nie sprosta oczekiwaniom.

🖇

Mancavano solo sette giorni alla Festa delle Ninfee, quando tutti gli animali si riunivano per la famosa Corsa con i Sacchi. Anche i cuccioli si stavano al­le­nando.
     Tra loro c’era anche il suo amico Tito: — Dai Gilberto, vieni con noi! — lo chiamava.
     Ma Gilberto si inventava sempre una scusa per non unirsi a loro.
Do Święta Nenufarów, kiedy to wszystkie zwierzęta zbierały się na słynny Wyścig w Wor­kach, brakowało zaledwie siedmiu dni. Maluchy również trenowały. Wśród nich był także Gilberta przyjaciel, Tito:
     — No dalej, Gilberto, chodź z nami! — wołał do niego.
     Ale Gilberto zawsze wynajdował jakąś wymówkę, żeby do nich nie dołączyć.

L’anno prima, durante la corsa, era successa una cosa di cui Gilberto ancora si vergognava. Era caduto tre volte. Alcuni coccodrilli avevano iniziato a prenderlo in giro davanti a tutti.
     — Sei un perdente!
     — Perdente!
     […]  Quella sera si era fatto una promessa: “mai più un'altra corsa”.
Rok wcześniej, podczas biegu, wydarzyło się coś, czego Gilberto wciąż się wstydził. Upadł trzy razy. Kilka krokodyli zaczęło się z niego wyśmiewać na oczach wszystkich.
     — Jesteś przegrywem!
     — Przegryw!
     […]  Tamtego wieczoru złożył sobie obietnicę: „nigdy więcej żadnego biegu”.

🖇

Una sera, con la luna piena che illuminava la palude, la vecchia tartaruga Tek lo trovò mentre nascondeva il pettorale numero 67 sotto un cespuglio.
     — Gilberto, perché lo nascondi?
     — Non parteciperò alla corsa, Tek. Ho paura di perdere ancora e che gli altri possano prendermi in giro!
     Tek lo guardò con dolcezza: — È normale avere paura! Sai cosa facevo io quando avevo paura? Andavo a cercare la saggezza dei grandi maestri che vivono lungo il Fiume Dorato.
Pewnego wieczoru, gdy pełnia księżyca oświetlała bagno, stary żółw Tek znalazł go, jak cho­wał numer startowy 67 pod krzakiem.
     — Gilberto, dlaczego go chowasz?
     — Nie wezmę udziału w biegu, Tek. Boję się, że znowu przegram i że inni będą ze mnie drzeć łacha!
     Tek spojrzał na niego z czułością: — To normalne, że się boisz! Wiesz, co ja robiłem, kiedy się bałem? Szedłem szukać mądrości Wielkich Nauczycieli, którzy żyją nad Złotą Rzeką.

🖇

E così, all’alba del giorno seguente, Gilberto decise di seguire il consiglio di Tek. […]  una mappa e un taccuino per prendere appunti.
     Poi, con il cuore pieno di speranza, si mise in cammino seguendo il corso del fiume.
I tak, o świcie następnego dnia, Gilberto postanowił pójść za radą Teka. […] mapa i notes do robienia notatek.
     Potem, z sercem pełnym nadziei, wyruszył w drogę wzdłuż biegu rzeki.

🖇

Il primo che incontrò fu il gufo Doc, il famoso inventore. […] 
     Gilberto trovò Doc che sbuffava nervoso:
     — Questa vecchia ruota non gira! È la centesima volta che provo!
     — Ma Doc! Tu che sei così bravo… anche tu perdi la pazienza? — chiese Gilberto sorpreso.
Pierwszym, którego spotkał, była sowa Doc, słynna wynalazczyni. […]
     Gilberto zastał Docę, gdy ta prychała zdenerwowana:
     — To stare koło się nie kręci! Próbuję już setny raz!
     — Ależ Doc! Ty, taka uzdolniona… ty też tracisz cierpliwość? — zapytał zaskoczony Gilberto.

🖇

Doc sorrise e si sistemò gli occhiali storti: — Ma certo! Ogni volta che sba­glio. Vedi questa ruota? Non gira perché è troppo pesante. Questa difficoltà mi sta insegnando che devo usare un materiale più leggero.
     — Ma non ti senti male quando sbagli?
     — Si, all'inizio. Ma ogni errore nasconde un insegnamento pre­zio­so. E questo il mio segreto!<
Doc uśmiechnęła się i poprawiła skrzywione okulary: — Ależ oczywiście! Za każdym razem, gdy popełniam błąd. Widzisz to koło? Nie kręci się, ponieważ jest za ciężkie. Ta trudność uczy mnie, że muszę użyć lżejszego materiału.
     — Ale nie czujesz się źle, kiedy się mylisz?
     — Tak, na początku. Ale każdy błąd kryje w sobie cenną lekcję. I to jest mój sekret!

🖇

Gilberto ringraziò Doc e prosegui lungo il fiume, attraverso un sentiero di fiori colorati e profumati.
     Arrivò alla Radura dei Fiori, dove viveva l’elefantessa Frida, la grande scultrice.
     Le sue opere di fiori intrecciati e legno intagliato erano talmente famose che ogni animale del regno desiderava averne una.
     — Wow! Come fai a creare statue così belle?
     — Vieni, ti mostro una cosa…
Gilberto podziękował Doce i ruszył dalej wzdłuż rzeki, ścieżką pełną kolorowych i pach­ną­cych kwiatów.
     Dotarł na Kwiatową Polanę, gdzie mieszkała słonica Frida, wielka rzeźbiarka.
     Jej dzieła z plecionych kwiatów i rzeźbionego drewna były tak sławne, że każde zwierzę w królestwie pragnęło mieć choć jedno z nich.
     — Wow! Jak udaje ci się tworzyć tak piękne posągi?
     — Chodź, pokażę ci coś…

Gilberto spalancò gli occhi: sculture sbagliate, fiori appassiti, oggetti rotti che brillavano sotto il sole come un antico tesoro nascosto.
     — Hai fatto tu tutte queste brutte sculture?
     — Sì! Ti presento il mio “giardino degli errori”. Tutti ricordano solo le mie opere belle, ma nessuno sa che prima ho creato montagne di sculture orribili!
     — E non ti sei mai vergognata?
     — All’inizio sì. Poi ho capito che quello era il mio segreto: fare tante cose brutte per imparare a farne poche belle.
Gilberto szeroko otworzył oczy: nieudane rzeźby, zwiędłe kwiaty i połamane przedmioty lśniły w słońcu jak dawny, ukryty skarb.
     — To ty zrobiłaś te wszystkie brzydkie rzeźby?
     — Tak! Przedstawiam ci mój „ogród błędów”. Wszyscy pamiętają tylko moje piękne dzieła, ale nikt nie wie, że wcześniej stworzyłam góry okropnych rzeźb!
     — I nigdy się nie wstydziłaś?
     — Na początku tak. Potem zrozumiałam, że na tym polega sekret: robić mnóstwo brzydkich rzeczy, aby nauczyć się tworzyć te piękne.

🖇

     — Ti capita mai di fare tanti disegni senza trovarne uno che ti piaccia? — chiese Frida.
     — A me succede con le bolle… non sono mai abbastanza grandi!
     I due scoppiarono a ridere
.

     — Zdarza ci się czasem zrobić mnóstwo rysunków i nie znaleźć wśród nich ani jednego, który by ci się podobał? — zapytała Frida.
     — Mnie przydarza się to z bańkami… nigdy nie są wystarczająco duże!
     Oboje wybuchnęli śmiechem
.

