po czym poznać dobry dzień*?
po tym, co uda się zrobić?
po tym, co nas spotyka**?
124/365
_________
* szesnaście lat temu urodziła się Heniutka. uśmiecham się, bo za dwa dni będzie szesnaście lat, jak się o tym fakcie dowiedziałam. to drugie urodziny bez Niej po tej stronie tęczy. oglądałam kudłate zdjęcia.
** porusza, zmienia, zatrzymuje w zachwycie i wdzięczności, że nas nie ominęło.
fot. Saxifraga, fragment.
every person is a mystery, every person
deals with life completely different.
•
every moment, every interaction is a
one time chance in your life.
Max Schupbach
every interaction is an opportunity for you
to
reflect what you want out of it.
Beautiful People, Episode #7,
[dostęp 4.05.2025], źródło.
chcę na zawsze zachować zdolność dostrzegania wszystkich kolorów, które nauczyłaś mnie widzieć, moja najukochańsza psia Duszo***, chcę zachować Twoją nieskrępowaną niczym radość życia, nieograniczone zaufanie do świata i nieustającą ciekawość.
jestem zaskoczona wyborem zdjęcia, ale żadne inne nie może się tu znaleźć dziś, tylko to. jutro będzie czternasta rocznica, gdy w pikselu zatrzymałam tamtą chwilę, za dziesięć dni Twoje urodziny.
114/365
Hexe
/hod. Nadia Comăneci*/
(2010–2025)
Heniutka**
___________
* Miot „N”. Miała pięć czarnych sióstr. Wśród nich Nicole Kidman i Naomi Campbell. Imion trzech pozostałych kudłatych dziewczynek nie pamiętam.
** Orzeszek wprowadziła do użytku imię Henia, ponieważ nie chciała do Kudłatej mówić po niemiecku.
*** pojaw się w moich snach, proszę, przyjdź nie raz.
💔
Ze śmiercią mojego psa
umiera we mnie kawałek świata.
Jarosław Borszewicz, Mroki,
Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2015.
💔
Ktoś, mijając go przy skrzynce pocztowej, wspomina, że bardzo mu przykro z powodu jego straty, ale Sune nie chce, żeby im było przykro z powodu śmierci, a z powodu życia, które musi teraz wieść bez tego niewychowanego, niezdyscyplinowanego nicponia. Bez łap na ramie łóżka i bez śladów ugryzień na przegubach dłoni. Jak to teraz będzie? […] nie do końca rozumieją jego stratę. Bo przecież to tylko pies. Tak trudno wyjaśnić, że to coś o wiele więcej niż zwierzę, gdy jest się człowiekiem tego zwierzęcia. Wymaga to zapewne więcej empatii niż u przeciętnej osoby. Albo też więcej wyobraźni.
Fredrik Backman, Zwycięzcy,
przeł. Anna Kicka, Marginesy, Warszawa 2023.
(wyróżnienie własne)
💔
Jestem przekonana, że zwierzęta mogą wychowywać ludzi.
Elisabeth Kübler-Ross, Życiodajna śmierć. O życiu, śmierci i życiu po śmierci, przeł. Malina Stahre-Godycka,
Media Rodzina, Poznań 2021.
wczoraj Heniutka skończyła czternaście lat i siedem miesięcy. dziś do mnie dotarło, że z każdym dniem nasz wspólny, po tej stronie tęczy, czas drastycznie się skraca. każdego wieczoru maleje o względnie coraz większą część.
340/366
dziesięć miesięcy i jeden dzień po swojej śmierci po raz pierwszy przyśniła mi się moja Mama. obudziłam się oczywiście na progu, a za progiem takie coś mnie spotkało:
radości, miłości, zdrowia, sensu — pragniesz, ale czy umiesz przyjąć? czy umiesz wypatrzeć, usłyszeć, poczuć drobiny tego, czego pragniesz, w chwili*, która właśnie teraz trwa? wypatrzeć, usłyszeć, poczuć i… przyjąć!
124/365
___________
* nie dotyczy sytuacji wynikającej z przemocy fizycznej, psychicznej, ekonomicznej.
[suplement pikselowy: 5.05.2022]
rodzina: kudłata u babci, jabłoń na gigancie, sadownik chwilowo w ulu. wszystko dla dobra każdego z nich.
a heniutka ma dziś urodziny.
124/365
urodziła się w setną rocznicę urodzin Jerzego Waldorffa. skończyła dziesięć lat. dziś Jej pierwszy dzień jedenastego roku życia — siwiejący pysk i pierwsze siwe włoski tuż nad brwiami.
125/366
13:10. Trzynaście godzin i dziesięć minut. Tyle nam to wszystko wczoraj zajęło.
