5459. Czekariat (LXXIX)

fot. KD•Team, fragment.

Wszystko, czego nam potrzeba, to 
oczyścić wrota percepcji, a wtedy
zobaczymy rzeczy takimi,
jakie są – nieskończone.
William Blake
(1757–1827)

*

[…]  niebo i piekło  […]  stały się głównie geograficznymi miejsca­mi nagrody i kary. Z tego powodu nie potrafimy zobaczyć, że są to przede wszystkim przestrzenie w nas i wokół nas, istniejące tu i teraz. […] 
     Niebo jest teraz i na zawsze dla tych, którzy chętnie się zmie­nia­ją […].
     Jeśli twoja praktyka religijna to nic innego, jak pozostawanie szczerze otwartym na wyzwania, które niesie życie i miłość, to wy­starczą one, byś znalazł Boga – i również siebie.

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.
(wyróżnienie własne)

5458. Czekariat (LXXVIII)

Te uparte są dużo bardziej uparte, niż mogłabym przy­puszczać. Wybrały książkę, podzieliły się rozdziałami, a teraz pilnują, by każ­da miała dokładnie dwa fragmenty. Dwa najlepsze, oczywiście. Naj­lep­sze na ten moment. Gdy próbuję przeforsować trzeci czy czwarty, uprzejmie, ale zde­cy­do­wanie informują mnie, że to nie jest odliczanie literek. Podporządkowuję się. Dwa. Tylko dwa.

fot. KD•Team, fragment.

Mądrość nie po­lega na gromadzeniu coraz większej liczby in­for­ma­cji i faktów, by na koniec otrzymać jednolitą prawdę. Ściśle rzecz biorąc, mądrość jest całkiem innym sposobem spojrzenia i poznawania owych „dziesięciu tysięcy rzeczy”. Sugeruję wręcz, że mądrość jest wolnością do bycia obecnym.

*

[…] spoglądasz na tekst tymi oczami, które właśnie masz. Sły­szysz tekst z poziomu swego rozwoju i świadomości. Ci, którzy wierzą w siłę kary, lubią teksty karcące; ludzie pełni miłości w tych samych tekstach słyszą zaproszenie do rozeznania, wy­jaśniania, wyboru i decyzji.

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.
(wyróżnienie własne)

5457. Czekariat (LXXVII)

fot. KD•Team, fragment.

TAK, UMYSŁ JEST KONIECZNY, ale nie wszystko potrafi.
     […]  Po­trze­bu­jemy również naszych ciał, naszych emocji, na­sze­go serca, naszego nosa, naszych uszu, naszych oczu, naszego smaku i na­szych dusz.
     […]
     Tak, umysł może rozróżnić prawe od le­we­go, ale nie jest w sta­nie dostrzec tego, co nie­wi­dzial­ne: miłości, wieczności, lęku, ca­ło­ści, tajemnicy czy boskości.

*

Nie da się naprawdę pokochać rzeczywistości, kiedy umysł stale osądza, ponieważ zawsze kończy się to próbą kon­tro­lo­wa­nia jej, naprawiania lub zrozumienia.

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.

5456. Czekariat (LXXVI)

fot. KD•Team, fragment.

Czy zauważyłeś, że gdy twoje ego domaga się uwagi, jest wy­stra­szo­ne czy niezaspokojone, to bardzo trudno się uśmiechać?

*

Nie ograbiaj Tajemnicy przy pomocy myśli.
– Mistrz zen

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.

5455. Czekariat (LXXV)

Uparte, nie wiedzieć kiedy, podzieliły się roz­dzia­ła­mi wy­bra­nej przez siebie książki. Każda wzięła po dwa. Mi pozostawiły rolę czy­ta­jącej, by mogły swo­bod­nie przeglądać się w literkach i wybrać te fragmenty, z którymi czują się najlepiej.

fot. KD•Team, fragment.

Ludzie zwykli myśleć, że go­dząc się lub nie go­dząc na jakąś ideę danej rzeczy, są w stanie rzeczywiście doświadczyć istoty tej rze­czy. Kon­templatyk powie, że to nie do końca praw­da, po­nie­waż trzeba tej rzeczy do­świad­czyć ta­ką, jaka jest. To do­świad­cze­nie nazywam „obecnością”, to zupełnie inny sposób po­zna­wa­nia i do­świad­czania danej chwili. To postawa bezbronności i wy­rze­cze­nia się poczucia kontroli.

*

Kontemplacja jest ćwiczeniem w zachowywaniu przestrzeni serca i umysłu otwartej na tyle długo, by zobaczyć również to, co do tej pory było niewidoczne.

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.
(wyróżnienie własne)

5454. 139/366

chciała­bym wiedzieć, co myśli o tym, co przytrafiło się jej w ży­ciu. chciałabym poznać choć jeden jej sen. po ponad roku od­kry­ła lustro* w okolicy swojej miski.

139/366

fot. Hawwa, fragment.

_________
  *  odkryła jakiś czas temu; trochę czasu zajęło zatrzymanie w pik­se­lach chwili, gdy patrzy na siebie, a potem jeszcze tro­chę, by chwila ta mo­gła znaleźć tu swoje miejsce.

5453. Czekariat (LXXIV)

Poprosiłam, by napotkanym upartym robili cyk. To, co otrzy­ma­łam, przeszło najśmielsze moje oczekiwania. Byłam bardzo cie­ka­wa, jakie dla siebie wybiorą słowa te, nowe dla mnie, uparte.

Nie miałam pojęcia, jak to zrobią, bo niczego nie czytałam od bardzo długiego czasu. Nie miałam nawet nadziei, że wrócę do literek.

To uparta wybiera słowa, a ja bardzo lubię czekać na ten wybór. Kilkanaście nowych upartych zaskoczyło mnie… wybrało książkę.

fot. KD•Team, fragment.

Jesteśmy stanowczo, ale przyjaźnie pod­trzy­my­wa­ni i równo­cześ­nie upadamy bezradnie w przerażającą tajemnicę, po­chwy­ce­ni po­mię­dzy głębokim pragnieniem i pytaniem: „Dokąd mnie to do­prowadzi?”

*

Czyż to nie cudowne, że oddech, wiatr, duch i powietrze są dokładnie niczym – a jednocześnie wszystkim?

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.
(wyróżnienie własne)

5452. 136/366

na­dzieja to nieustępliwy, najgorszy chwast. zadeptana do­świad­cze­niem ostatnich nocy potrzebowała zaledwie jednej se­kun­dy pionowej pozycji mojego ciała*, by odbić.

kolejnych kilka sekund — gdy delektowałam się wbijanymi w po­dło­gę piętami, starając się utrzymać proste kolana i ro­ta­cję miednicy — po­zwo­li­ło jej puścić włochate pędy, które w oka mgnieniu oplotły się mocno wokół nie najłatwiejszej** rze­czy­wi­sto­ści, a gdy to uczy­ni­ły, zaczęła mi całą sobą kibicować: dalej, maleńka, dalej!

136/366

_________
  *    z zabezpieczonym, przy pomocy temblaka i chusty, ramieniem.
 **  [suplement: 16.05.2024] od 1 stycznia 2026 poprawna pisownia: nienajłatwiejszej.

🍆

[suplement 21.05.2024]
Jeśli twoja sytuacja wydaje się beznadziejna,
uszanuj każdą iskrę nadziei w sobie.

Richard Rohr, Nagie teraz. Widzieć tak,
jak widzą mistycy, przeł. Wojciech Drążek,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2024.

[suplement pikselowy: 23.05.2024]

5451. Zamieniając ziarnka piasku w perły (IX)

nie traktuj osoby pobłażliwie! nawet
dziecko nie lubi być traktowane niepoważnie.
*
co cię w tym, co się dzieje,
interesuje/przyciąga?
KD • Teachers
zauważaj, w reakcji na co
ludzie zmieniają temat rozmowy.

★

5450. O …

Widziałam to zdjęcie bardzo, bardzo dawno temu. Zachwyciło mnie wte­dy. Wróciło przy okazji książki. Nic się nie zmieniło. Wciąż jest ono dla mnie o wielu fundamentalnych w moim życiu rzeczach.

Cieszę się, że wróciło, bo karmi mnie i gada do mnie. Opowiada z pasją. O zaufaniu. O chwili, tej jedynej właśnie teraz. O relacji. O miłości. O przy­szło­ści, w którą idzie się razem lekko i z wiarą w dobry jeszcze Czas.

Taida & Tosia

fot. Saxifraga, fragment.

Potrzebuję tych opowieści szczególnie teraz, gdy łatwe jest tylko słowem, synonimem czystej abstrakcji, cieniem wspomnienia, fatamorganą ma­rze­nia — pięcioma literami, które nagle i gwałtownie rozsypały mi się na kołdrze.

5449. 133/366

wybuchy sprzed wielu pokoleń. staram się, by dziu­ra, którą no­szę w sobie od od­łam­ków tamtej przemocy co naj­wy­żej tyl­ko od czasu do czasu zakrzywiała mi rze­czy­wi­stość. mo­zol­nie uczę się, by nigdy jej nie de­finiowała.

133/366

5448. Zamieniając ziarnka piasku w perły (VIII)

każda rola ma próg.
*
[odnajdując ją najpierw w sobie]
stań po stronie,
której nikt nie chce wziąć.
KD • Teachers
jeśli oczekuję CZEGOŚ od drugiej strony,
to znaczy, że jestem na progu
na zrobienia TEGO CZEGOŚ.

★

5447. W piórach (XV) // 129/366

oni be­ze mnie, bo ja ze złamaną główką ko­ści ramiennej. pierwszy raz przed pub­licz­no­ścią. byli świetni, dzięki tech­nologii oglą­da­łam spektakl na ścianie w ulu.

129/366

fot. Kompanka, fragment.

Dla nas, to pierwsze doświadczenie naszej historii przed pub­licz­nością, na scenie.
     Jako grupa nieaktorek i nieaktorów za­czę­liśmy, poprzez różne za­ba­wy, po­szu­ki­wać tego, co wokół nas NIE­WI­DZIAL­NE. Stworzyliśmy postaci, sytuacje, relacje. Gdy nasz system już hulał, okazało się, że wy­ma­ga on zde­cy­do­wa­nej naprawy.
     My już NIE WIDZIMY, co można zrobić?
     Dlatego zapraszamy osoby, które nie uczestniczyły w tym procesie, aby ZOBACZYŁY i wskazały nam kie­run­ki na­prawcze.

Laura, Filip, Kika, Zośka, Grażyna, Sharon, Robert, Sara, Kris, Świadomość, która już machnęła ręką na to, co się dzieje, i Wyrocznia, która zobaczyła szczelinę i widzi szansę.

Fragment zaproszenia.
(wyróżnienie własne)

[dostęp: 8.05.2024], źródło.

5446. Panna cotta (CXXVII)

Majówkowe wy­pa­trze­nia. W sumie na ten sam temat. Pati zrobiła cyk upartej, a ja wyczytałam pięk­ne słowa z opaski na nad­garst­ku El Sciura.

fot. Pati, fragment.

se vuoi di più diventa di più
[jeśli chcesz więcej, stań się kimś więcej]

🍆

5445. Ścinki wczesnomajowe

[asystencja: Sadownik & Pan Ciasteczko]