🖇

     — Roar, come fai a essere così bravo? — chiese Gilberto timidamente.
     Il leone smise di suonare e calò il silenzio.
     — Quando ero piccolo il mio ruggito stonava così tanto che gli altri ani­ma­li mi prendevano in giro.
     — Davvero? E cosa hai fatto?
     — Ho smesso di voler essere più bravo degli altri. Ho iniziato a dare sem­pli­cemente il meglio di me.
     — E che cosa è cambiato?
     — Tutto!
Prima volevo sempre essere il numero uno. Ma è stato quando ho pensato solo a suonare meglio che potevo, che sono migliorato davvero.
     — Roar, jak ty to robisz, że jesteś tak dobry? — zapytał nieśmiało Gilberto.
     Lew prze­stał grać i zapadła cisza.
     — Kiedy byłem mały, tak bardzo fałszowałem, rycząc, że inne zwierzęta się ze mnie na­bi­jały.
     — Naprawdę? I co zrobiłeś?
     — Przestałem chcieć być lepszy od innych. Zacząłem po prostu dawać z siebie wszystko.
     — I co się zmieniło?
     — Wszystko!
Wcześniej zawsze chciałem być numerem jeden. Ale dopiero wtedy, gdy skupiłem się wyłącznie na tym, by grać najlepiej jak potrafię, zrobiłem prawdziwe postępy.

🖇

Gilberto salutò Roar e sentì qualcosa cambiare dentro di lui: “anche io vo­glio imparare dai miei errori, senza aver paura di sbagliare!”, pensò. Sulla strada del ritorno incontrò la scimmia Zoe […].
     — Sei così agile! Quanto vorrei esserlo anche io, ma ho sempre paura di cadere…
     — Anch’io sono caduta mille volte prima di imparare! — gli gridò lei, scomparendo tra gli alberi con un balzo.
Gilberto pożegnał się z Roarem i poczuł, że coś się w nim zmienia: „Ja też chcę uczyć się na własnych błędach, nie bojąc się pomyłek!” — pomyślał. W drodze powrotnej spotkał małpkę Zoe […].
     — Jesteś taka zwinna! Jak bardzo chciałbym też taki być, ale zawsze boję się, że upadnę…
     — Ja też upadłam tysiąc razy, zanim się nauczyłam! — krzyknęła do niego, znikając jed­nym su­sem wśród drzew.

🖇

Gilberto tornò da Tek entusiasta.
     — Tek, tutti gli animali che ho incontrato hanno sbagliato tantissime volte prima di diventare bravi!
     La tartaruga annui: — E tu cosa hai fatto l’anno scorso?
     — Ehm... ho perso e sono scappato — disse Gilberto abbassando lo sguardo.
     Poi lo rialzò: — Ma ora ho capito! Per imparare a vincere, devo prima imparare a perdere: dai miei errori posso ricavare qualcosa di prezioso… È questa la vera vittoria!
     Tek sorrise e gli porse il pettorale numero 67, che aveva recuperato dal cespuglio.
Gilberto wrócił do Teka pełen entuzjazmu.
     — Tek, wszystkie zwierzęta, które spotkałem, pomyliły się mnóstwo razy, zanim stały się w czymś dobre!
     Żółw skinął głową: — A ty, co zrobiłeś w zeszłym roku?
     — Ehm… przegrałem i uciekłem — powiedział Gilberto, spuszczając wzrok.
     Potem go podniósł: — Ale teraz już zrozumiałem! Żeby nauczyć się wygrywać, muszę naj­pierw nauczyć się przegrywać: ze swoich błędów mogę wyciągnąć coś cennego… To jest praw­dzi­we zwycięstwo!
     Tek uśmiechnął się i podał mu numer startowy 67, który wyjął wcześniej spod krzaka.

🖇

E venne finalmente il grande giorno. La palude era in festa: bandiere co­lo­rate si muovevano nella brezza leggera.
     Gilberto si mise sulla linea di partenza.
     Il cuore gli batteva forte. Non sapeva se avrebbe vinto, ma andava bene così. Se fosse caduto, avrebbe imparato qualcosa di nuovo.
     Dalla folla, Tek lo guardava sorridendo.
     Gilberto […]. Guardò i suoi amici. Sentì il tamburo di Roar.
     E… iniziò a saltare.
     Con il cuore leggero e la testa alta.
I wreszcie nadszedł ten wielki dzień. Bagno świętowało: kolorowe flagi powiewały na lekkim wietrze.
     Gilberto stanął na linii startu.
     Serce biło mu mocno. Nie wiedział, czy wygra, ale tak było dobrze. Gdyby upadł, na­uczył­by się czegoś nowego.
     Z tłumu spoglądał na niego z uśmiechem Tek.
     Gilberto […]. Spojrzał na swoich przyjaciół. Usłyszał bęben Roara.
     I… zaczął skakać.
     Z lekkim sercem i podniesioną głową.

Luca Mazzucchelli, Per imparare a vincere, impara a perdere,
ilustr. Giulia Telli, Giunti Editore, Firenze/Milano 2026.
(wyróżnienie własne)

[…]  il fallimento, se ben accompagnato, resta un maestro insostituibile. Le ricerche sul fallimento pro­dut­tivo mostrano che chi si misura con problemi in cui ini­zial­mente sbaglia, impara più in profondità di chi viene pro­tetto dall’errore (Kapur, 2008).
[…]  porażka, jeśli towarzyszy jej odpowiednie wsparcie, po­zo­sta­je niezastąpionym nauczycielem. Badania nad pro­duk­tyw­nym ponoszeniem porażek pokazują, że osoby mierzące się z pro­ble­ma­mi, przy których początkowo popełniają błędy, uczą się głębiej niż ci, którzy są przed błędami chronieni (Kapur, 2008).

🖇

Crea il vostro “giardino degli errori”. […]  Potete anche istituire un rituale familiare a cena e chiedervi: “Qual è il più bell’errore che hai fatto questa settimana e co­sa ti ha insegnato?”
Stwórz swój własny „ogród błędów”. […]  Możecie także wprowadzić rodzinny rytuał przy kolacji i zadawać sobie pytanie: „Jaki był Twój najpiękniejszy błąd w tym tygodniu i czego Cię on nauczył?

(tamże)

środa, grudnia 17, 2025

(5968+3). Z oazy (CDIII)  // Panna cotta (CLXXXI)

Druga z dwóch wydanych w tym roku. Dziesiąta w kolejności w ramach cyklu. Pozostawia z pytaniem: co jest śniegiem, za którym się uganiasz?

Uśmiecham się na myśl, że właśnie teraz przyszedł czas czytania tej książkowej nowości. Synchroniczne z jej czytaniem zrozu­mia­łam, dlaczego uganiałam się za moim śniegiem. Zrozumiałam, że nie potrzebuję już tego robić. I… spadł śnieg.

Nuvola era una giovane leprottina dal manto soffice e chiaro che viveva tra le alte montagne. Nei suoi ricordi d’infanzia, tutto intorno a lei era bianco e silenzioso: la neve cadeva leg­ge­ra sui prati, come una delicata vernice bianca.
Chmurka była młodą zajączką o miękkim i jasnym futerku, która mie­szka­ła wśród wysokich gór. W jej wspomnieniach z dzieciństwa wszystko wokół niej było białe i ciche: śnieg opadał lekko na łąki, niczym delikatna biała farba.

🖇

Nuvola amava così tanto la neve perché suscitava in lei una sensazione di pace e serenità rendendo tutto più bello e spe­ciale.
     — Se solo nevicasse, sarebbe perfetto... — sospirava da qualche tempo osservando il paesaggio dalla finestra della sua casetta.
     — Se solo tornasse la neve, sarei davvero felice!
Chmurka tak bardzo kochała śnieg, ponieważ wzbudzał w niej poczucie spokoju i harmonii, czyniąc wszystko piękniejszym i bardziej wy­jąt­kowym.
     — Gdyby tylko spadł śnieg, byłoby idealnie… — wzdychała od pewnego czasu, obserwując krajobraz z okna swojego domku.
     — Gdyby tylko wrócił śnieg, byłabym naprawdę szczęśliwa!

🖇

Un giorno sentì due vecchi stambecchi parlare tra loro.
     — Dicono che sulle cime sta iniziando a nevicare!
     A quelle parole, il cuore di Nuvola iniziò a battere forte. Non c'era tempo da perdere: doveva raggiungere la vetta della montagna!
Pewnego dnia usłyszała dwa rozmawiające ze sobą koziorożce.
     — Mówią, że na szczytach zaczyna już padać śnieg!
     Na te słowa serce Nuvoli zaczęło bić mocno. Nie było cza­su do stra­ce­nia: musiała dotrzeć na szczyt góry!

🖇

Nuvola corse a prendere il suo zainetto e si mise in cammino. Ma quando arrivò a destinazione, dopo aver camminato per giorni, la neve non c'era più: si era già sciolta sotto il sole.
     — Se solo fossi arrivata prima sarei riuscita a vederla!
Chmurka pobiegła wziąć swój plecaczek i ruszyła w drogę. Ale kiedy po wielu dniach marszu dotarła do celu, śniegu już nie było: zdążył się już stopić w słońcu.
     — Gdybym tylko dotarła wcześniej, dałabym radę go zobaczyć!

🖇

Nuvola continuò a cercare la neve, ma non faceva altro che correre senza accorgersi di ciò che accadeva intorno a lei.      […]
     — Vieni, Nuvola! Stiamo preparando la marmellata di more, vuoi assaggiarla?
      Ma Nuvola scosse la testa: — Non posso, non ho tempo! Nella valle accanto sta nevicando!
Chmurka nadal szukała śniegu, ale nie robiła nic innego poza bieganiem bez zauważania tego, co działo się wokół niej.
     […]
     — Chodź, Cmurko! Robimy konfiturę z jeżyn, chcesz jej spróbować?
     Ale Chmurka pokręciła głową:
     — Nie mogę, nie mam czasu! W sąsiedniej dolinie pada śnieg!

🖇

Nuvola, imbronciata, guardò il cielo e gridò: — Per­ché sei così limpido e azzurro? Se solo nevicasse, io sarei finalmente felice!
Chmurka, nadąsana, spojrzała w niebo i krzyknęła:
     —Dlaczego jesteś tak czyste i błękitne? Gdyby tylko spadł śnieg, byłabym w końcu szczęśliwa!

🖇

🖇

Nuvola era arrabbiata con la neve che si faceva tanto de­si­derare.
     Anche se era stanca, faceva freddo e aveva tanta fame, continuò a camminare.
Chmurka była wściekła na śnieg, który kazał na siebie tak długo czekać.
     Mimo że była zmęczona, było zimno i była bardzo głodna, szła dalej.

🖇

Quando Nuvola, esausta, raggiunse finalmente la cima, fu colta da un improvviso acquazzone. Si riparò sotto un vec­chio pino, ma nella fretta inciampò in un sasso e cadde, fa­cen­dosi male a una zampina.
Kiedy wyczerpana Chmurka dotarła w końcu na szczyt, zaskoczyła ją na­gła ulewa. Schroniła się pod starą sosną, lecz w pośpiechu potknęła się o kamień i upadła, raniąc się w łapkę.

🖇

La leprotta rimase per due giorni raggomitolata sotto il grande pino […].
     Non potendo muoversi, iniziò a osservare ciò che prima ignorava: le formiche che lavoravano instancabili, le gocce di rugiada che brillavano come diamanti, i giochi di luce tra i rami.
     Il terzo giorno un raggio di sole la svegliò illuminandole il musino. Nuvola aprì gli occhi e, stiracchiandosi, si accorse che la zampa le faceva meno male. Alzò lo sguardo e vide, per la prima volta, il meraviglioso spettacolo dell'alba tra le montagne.
Zajączka przez dwa dni pozostawała zwinięta w kłębek pod wielką sosną […].
     Nie mogąc się ruszyć, zaczęła obserwować to, co wcześniej ignorowała: mrówki pracujące niestrudzenie, krople rosy lśniące jak diamenty, grę świa­teł między gałęziami.
     Trzeciego dnia promień słońca obudził ją, oświetlając jej pyszczek. Chmurka otworzyła oczy i przeciągając się, zauważyła, że łapka mniej ją boli. Podniosła wzrok i po raz pierwszy ujrzała cudowny spektakl wscho­du słońca wśród gór.

🖇

Un merlo che l’aveva seguita nel suo viaggio, le sussurrò: — Dici sempre: ‘Se solo nevicasse sarei felice’. Ma la ve­ra fe­li­ci­tà sarà quando dirai: ‘Sono felice anche se non nevica’.
     Nuvola sentì quelle parole arrivarle dritte al cuore.
Kos, który podążał za nią w tej podróży, szepnął jej:
     — Zawsze powtarzasz: ‘Gdyby tylko padał śnieg, byłabym szczęśliwa’. Ale prawdziwe szczęście nadejdzie, gdy powiesz: ‘Jestem szczęśliwa, na­wet jeśli nie pada śnieg’.
     Chmurka poczuła, jak te słowa trafiają ją prosto w serce.

🖇

Per la prima volta Nuvola si sentì felice nell’assaporare il momento presente. Tutto intorno a lei sembrava diverso, non perché il paesaggio fosse cambiato, ma perché erano cambiati i suoi occhi. Aveva imparato a fermarsi e ad as­col­ta­re il canto degli uccellini. Sentiva il vento che le por­ta­va il profumo dei fiori d’alta quota, che prima non ave­va mai no­tato. […].
     — Che belle le stelle! - ripeteva incantata.— Brillano pro­prio come piccoli fiocchi di neve.
Po raz pierwszy Chmurka poczuła się szczęśliwa, rozkoszując się chwilą obecną. Wszystko wokół niej wydawało się inne — nie dlatego, że zmienił się krajobraz, ale dlatego, że zmieniły się jej oczy. Nauczyła się za­trzy­my­wać i słuchać śpiewu ptaków. Czuła wiatr, który przynosił jej zapach wy­so­kogórskich kwiatów, których wcześniej nigdy nie zauważała. […]
     — Jakie piękne gwiazdy!— powtarzała urzeczona. — Błyszczą do­kład­nie tak, jak małe płatki śniegu.

🖇

Da quel giorno, Nuvola iniziò a vivere in modo diverso: si fermava a fare merenda con le marmotte, giocava con gli amici del bosco. Scopri che poteva essere felice nonostante non ci fosse la neve. Nonostante le difficoltà di ogni giorno. Nonostante le mancanze.
     “La felicità non è nella neve,” pensò un giorno “ma in quel­lo che ho già. Non devo aspettare che nevichi per essere fe­li­ce”. E questo pensiero le riempì il cuore di una calma che non aveva mai provato prima.
Od tego dnia Chmurka zaczęła żyć w inny sposób: zatrzymywała się, by zjeść podwieczorek ze świstakami, bawiła się z leśnymi przyjaciółmi. Od­kry­ła, że może być szczęśliwy, mimo że nie ma śniegu. Pomimo trudności dnia codziennego. Pomimo braków.
     „Szczęście nie tkwi w śniegu,” pomyślała pewnego dnia „ale w tym, co już mam. Nie muszę czekać na śnieg, by być szczęśliwą”. I ta myśl wy­peł­ni­ła jej serce spokojem, jakiego nie zaznała nigdy wcześniej.

🖇

Per la prima volta dopo tanto tempo, si addormentò serena. E proprio mentre chiudeva gli occhi, un piccolo fiocco di ne­ve, il primo della stagione, scese leggero dal cielo, po­san­do­si sul davanzale della sua finestra.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu zasnęła spokojna. I właśnie wtedy, gdy zamykała oczy, mały płatek śniegu, pierwszy w tym sezonie, spadł lekko z nieba, osiadając na parapecie jej okna.