W samochodzie kilka minut. Pożegnanie z Bliźniaczą Liczbą. Serce pokroiło mi się na zbyt wiele kawałków. Pociąg. Aseos dla pań. Szybka fajka dla panów. Autobus. Tortilla, croquetas, ostatnie kawy: un café solo y un café con leche. Bramki bezpieczeństwa. Kontrola narkotykowa dla pani. Kilometrówka dzienna wykonana w ramach poruszania się po lotnisku. Gate 71. Samolot. Start.
Lądowanie dziesięć minut przed czasem. Toaleta dla pań. Bagaż. Dłuższa fajka dla panów. Przyjemnie chłodno. Taksówka. Pod domem zapach kwitnących drzew i oszałamiająca zieleń. Wybebeszyć z walizki co trzeba i wio do Altówek po Heniutkę. Powrót. Odsikać Kudłatą. Do domku. Kąpiel. Stado w komplecie w sypialni. Padliśmy.
*
Rano na pierwszym nieśpiesznym spacerku, w ciszy warszawskiego poranka przypomniało mi się, że dokładnie dziś są urodziny Heniutki.
Sadownik:
(wychodzi z łazienki i recytuje)
Ja nigdy nie chrapię,
ja śnię o motocyklach.
Jabłoń:
(rechocze, bo wie sporo o Sadowniczym i Kudłatym chrapaniu)
Sadownik:
(że niby jak chrapie, to chrapie bardzo cichutko)
Wyobrażasz sobie, na jakich motocyklach ona [Kudłata] jeździ?
wczoraj, cyk.
wróciliśmy z majówki.
wyłowiłam z telefonu.
jesteśmy ledwo żywi, ale już udomowieni.
dziś, Heniutka skończyła 4 lata.
Henia:
(wczorajsza, urodzinowa, wieczorową porą gapi się na Drzewko)
Jabłoń:
(w ramach prezentu daje Kudłatej kawałek kiełbasy)
Henia:
(połyka, zamiast gryząc delektować się smakiem
i gapi się wciąż na Drzewko)
Sadownik:
Ona Ci tylko mówi, że wciąż ma urodziny
i co ty na to?
wpis przeniesiony 3.03.2019.
(oryginał bez twardych spacji)
Wiesz, dopiero gdy urodziłam, zaczęłam prawdziwe życie...
Wiele razy już słyszałam to zdanie w swoim życiu. Przez lata miałam okazję śledzić zmianę, jakiej wciąż podlegam. Zmianę, którą mierzę na podstawie swojej reakcji na słowa w cytowanym stylu. Od zaczepnego, pełnego złości stwierdzenia: że niby co, nie żyję prawdziwie? to co ja robię twoim zdaniem?, po to wczorajsze: więc co przedtem robiłaś? Balowałam, usłyszałam w odpowiedzi. Z niebywałą pewnością płynącą z głębi brzucha odparłam: bal to też życie.
Dlaczego tak łatwo skreślamy przeszłość, choć to właśnie ona doprowadziła nas do miejsca, w którym teraz jesteśmy, w którym prawdziwie żyjemy, bez względu na względność i subiektywizm owej prawdziwości? Dlaczego deprecjonujemy to, co darem niebywałym jest, a mianowicie nasze życie? Nie zgadzam się na taki stan rzeczy! Dziękuję! Z całego serca!
Wracają do mnie słowa Akuszera, wypowiedziane przez niego prawie trzy lata temu, na bardzo ważnym dla mnie warsztacie: Każda ścieżka jest znacząca. Pamiętam, jak odetchnęłam z ulgą po usłyszeniu tych słów.
Dziś, mogę tylko dodać: tak, tak, każda ścieżka, każda chwila, każdy uśmiech, każdy pocałunek, każde marzenie!
*
Wiesz, nie pamiętam już, jak to jest żyć bez psa...
To taka moja mała tajemnica w moim prawdziwym od zawsze życiu.
Dziś... Heniutka skończyła dokładnie 26 miesięcy.
Dziś... Ostatni dzień dwuletniego już blogowania.
wpis przeniesiony 2.03.2019.
(oryginał bez twardych spacji)
Z okazji Heniutkowych urodzin, Jubilatka podarowała nam prezent. Jest już prawdziwą Labradorką, co do wody gna zawsze i wszędzie. Już nie tylko łapki i chodzenie po granicy woda–piasek. Regularna, bezbrzeżna radość z mokrego miała miejsce w przeddzień Kudłatych Drugich Urodzin:
***
Henrietta Wieczorna w Wigilię swoich Urodzin, które obchodziła wczoraj:
Dziś... szczęśliwie... jesteśmy już w domu...
Słów brak. Jak dobrze, że są aparaty fotograficzne…
***
Prezent powinien lśnić… lśnił:
Heńka jest dziwną labradorzycą… uwielbia brodzić jak czapla:
