(5495+1). W okularach! // O szczodrości życia…

•

[suplement 10.10.2025, Moi Oni,
  odzyskane przez Człowieka Fidusa]

5495. 168/366 // Łódeczka dla Białego Kruka

wczo­raj, osiemnaście miesiący bez jednego dnia, dało mi we­wnętrz­ną gotowość, by przejrzeć zamkniętą w kartonach prze­szłość, po tym, jak Sadownik oświadczył po letniej re­or­ga­ni­zacji ula, że ma tylko jedno miejsce, więc albo kartony, albo wózek.

zatrzymały mnie dwa zdjęcia wyłożone obok siebie przez przy­padek, dziewczynka i męż­czyz­na, ojciec i córka, każde z nich w paskudnych oprawkach, i strzeliło mi do łba, by w końcu, nareszcie, wreszcie oswoić oku­la­ry — i ja, i Biały Kruk nie­na­widziliśmy pereelowych oprawek, i grubych szkieł, i oku­la­rów per se.

kocham każdą zatrzymaną na tych zdjęciach* chwi­lę, nawet jeśli nie było mnie wtedy na świecie — może najwyższy czas polubić okulary, tyle mi dają.

168/366

____________
  *  Biały Kruk cenił dział ścinki, ale za te by mnie zabił.

Autor(ka) nie do ustalenia.

*

Robert Schumann, Kinderszenen, op. 15, Träumerei,
Miloš Karadaglić (gitara), Michael Lewin (aranżacja),
White Raven’s Favorites Playlist 2022, #83.

5494. Warto!

Pati:
(dwa dni temu liczebnikiem
zaskoczyła Drzewko)
Jeszcze siedem.

Jabłoń:
(z teatralnym wzburzeniem, ale
też gotowa na szaleństwo)
Dziesięć powtórzeń to robią
ortopedyczni, nie neurologiczni!

Pati:
(uśmiechnęła się tylko
na udawany drzewny protest)
Jeszcze siedem.

Jabłoń:
(zrobiła, a zrobione ćwiczenie zrobiło
Drzewku dzień i, jak się okazało, kolejne dni też)

🍆

*

fot. Koralik.

Trzeba mieć mnóstwo odwagi, by wierzyć w światło, którego nie widać.

Bianca Sparacino, Czułe przypomnienie,
przeł. Grażyna Woźniak,
Wydawnictwo Filia, Poznań 2024.

5493. ['] // 164/366

Biały Kruk odszedł w Jej urodziny. Jej mąż, partner, nauczyciel moich nauczycieli; człowiek, na którego opisanie brakuje przy­miot­ni­ków w każdym języku, odszedł w setną rocznicę urodzin mamy Białego Kruka.

od wczo­raj, podobnie jak miliony innych ludzi na całym świe­cie, prze­glą­dam wszyst­kie zwią­za­ne z Arnym osobiste wspo­mnie­nia, po­zo­sta­ją tak niebywale żywe i wciąż karmią.

164/366

Amy Mindell, Where the River
Meets the Sea. A Song for Arny.

Arnold Mindell
(1940–2024)

5492. Wspaniałe życzenia

[…]  życzę Ci dużo siły, nawet jeśli
oznacza to, że komuś się oberwie.
Brrr