Luca Mazzucchelli, Felice anche se,
ilustr. Giulia Telli, Giunti Editore, Firenze/Milano 2025.
(wyróżnienie własne)

     — Posso essere felice nonostante tutto! — sus­sur­rò. — Non importa se piove, nevica o c’è il sole. La mia felicità è qui, nel mio cuore.
     — Mogę być szczęśliwa mimo wszystko! — wyszeptała. — Nie­waż­ne, czy pada deszcz, śnieg, czy jest słońce. Moje szczęście jest tu, w moim sercu.

(tamże)

poniedziałek, grudnia 15, 2025

5968. Z oazy (CDII)  // Panna cotta (CLXXX)

Miałam nadzieję, że duet autorski, jak co roku od lat, da głos. Gdy sprawdzałam pod koniec li­sto­pada, czując, że już czas, zdziwieniu nie było końca. Były dwie. Nowe dwie książki!

Lubię konsekwencję tej serii. Bohaterzy, którym od pierwszej części się kibicuje. Styl i sposób tworzenia ilustracji charakterystyczny, niezmienny. Zaskoczyła mnie więc okładka tej części. Nie pasuje do wcześniejszych, nie pasuje do wydanej później książki.

Wszystko wyjaśniło się we wstępie, a zrozumiało się po dysonansie poznawczym: niepasujący do niczego bohomaz głowy i ramienia na ilustracji w środku opowieści. Wróciłam natychmiast do wstę­pu, wy­szu­ka­łam miejscowość i… byłam w domu! Nazwy własne nie są przypadkowe, wiele ele­mentów na ilustracjach również nie jest dziełem przypadku czy poczynań wyo­braźni. Wiem, bo jeszcze raz dokładnie obej­rza­łam wszystkie ilustracje.

A historia? Zaprasza, by rozstać się z oślim uporem. Ale nim się na to odważymy, dobrze jest dowiedzieć się, co pod nim się kryje. Odkryłam, co jest pod moim naj­oś­lejszym, i mogę puścić, zachowując to, co dla mnie najważniejsze. Dotarło do mnie, że ten rok jest dla mnie rokiem rozstań, wdzięcz­no­ści i pożegnań.

[…]  abbia­mo avuto il piacere di passare alcuni giorni a Peccioli, uno splen­di­do borgo toscano ricco di arte, bellezza e creatività. […]  immersi in una distesa di margherite e papaveri rossi e ac­com­pa­gnati dalle sculture dei due possenti giganti, ci siamo inter­ro­gati su quanto i pregiudizi possano precluderci delle op­por­tu­ni­tà. Proprio come era successo a noi, che ci aspet­ta­va­mo di trovare una discarica maleodorante e ci siamo invece trovati ad am­mi­ra­re un vero tesoro di arte e bellezza.
     Da qui l’idea di dedicare un libro a questo piccolo e prezioso bor­go, pro­prio per riflettere sull’importanza di andare oltre i pre­giu­dizi e farci un’idea più reale di ciò che ci circonda.
[…] mieliśmy przyjemność spędzić kilka dni w Peccioli, małej przepięknej toskańskiej wio­sce, pełnej sztuki, piękna i twórczości. […] zanurzeni w bezkresie pełnym stokrotek i ma­ków, w towarzystwie rzeźb dwóch potężnych gigantów, zadaliśmy sobie pytanie: na ile uprzedzenia mogą pozbawiać nas okazji? Dokładnie tak, jak przytrafiło się to nam. Ocze­ki­wa­li­śmy, że natkniemy się na śmierdzące wysypisko, a zamiast tego sta­nę­li­śmy przed praw­dzi­wym skarbcem sztuki i piękna.
     Stąd pomysł, by zadedykować książkę tej małej cennej wiosce, właśnie po to, aby za­sta­no­wić się nad tym, jak ważne jest, by wyjść poza uprzedzenia i wyrobić sobie bardziej real­ny pogląd na to, co nas otacza.

Luca e Giulia


[dostęp 15.12.2025], źródło.

🖇 🖇

[Simba] al primo timido raggio di sole, salutò le bellissime mar­gherite che aveva posizionato nel punto più luminoso del suo davanzale, sali in sella della sua bicicletta e andò a tro­va­re l'orso Lillo: doveva assolutamente chiedergli un consiglio.
[Simba] z samego rana, przy pierwszym nieśmiałym promieniu słońca, przywitał się ze swoimi pięknymi stokrotkami, które dawno temu ustawił w najjaśniejszym miejscu na parapecie. Potem wsiadł na rower i pojechał odwiedzić niedź­wie­dzia Lillo: koniecznie musiał poprosić go o radę.

🖇

     — Mah... Simba che ci fai qui all’alba? — borbottò Lillo.
     — Non riuscivo più a dormire per l’emozione! Tra pochi giorni è il mio compleanno e non so ancora dove posso fare la festa... Tu cosa mi consigli? Nel grande prato fio­rito? Nel Par­co Preistorico? Oppure sulla bellissima ter­raz­za del Palazzo Senza Tempo? Eh, eh?
     — Eee… Simba! Co ty tu robisz o świcie? — wymamrotał Lillo.
     — Nie byłem w stanie dłużej spać, z emocji! Za niespełna kilka dni są mo­je urodziny i wciąż nie wiem, gdzie mógłbym zrobić imprezę… Co mi ra­dzisz? Na wielkiej ukwieconej łące? W Parku Prehistorycznym? A może na prze­pięknym tarasie Palazzo Senza Tempo? Eeee, ech?

🖇

Lillo, sorseggiando il suo tè, non ci pensò due volte, e rispose: — Vai al triangolo verde. Alla discarica. Quello è il posto ideale per una festa!
     […]  Simba iniziò a preoccuparsi: — Una festa in discarica? Non ci penso neanche. La discarica è un brutto posto, e sono convinto ci sia anche una terribile puzza.
     — E chi te lo ha detto? — replico Lillo.
     — Beh, lo sanno tutti!
     — Ma tutti chi? — indagò Lillo.
     — Tutti! — insisteva Simba.
     — E allora dimmi un po: questi “tutti” lo sanno che nel­la dis­ca­rica nascono fiori stupendi, come quelle margherite che ti ho regalato e che ogni mattina, prima di uscire di casa, saluti con gratitudine?
     Simba incredulo disse: — Le mie belle margherite vengono dalla spazzatura?
     — Certo! Che c’è di strano? Non pensare male di qualcosa o qualcuno solo perché “lo dicono tutti”. Vai a visitarla tu stes­so e fatti una tua idea.
Lillo, sącząc swoją herbatę, nie myślał o tym dwa razy i odpowiedział:
     — Idź do Zielonego Trójkąta. Na wysypisko. To idealne miejsce na imprezę!
     […] Simba zaczął się martwić:
     — Impreza na wysypisku? Nawet o tym nie myślę. Wysypisko to brzydkie miejsce i jestem przekonany, że strasznie tam śmierdzi.
     — A kto ci to powiedział? — odparł Lillo.
     — Cóż, wszyscy to wiedzą!
     — Ale wszyscy to kto? — dociekał Lillo.
     — Wszyscy! — nalegał Simba.
     — A zatem powiedz mi: czy ci „wszyscy” wiedzą, że na wysypisku rodzą się przepiękne kwiaty, takie jak te stokrotki, które ci podarowałem, i które każdego ranka, przed wyjściem z domu, witasz z wdzięcznością?
     Niedowierzający Simba powiedział:
     — Moje piękne stokrotki pochodzą ze śmieci?
     — Oczywiście! Co w tym dziwnego? Nie myśl źle o czymś lub o kimś tyl­ko dlatego, że „wszyscy tak mówią”. Idź odwiedzić to miejsce osobiście i wy­rób sobie własne zdanie.

🖇

     — Ah, la discarica! Che brutto posto... è piena di gabbiani affamati in cerca di qualcosa da rubare tra i vari rifiuti da smaltire... — disse [Nello, il postino] scuotendo il capo con­tra­riato.
     — Ma chi te lo ha detto che la discarica è così brutta? — ri­batté Simba.
     — Beh, lo sanno tutti!
     — Ma tutti chi?
     — Tutti Simba!
     — Ach, wysypisko! Co za brzydkie miejsce… jest pełne głodnych mew szukających czegoś do ukradzenia wśród najróżniejszych odpadów do utylizacji… — powiedział [Nello, listonosz], potrząsając głową z de­za­pro­batą.
     — Ale kto ci powiedział, że to wysypisko jest takie brzydkie? — odparł Simba.
     — Cóż, wszyscy to wiedzą!
     — Ale wszyscy to kto?
     — Wszyscy, Simba!

🖇

Appena Berta udì quella parola iniziò ad agitarsi:
     — Cra! Cra! Cra! La discarica è più avanti... ma non an­dar­ci! È un brutto posto puzzolente!
     Simba, sempre più curioso di capire dove era nata questa idea, chiese: — Ma tu l'hai mai vista?
     E Berta, tenendo tra le zampe la scopa rubata allo spa­ven­ta­pas­seri, gracchiò: — Non ci penso nemmeno!
     — E chi te lo ha detto allora che è brutta?
     — Beh — disse Berta stupita — lo sanno tutti! Cra!
[Gdy tylko Berta usłyszała to słowo, zaczęła się burzyć:
     — Kra! Kra! Kra! Wysypisko jest dalej… ale nie idź tam! To brzydkie, śmierdzące miejsce!
     Simba, coraz bardziej ciekawy, skąd wziął się ten pomysł, zapytał:
     — Ale ty je kiedykolwiek widziałaś?
     A Berta, trzymając w łapach miotłę ukradzioną strachowi na wróble, zakraczała:
     — Nawet o tym nie myślę!
     — A kto w takim razie ci powiedział, że jest brzydkie?
     — Cóż — powiedziała zdziwiona Berta — wszyscy to wiedzą! Kra!

🖇

Dopo pochi minuti, Simba trovò la discarica. Appena varcò la soglia si trovò davanti uno spettacolo inaspettato: una distesa infinita di margherite. Non poteva credere ai suoi occhi. Come era possibile che nella discarica ci fossero così tanti fiori?
     E soprattutto, come mai per tanti anni aveva dato retta al parere degli altri, senza mai trovare il tempo per andare a ve­de­re se fosse vero? Spingendo la bici, Simba, si addentrò nel cuore della discarica: più avanzava e più il paesaggio era di­ver­so da come se lo era immaginato. Tutto gli sembrava, fuor­ché un posto brutto.
Po kilku minutach Simba znalazł wysypisko. Gdy tylko przekroczył próg, znalazl się przed nieoczekiwanym widokiem: nieskończenie rozległą łąką pełną stokrotek. Nie mógł uwierzyć własnym oczom. Jak to możliwe, że na wy­sy­pisku jest tyle kwiatów?
     A przede wszystkim, dlaczego przez tyle lat słuchał opinii innych, nigdy nie znajdując czasu, by samemu sprawdzić, czy to prawda? Popychając ro­wer, Simba zapuścił się w głąb wysypiska: im dalej szedł, tym bardziej kra­jo­braz różnił się od tego, co sobie wyobrażał. Przypominało mu wszystko, tylko nie brzydkie miejsce.

🖇

Simba si fermò ad ammirare la scultura di un immenso gi­gan­te bianco che pareva uscire dalla terra per porgergli la sua grande mano.
     In quel momento passò di lì, tutto indaffarato, un piccolo scarabeo stercorario.
     Porgendo a Simba un tappo luccicante gli disse: — Prova questo per la tua ruota... a occhio dovrebbe essere quello giu­sto.
     Simba provò immediatamente ad aggiustare la ruota e... — Incredibile! È perfetto! Grazie, ma come ti chiami?
     Simba non riuscì nemmeno a finire la frase che il piccolo stercorario stava già rotolando giù dalla collina dove sorgeva un altro gigante bianco […]. A ogni angolo della discarica, sorgeva una nuova meraviglia.
Simba zatrzymał się, by podziwiać rzeźbę olbrzymiego, bia­łego giganta, który zdawał się wyłaniać z ziemi, by podać mu swoją wiel­ką dłoń.
     W tym momencie przeleciał tamtędy, cały zajęty, mały żuk gnojarz.
     Podając Simbie błyszczącą nakrętkę, powiedział mu:
     — Spróbuj tego do swojego koła… na oko powinna pasować.
     Simba natychmiast spróbował naprawić koło i…
     — Niewiarygodne! Jest idealne! Dziękuję, ale jak masz na imię?
     Simba nie dał rady nawet dokończyć zdania, a mały gnojarz staczał się już w dół ze wzgórza, gdzie wznosił się kolejny biały gigant […]. Na każdym rogu wysypiska, wznosił się nowy cud.

🖇

Restava solo un problema: convincere i suoi amici a venirci. Infatti, con tutti quei pregiudizi, alla festa non si sarebbe pre­sen­tato nessuno.
     Simba corse alla pasticceria di oca Olivia, certo di trovare orso Lillo. Gli raccontò tutto quello che gli era successo e de­fi­ni­ro­no il piano: per il suo compleanno Simba avrebbe fatto una festa a sorpresa in discarica.
Pozostał tylko jeden problem: przekonać jego przyjaciół, żeby tam przyszli. Przecież przez te wszystkie uprzedzenia, nikt nie stawiłby się na przyjęciu.
     Simba pobiegł do cukierni gęsi Olivii, pewny, że zastanie tam niedź­wie­dzia Lillo. Opowiedział mu wszystko, co mu się przydarzyło, i ustalili plan: urodzinowa impreza Simby odbędzie się na wysypisku w wersji nie­spo­dzianka.

🖇

E così arrivò il grande giorno.
     […] 
     Gli invitati non credevano ai loro occhi […].

I tak przyszedł wielki dzień.
     […]
     Zaproszeni nie wierzyli własnym oczom […].

Luca Mazzucchelli, Tutto è speciale se osservi bene,
ilustr. Giulia Telli, Giunti Editore, Firenze/Milano 2025.
(wyróżnienie własne)

La discarica, che molti pensavano fos­se solo un cumulo di spazzatura, si è rivelata un tesoro di bellezze e av­ven­ture.
     Ogni persona, ogni luogo ha qualcosa di spe­cia­le, an­che se a volte non lo vediamo subito.
     Sai qual è il segreto? Prima di giudicare, meglio guar­da­re e toccare con mano.
Wysypisko, o którym wielu myślało, że jest wyłącznie stosem śmieci, oka­za­ło się skarbcem piękna i przygód.
     Każda osoba, każde miejsce ma w sobie coś wy­ją­tko­we­go, chociaż cza­sa­mi nie widzimy tego od razu.
     Wiesz, na czym polega sekret? Zanim cokolwiek ocenisz, lepiej jest popatrzeć i do­tknąć własnymi rękami.

(tamże)

­

czwartek, grudnia 19, 2024

5665. Z oazy (CCCX)  // Panna cotta (CXLVII)

Przedskoczek nie­dzielnego odliczania literek, dwa. Właściwy powód, dla którego w środku tygodnia odliczam.

Zamykam dziś tą książką ostatnie siedem i pół miesiąca, gdy nie raz gubiłam i swoje marzenia, i siebie. Gdy tak się działo, nie byłam tego specjalnie świadoma, ale z per­spek­tywy czasu widzę słonia z opuszczoną trąbą na środku pokoju.

