te, sto piąte, ostatnie puzzle — bez Orzeszka, bez Białego Kruka, ale jednocześnie z Orzeszkiem i Białym Krukiem.
pozostaną we mnie — i Orzeszek, i Biały Kruk, i wszystkie puzzle — na tysiące sposobów. również tymi pikselami* z czasów, gdy wszyscy byliśmy zdrowi i żywi.
356/365
|
Orzeszek |
Biały Kruk |
____________
* fot. Sadownik.
Tydzień temu Go zasypało. Po śniegu w środę już prawie nie było śladu, ale rekordowy sopelek trzymał się dziarsko. Dziś odkryłam, że w piątek dosłał jeszcze jedno stadko sopelków. Piękne! Wszystkie one. Dziś już nie ma w Małej Danii śladu ani po śniegu, ani po sopelkach, ale te ostatnie tu zostaną na dłużej.
Biały Kruk, fragmenty.
Wczoraj zdjątko przysłał, nim dziś zasypało Małą Danię na całego.
Biały Kruk, fragment.
Biały Kruk:
(wczoraj przysłał zdjątko
wykonania dania z nowego przepisu)
Jabłoń:
Bóstwo!!!
Biały Kruk:
A jak smakowało!
Jabłoń:
Zapisuję się na degustację!
Biały Kruk:
Tak myślałem.
Biały Kruk, fragment.
Sadownik:
(dojechał do Małej Danii)
Biały Kruk:
(po postawieniu swojego dzieła na stół agituje)
Francuskie wino! Francuskie danie!
Francuskie pieski do stołu!
Jabłoń:
(gdy „dobiegła”, szybko cyk, by zatrzymać chwilę,
panowie poganiali, a pogoda myślała, że rozpieszcza)
serce sercu za jego odruch jakiś czas temu podarowało wino. dziś był właściwy moment, właściwe danie i wyborne towarzystwo. świętowaliśmy życie.
239/365
Choroba odebrała mi żagle i biegówki. Nie odebrała mi jednak możliwości złożenia zamówienia na zachód słońca nad słodką wodą zatrzymany w pikselach. Zamówienie zrealizowane. Dostarczone. Deponuję tu, by mieć zawsze pod ręką.
Biały Kruk, fragment.
Tamczasem. UPAŁ. Gołębie jeziorne. UPAŁ. Upewniłam się. UPAŁ. Żebrały. UPAŁ. Mnie nie trzeba było prosić, bym chciała je tu mieć. UPAŁ.
Biały Kruk, fragmenty.
Biały Kruk:
(przysłał zrobione na piętrze
zdjątko kwiatka)
Jabłoń:
(zachwycona światłem zatrzymanym w liściu
i niezadowolona z jego ucięcia bardzo;
sama na górę się nie wdrapie)
Proszę, popraw, by był cały liść.
Biały Kruk:
(poprawił)
Jabłoń:
(nie śmiała marudzić, że światło znikło,
i wzięła sobie oba zdjęcia)
Biały Kruk, fragmenty.
Głowy do nazwy tego dania nie mamy. Biały Kruk zapytał: zjesz la cucarachę? Doskonale wiedziałam, o co chodzi — pewnie, że zjem karalucha!
Danie, nazywane w Małej Danii la cucaracha i karaluch, w świecie nosi nazwę: szakszuka, doklikałam się, i jest pyszne.
Biały Kruk przygotował i podał.
Wczorajsze spokojne, ciepłe śniadanko z Białym Krukiem. Przy najbliższej okazji poproszę o powtórkę.
zakwitły. dziś dla mnie. za dwa dni dla Orzeszka.
161/365
fot. Biały Kruk.
Ma kwiatek wyczucie czasu. Piękno w pikselach z wczoraj.
fot. Biały Kruk, fragment.
Ha! I wszystko jasne! Wydało się, skąd ten śnieg!
Tradycyjnie pierwsza wiosna zaczyna się, gdy przestaje ubywać dnia. Druga, gdy Biały Kruk skończy zimowy cykl puzzli. Trzecia, gdy wrócą żurawie. W tym roku ostatnie zimowe puzzle dały Białemu Krukowi tak popalić, że żurawie wyprzedziły o wiele długości moment, gdy ostatni, a w zasadzie przedostatni puzzel trafił na swoje miejsce. Stało się to dopiero dziś, co oznacza, że ostatnie dwa białe dni to skutek utknięcia między drugą a trzecią, ostatecznie dziś rozpoczętą wiosną.
Biały Kruk odgraża się, że znajdzie puzzlowego uciekiniara. Drzewko w zachwycie, uwielbia nieskończoność, kryjącą się w miejscu braku.
fot. Biały Kruk.
Biały Kruk niepocieszony. Jeden puzzel nie pasuje. Dwóch dodatkowych brakuje. Skończone, wrócą do inwestora. Jabłoń zachwycona, widzi tylko potencjał w brakach.
Tradycyjnie, z każdymi skończonymi puzzlami jesteśmy bliżej wiosny. Na żurawie już czekam.
fot. Biały Kruk.
Nim ruszyły trzy dni, które w tym roku
musimy jak najszybciej przeżyć.
fot. Biały Kruk.
Wiosna po raz pierwszy zacznie się dla mnie wraz z powrotem światła za cztery dni. Mam nadzieję, że gdy Biały Kruk upora się z kolejną odsłoną zimowej tradycji — tym razem drewnianymi drobiazgami, które mają stać się Marsem — do Małej Danii wrócą żurawie, rozpoczynając dla mnie wiosnę po raz drugi.
fot. Biały Kruk.
Ostatnie, które układali razem. Nie skończyli. Odłożyli na poźniej.
Biały Kruk odważył się je odwinąć. Pogroził im, że jak przez trzy dni nic do obrazka nie dołoży, to weźmie wszystkie te puzzle i spali. Przestraszyły się i dały się ułożyć.
Biały Kruk:
(zdjątko przysłał i napisał)
Orzeszek byłaby dumna…
fot. Biały Kruk.
drewniane, dopracowane w każdym milimetrze każdego elementu. miały tylko jedną wadę — szybko się ułożyły. wczoraj było po puzzlach, ale dopiero dziś było światło, by Biały Kruk mógł zrobić dla mnie cyk.
nie widzę wilka. ^..^ przed oczami stają mi po kolei wszystkie psy, które opiekowały się Małą Danią. i czuję wdzięczność, że każdego z nich mogły czuć moje dłonie.
fot. Biały Kruk.