Ponad miesiąc temu okazało się, że dziś zacznie spełniać się marzenie, którego nie śmiałam nawet mieć. Synchronicznie, odkryłam, że jest! Kolejna książka z ulubionej serii tworzonej przez małżeński duet. Nie patrzyłam na nic, klik, klik i czekanie. Do dziś przeczytałam ją kilka razy, delektując się jak zwykle nie tylko historią i ilustra­cja­mi, ale również wszystkimi czasownikami oraz ich formami. Magia czasow­ni­ków? Dwa fascynują mnie od dłuższego czasu, bo różnica między nimi dotyczy tylko jednej literki: aggiungere (dodać) i raggiungere (osiągnąć). Wszystko mi się zga­dza. Trzeba coś od siebie dać, dodać, zrobić pierwszy i kolejne kroki, by osiągnąć cel albo przy­naj­mniej zmierzać w jego kierunku: aggiungi, aggiungi, aggiungi per rag­giun­gere… (dodaj, dodaj, dodaj, by osiągnąć…).

Ode mnie do Autora są, jak się okazało, tylko dwa uściski dłoni. Uścisnę właściciela pierwszej dłoni. Nie śmiałam marzyć, że zrobię to jeszcze raz w tym roku.

Zamykam dziś czas przetrwania. Jestem w dobrym miejscu. Słyszę, jak wscho­dzą moje marzenia, wzbogacając moje życie, karmiąc nadzieje (l.mn.!).

Ogni Natale, oca Olivia organizzava una grande cena con i suoi più cari amici. Era una cuoca eccellente e tutti ama­va­no festeggiare con lei gustando incredibili prelibatezze...
     I suoi famosi biscotti allo zenzero e cannella erano così buo­ni da far girare la testa!
     Alcuni venivano da molto lontano per assaggiarli, perfino dall’Antartide, come il pinguino Coriandolo.
[W każde Boże Narodzenie gęś imieniem Olivia organizowała wielką ko­lację wigilijną dla swoich najdroższych przyjaciół. Była wspaniałą ku­charką i wszyscy uwielbiali z nią świętować, delektując się nie­sa­mo­wi­tymi przysmakami…
     Jej słynne pierniczki wraz z winem były tak pyszne, że aż się od nich kręciło w głowie!
     Niektórzy przybywali z daleka, by ich skosztować, nawet z Antar­kty­dy, jak pingwin Pietruszek.]

🖇

Olivia, che curava ogni cosa nei minimi dettagli, aveva chie­sto alla renna Mirtillo di trovarle l’albero più bello per po­ter­lo addobbare a festa.
[Olivia, która troszczyła się o wszystko w najdrobniejszych szczegółach, poprosiła renifera Mirtillo, by znalazł dla niej najpiękniejsze drzewko, by przystroić je na Wigilię.]

🖇

Arrivò finalmente la sera della vigilia di Natale. Candidi fiocchi di neve iniziavano timidamente a cadere […].
[W końcu nadszedł wigilijny wieczór. Bielusieńkie
płatki śniegu zaczęły nieśmiało spadać […]]

🖇

Fu una cena meravigliosa. Gli amici risero e parlarono a lungo, scambiandosi confidenze e idee per il futuro.
[To była wspaniała kolacja. Przyjaciele śmiali się i rozmawiali przez długi czas, wymieniając się zwierzeniami i pomysłami na przyszłość.]

🖇

     — Hai un sogno da realizzare? — chiese Romeo.
     — Certo! Perché tu no? — domandò Simba.
     — Non so. Come faccio a capire qual è il mio sogno?
     — A me aiuta questa domanda: che cosa faresti se non ave­ssi paura?
     — Paura di cosa? Di sbagliare? — chiese Romeo.
     — Esatto! Se fossi sicuro di non fallire cosa faresti?
[   — Masz marzenie, które chcesz zrealizować? — zapytał lemur Romeo.
     — Pewnie! Czemu ty nie masz? — zapytał Simba.
     — Nie wiem. Jak mam rozpoznać swoje marzenie?
     — Mi pomaga takie pytanie: co chciałbyś robić, gdybyś się nie bał?
     — Bał się czego? Popełnić błąd? — zapytał Romeo.
     — Dokładnie! Gdybyś miał pewność, że nie poniesiesz porażki, co byś robił?]

🖇

[…]  un gran silenzio era sceso nella stanza.
     Il primo a romperlo fu Coriandolo: — Io ce l’ho un sogno […]. Lo segui Ernesto: — Il mio sogno invece è diventare il più bravo al mondo a lavorare a maglia. Più bravo anche di mia nonna, che mi ha insegnato quest’arte. Però mi ver­go­gno un po’ a dirlo perché una volta ho sentito dire che la­vo­ra­re a maglia è “una cosa da femmine”.
[…w pomieszczeniu zapadła głęboka cisza.
     Pierwszym, który ją przerwał, był Pietruszek:
     — Ja mam marzenie […].
     Po nim kontynuował Ernesto:
     — Moim marzeniem zaś jest zostać najpiękniej na świecie robiącą na drutach osobą. Lepszą niż moja babcia, chociaż to ona nauczyła mnie tej sztuki. Ale wstyd mi to mówić, ponieważ jednego razu usłyszałem, jak mówią, że robienie na drutach to „babska sprawa”.]

🖇

Il castoro Martino, porgendo un fiore a Olivia disse: — Il mio più grande sogno è […]? Lo interruppe Mirtillo: — Il mio so­gno è ancora più difficile da realizzare […]... Olivia, infine, concluse: — Be’, almeno voi un sogno lo avete, io credo di non avere ancora capito quale sia il mio...
[Bóbr Martino podając kwiatek Olivii powiedział:
     — Moje największe marzenie to […]? — Przerwał mu Mirtillo.
     — Moje marzenie jest jeszcze trudniejsze do zrealizowania […]…
     Olivia osta­tecz­nie podsumowała:
     — Cóż, przynajmniej macie marzenie. Mi się zdaje, że wciąż nie zro­zu­mia­łam, na czym polega moje…]

🖇

A un certo punto si sentì un gran rumore provenire dal giardino e tutti corsero all finestra per vedere cosa stesse succedendo. Non potevano credere ai loro occhi.
[W pewnym momencie dało się słyszeć wielki hałas, dochodzący z ogro­du. Wszyscy pobiegli do okna, by zobaczyć, co się działo. Nie mogli uwie­rzyć własnym oczom.]

🖇

Babbo Natale scese dalla slitta, salutò e sfilò il primo regalo dal suo grande sacco. Era per Ernesto. — Questo è un kit per lavorare a maglia con i gomitoli di lana più pregiati, caldi e resistenti che tu possa trovare. Il tuo è un bel sogno, non farti scoraggiare dalle idee degli altri. Continua ad ascol­ta­re il tuo cuore: solo tu puoi sapere cosa ti rende felice.
[Święty Mikołaj zszedł z sań, przywitał się, wysunął pierwszy prezent z worka. Był dla Ernesto.
     — To jest zestaw dziewiarski do robienia na drutach wraz z motkami najszlachetniejszej, najcieplejszej i najbardzie wytrzymałej wełny, jaką możesz znaleźć. Twoje marzenie jest piękne, nie zniechęcaj się po­my­sła­mi innych. Słuchaj swojego serca: tylko ty możesz wie­dzieć, co cię uszczęśliwia.]

🖇

     — Conosco bene il tuo sogno. Non farti spaventare da chi è più bravo di te, ma impegnati per raggiungere i suoi stessi ri­sultati. […]
     — Anche il tuo desidero è molto ambizioso... Bravo! Mi piac­ciono i grandi sogni! —disse Babbo Natale […]. Distri­bu­i­ti tutti i pacchi Babbo Natale si apprestò a ripartire. Ma non appena fece per salir sulla slitta, Simba gridò: — Babbo Na­ta­le, aspetta! E se fosse tutto sbagliato?
     — In che senso, Simba? — chiese Babbo Natale.
     — Non so, forse è troppo sognare […]?
     E anche Mirtillo disse: — E se non riusciremo mai a re­aliz­za­re i nostri sogni?
[   — Dobrze znam twoje marzenie. Niech cię nie przeraża ktoś lepszy od ciebie, zaangażuj się, by osiągnąć swoje najlepsze wyniki. […]
     — Również twoje marzenie jest ambitne… Świetnie! Lubię wielkie ma­rzenia! — powiedział Mikołaj […]. Rozdawszy wszystkie paczki, święty przygotował się, by ruszyć w dalszą drogę. Ale jak tylko wsiadł do sań, Simbo krzyknął:
     — Święty Mikołaju, poczekaj! A jeśli wszystko było pomyłką?
     — W jakim sensie? — zapytał Mikołaj.
     — Nie wiem, może zbyt duże marzenie […]?
     Również Mirtillo dopowiedział:
     — A jeśli nie damy rady zrealizować naszych marzeń?]

🖇

     — Amici, venite qui vicino e ascoltatemi bene. Non abbiate paura di sognare. Non costa nulla e può trasformare in me­glio la vostra vita.
     — Significa che basta credere nei propri sogni per poterli realizzare? — chiese Mirtillo confuso.
     — No, servono anche altre cose, per esempio l’impegno, lo studio, imparare dagli errori, a talvolta un po’ di fortuna... Ma l’ingrediente più importante per realizzare un sogno è avercelo un sogno. Se non ce l’hai, non lo realizzerai!
[   — Przyjaciele, podejdźcie tu blisko i posłuchajcie mnie dobrze — Nie bójcie się marzyć. To nic nie kosztuje, a może zmienić wasze życie na lepsze.
     — To znaczy, że wystarczy wierzyć w swoje marzenia, by mogły się spełnić? — zapytał Mirtillo zakłopotany.
     — Nie, potrzebne są inne rzeczy, na przykład, działanie, nauka, ucze­nie się na błędach, a niekiedy trochę szczęścia… Ale najważniejszym skład­nikiem, by urzeczywistnić marzenie, jest je mieć. Jeśli go nie masz, nie spełni się!]

🖇

     — Andrà bene lo stesso, Martino. Questa è la grande magia dei sogni. La gioia non è nel realizzarli, ma nel sapere che passerai la tua giornata a curare ciò che ami!
     — Grazie! — disse Simba. — Ci hai portato dei bellissimi regali. — Ma il più bello è che ci hai fatto capire l’importanza di difendere i nostri sogni.
     Babbo Natale abbracciò Simba e i suoi amici e, salito sulla sua slitta, volò alto nel cielo per continuare a vivere il suo sogno: realizzare quelli degli altri.
[   — Będzie dobrze, Martino. To jest wielka magia marzeń. Radość nie jest w tym, by je zrealizować, ale by wiedzieć, jak spędzisz swój dzień, by zadbać o to, co kochasz!
     — Dziękuję! — powiedział Simba. — Przyniosłeś nam przepiękne pre­zen­ty. Ale najpiękniejszym jest to, że pomogłeś nam zrozumieć, jak waż­ne jest bronienie naszych marzeń.
     Mikołaj uściskał Simbę i jego przyjaciół, wsiadł na swoje sanie, wzbił się w niebo, by podjąć dalej swoje marzenie: spełnianie marzeń innych.]

Luca Mazzucchelli, La magia dei sogni, ilustr. Giulia Telli,
Giunti Editore, Firenze/Milano 2024.
(wyróżnienie własne)

I sogni forniscono energia, accendono passioni, proiet­tano in un futuro entusiasmante, mostrano nuove pro­spet­tive. In buona sostanza, ci aiutano a vivere invece che a sopravvivere […].
[Marzenia dostarczają energii, podsycają pasje, przedstawiają eks­cy­tu­ją­cą przyszłość, przedstawiają nowe perspektywy. Osta­tecz­nie pomagają nam żyć zamiast tylko przetrwać […].]

🖇

Le persone che hanno perso i sogni, in particolare, tendono a scoraggiare gli altri nel raggiungere i loro.
[W szczególności ludzie, którzy przestali marzyć, zniechęcają inne osoby, by realizowały swoje marzenia.]

(tamże)

­

wtorek, października 10, 2023

5218. Z oazy (CXC)  //  Panna cotta (CVIII)

Nie­dzielne odliczanie literek, poślizgnięte na świńskim uchu kulturalno-to­wa­rzy­skie­go spotkania i obsunięte o dodatkowe osiem dni, czyli odmierzane dziś, dwa dni przed tym, gdy do ula trafi październikowy przydział.

To realizacja wrześniowego deputatu na włoskie literki. Zaczęła do mnie iść w dniu, w którym się ukazała, w przedostatnią środę września. Chwilkę zajęła jej droga, ale doszła jeszcze całkiem cieplutka. Od pierwszej chwili do teraz nie­zmien­nie wyciska ze mnie łzy w tym samym miejscu opowieści. Nic się nie zmieniało podczas czytania za drugim, trzecim, czwartym, piątym, ko­lejnym i ko­lejnym razie.

To książka o tym, że rzeczy, ludzie, strategie, techniki, obcyki i sposoby, które po­ma­ga­ły nam iść przez życie, gdy byliśmy mali, średni lub calkiem duzi, nie muszą być adekwatnymi narzędziami do radzenia sobie z życiem teraz. Mogą być po­twor­nie ciężką kulą u nogi, mogą skutecznie ukrywać proste i fantastyczne rozwiązania, które podsuwa nam pod nos nieskończenie życzliwy świat.

Nella Grande Foresta di Bambù viveva un gruppo di panda tra loro molto uniti. Gli adulti prendevano parte alle attività dei cuccioli, scherzando e correndo con loro. L’armonia e la voglia di stare insieme regnava sovrana.
     Un giorno Bao, il panda più anziano di tutti, stava gio­can­do a nascondino insieme ai cuccioli, quando cadde in una buca e si ruppe una zampa.
[W Wielkim Lesie żyła, bardzo ze sobą zżyta, grupa pand. Dorosłe misie brały udział w życiu młodych pand, bawiąc się i biegając razem z nimi. Harmonia i chęć, by być razem, królowały.
     Pewnego dnia Bao, najstarszy z wszystkich pand, bawiąc się z ma­lu­cha­mi w chowanego, wpadł do dziury i złamał łapę.]

*

[…]  la zampa di Bao non guariva. Luna, una cucciola di panda molto curiosa, notò la sua assenza e andò a cercarlo.
     — Bao, ma quando tornerai a correre con noi?
     — Mi dispiace, Luna, non so risponderti. Forse solo l’erba di calendula sarebbe in grado di curarmi, ma cresce lontano da qui, sulla cima, di quel monte al di là del fiume...
[…łapa Bao się nie goiła. Luna, młodziutka, bardzo ciekawska panda, zauważyła jego nieobecność i poszła go poszukać:
     — Bao, kiedy wrócisz, by z nami ganiać?
     — Przykro mi, Luno, nie umiem ci odpowiedzieć. Jedynie nagietek mo­że byłby w stanie mnie uleczyć, ale rośnie daleko stąd, na szczycie tamtej góry, tam za rzeką…]

*

Quella sera Luna continuava a pensare alle parole di Bao. Non riuscendo a dormire, andò a rifugiarsi sul suo albero preferito, come faceva tutte le volte che qualcosa la preoccupava.
     Nel silenzio della notte le piaceva osservare la luna, così luminosa e bella: la sentiva vicina come un’amica ed è a lei che faceva le sue confidenze.
[Tego wieczoru Luna myślała o tym, co powiedział jej Bao. Nie mogąc zasnąć, poszła schować się na swoim ulubionym drzewie, jak robiła wszystkie te razy, gdy czymś się martwiła.
     W nocnej ciszy lubiła obserwować księżyc, tak świetlisty i piękny: miała go za przyjaciela i zwierzyła mu się.]

*

La mattina seguente, Luna aveva le idee chiare. Andò da suo fratello Lucky, che era bravissimo a costruire qualsiasi cosa intrecciando canne di bambù, e gli chiese una zattera.
     Voleva mettersi in viaggio per raggiungere la cima del monte e raccogliere l’erba che avrebbe potuto guarire Bao.
[Następnego ranka, Luna miała wyklarowany pomysł. Poszła do swojego brata Lucky’ego, który był bardzo dobry w budowaniu wszystkiego, co można było wykonać z bambusa, i poprosiła go o tratwę.]

Lucky si mise al lavoro e in pochi giorni la zattera fu pronta.
     Luna non aveva mai visto niente di più bello […].
     — Grazie di cuore — disse Luna abbracciando forte Lucky.
[Lucky zabrał się do pracy i po kilku dniach tratwa była gotowa.
     Luna nigdy nie widziała niczego piękniejszego […].
     — Dziękuję z całego serca — powiedziała Luna obejmując mocno brata.]

*

Attraversare il fiume, però, fu molto più difficile del previsto. Luna non era preparata alla forte corrente e rischiò più volte di annegare.
     […].
     Che spavento aveva provato!
     Ora che il peggio era passato, si sentiva così stanca che decise di dor­mire un po’.
[Przeprawa przez rzekę była jednak znacznie trudniejsza, niż można było przewidzieć. Luna nie była przygotowana na silny prąd i wielokrotną okazję, by utonąć.
     […]
     Jakiego strachu się najadła!
     Teraz, gdy najgorsze minęło, czuła się tak zmęczona, że postanowiła się troszkę zdrzemnąć.]

Quando riaprì gli occhi, Luna si trovò davanti a uno spettacolo in­cante­vole: quella parte di foresta inesplorata era ricca di alberi altissimi, pian­te do ogni tipo e fiori profumatissimi.
[Gdy obudziła się, jej oczom ukazał się czarujący widok: ta niezbadana część lasu była pełna bardzo wysokich drzew, roślin każdego gatunku i bardzo aromatycznych kwiatów.]

*

[…]  continuò il suo viaggio verso il bosco.
     Ma più Luna andava avanti, più gli alberi si facevano fitti e il sentiero diventava stretto e in salita. A ogni passo la zat­te­ra sbatteva contro i rami, si incastrava e faceva tornare la piccola panda al punto di partenza.
     All’ennesimo capitombolo, Luna scoppiò a piangere.
     Un tasso, che aveva assistito alla scena, le si avvicino cu­rio­so: — Ciao, mi chiamo Tao. Perché piangi?
[…swoją misję kontynuowała przez las.
     Ale im dalej szła, gęstniało od drzew, ścieżka stawała się wąska i pięła się w górę. Podczas każdego kroku Luny tratwa uderzała w gałęzie, mała panda utykała i wracała do punktu wyjścia.
     Przy entym upadku Luna wybuchła płaczem.
     Borsuk, który był świadkiem tej sceny, zbliżył się do niej za­cie­ka­wiony:
     — Cześć, mam na imię Tao. Dlaczego płaczesz?]

*

Singhiozzando, Luna alzò lo sguardo: — Devo arrivare in cima alla montagna...
     — Sarà impossibile finché ti porti dietro quella zattera ingombrante — osservò Tao.
     Allora Luna gli spiegò il motivo del suo viaggio e quanto fosse stata importante per lei quella zattera. Tao la guardò negli occhi.
     — Ciò che ti ha portato fin qua, non ti porterà fin là — le disse con dolcezza.
     — In che senso? — chiese Luna.
     — A volte, per andare avanti, devi essere pronta a lasciare indietro qualcosa — rispose Tao.
[Szlochając, Luna podniosła wzrok.
     — Muszę dostać się na wierzchołek tej góry…
     — To raczej niemożliwe, dopóki będziesz nosić tę nieporęczną tratwę — zauważył Tao.
     Luna wyjaśniła mu powód swojej podróży i jak ważna dla niej była ta tratwa. Tao spojrzał jej w oczy i powiedział delikatnie:
     — To, co przyniosło cię tak daleko, nie doprowadzi cię tam.
     — W jakim sensie? — zapytała Luna.
     — Czasem, by iść dalej, musisz być gotowa, by zostawić coś za sobą — odpowiedział Tao.]

*

[…]  la zattera che ieri ti ha salvato
ora ti ostacola — spiegò Tao.
[…tratwa, która wczoraj cię ocaliła,
teraz cię blokuje — wyjaśnił Tao.]

*

     — Talvolta per crescere, per cambiare, per andare avan­ti lungo la nostra strada, bisogna lasciare andare ciò a cui teniamo — concluse Tao.
[     — Niejednokrotnie, aby się rozwijać, zmieniać, iść swoją drogą, potrzebujemy pozostawić coś, co mamy — zakończył Tao.]

*

Finalmente arrivarono sulla vetta della montagna e lì tro­va­ro­no la preziosa erba di calendura.
     — Evviva! Non vedo l’ora di portarla a Bao!
[W końcu dotarli na wierzchołek góry i znaleźli tam cenny nagietek.
     — Hurra! Nie mogę się doczekać, aż zaniosę go Bao!]

*

Mentre Tao e Luna cercavano la soluzione migliore, uno stormo di grandi uccelli atterrò vicino a loro. Erano i più grandi amici di Tao.
     — Che fortuna avervi incontrato! — esclamò il tasso — La mia amica Luna deve tornare al suo villaggio, al di là del fiume... potete aiutarci?
     — Più che volentieri, noi stavamo giusto andando da quelle parti — rispose uno di loro.
     — Montate in groppa!
[Podczas gdy Tao i Luna szukali najlepszego rozwiązania, stado wielkich ptaków wylądowało w ich pobliżu. Były one najlepszymi przyjaciółmi Tao.
     — Co za szczęście, że was spotykam! — wykrzyknął Tao. — Moja przyjaciółka musi wrócić do swojej wioski po drugiej stronie rzeki… możecie nam pomóc?
     — Bardzo chętnie, właśnie ruszamy w tamtą stronę — odpowiedział jeden z ptaków.
     — Wskakujcie na grzbiet!]

*

A quel punto Luna disse all’amico: — Andiamo!
     Il tasso le sorrise sereno. — La mia casa è qui, tra queste montagne. Io ti ho accompagnato fin qua, i miei amici uccelli ti guideranno fin là — disse indicando il villaggio di Luna.
     Luna aveva ormai capito la lezione che Tao le aveva in­se­gna­to: per andare avanti, talvolta devi lasciare qualcosa indietro.
     È così i due amici si abbracciarono con un po’ di tristezza nel cuore, ma anche così grati alla vita per averli fatti in­con­trare.
[W tym momencie Luna powiedziała do Tao:
     — Ruszamy!
     Borsuk uśmiechnął się spokojnie.
     — Mój dom jest tutaj, między tymi górami. Towarzyszyłem ci do teraz, moi przyjaciele poprowadzą cię tam — powiedział, wskazując wioskę Luny.
     Luna zrozumiała już lekcję, której nauczył ją Tao: by iść dalej, nie­jed­no­krot­nie musisz zostawić coś z tyłu.
     I tak, dwoje przyjaciół objęło się z odrobiną smutku w swoich sercach, ale także byli bardzo wdzięczni życiu, że się spotkali.]

Luca Mazzucchelli, Così diventerai grande, ilustr. Giulia Telli,
Giunti Editore, Firenze/Milano 2023.
(wyróżnienie własne)

­