fot. Sadownik, fragment.
*
Johannes Brahms, Tańce węgierskie, nr 5 g-moll na orkiestrę,
Budapest Symphony Orchestra, István Bogár (dyrygent),
Martin Schmeling (orkiestrator),
White Raven’s Favorites Playlist 2022, #4.
*
Johannes Brahms, Tańce węgierskie, nr 5 g-moll na orkiestrę,
Budapest Festival Orchestra, Iván Fischer (dyrygent),
White Raven’s Favorites Playlist 2022, #93.
Czekariusz-rekordzista. Ten wspaniały płanetnik czekał prawie cztery lata. Przyszedł Jego dzień.
Bo dziś w rachubę wchodzili tylko bogowie, mityczne postacie i mistrzowie, by zrozumieć, co tu się dzieje, by nie utknąć w roli ofiary, by ruszyć w dalszą drogę.
Jednak nim. Nad ranem padał piękny, dźwięczny deszcz.
Autor(ka) nie do ustalenia,
[dostęp 25.07.2024],
źródło.
Let us begin, then, and remember: Even the smallest effort is of value... what matters is that we persevere.
Robert A. Johnson, Inner Work. Using Dreams and
Active Imagination for Personal Growth,
HarperCollins Publishers, New York 2009.
(wyróżnienie własne)
☆
Teraźniejszy moment jest bramą bez bram, otwierającą się na niewytyczoną ścieżkę.
Martin Laird OSA, W krainę ciszy.
Praktyka chrześcijańskiej kontemplacji,
przeł. Tomasz Mucha,
WAM, Kraków 2024.
— niczego w życiu nie dostał_m za darmo — z neoliberalnie zabarwioną dumą, licząc na drzewne zrozumienie, użalił_ się niewłaściwej osobie.
— NICZEGO? niczego to byś nie zrobił_, nie zdobył_, nie osiągn_ł_, gdyby ktoś nie podarował ci życia, uwagi, troski, miłości, a skoro ze mną rozmawiasz, to dał i to całkiem za darmo*, nie wspominając o białej skórze i talentach.
203/366
________
* najcenniejsze rzeczy w życiu są wyłącznie za darmo.
*
Andrzej Grabowski, Fest, że się jest.
bo naprawdę fest
jest to że się jest
tak naprawdę fest
jest to że się jest
że się jest
światło zsuwające się miękko po powierzchni lub opadające cicho na kontur, na chwilkę, tuż obok. dotyka we mnie czegoś nieoczywistego, co wyjątkowo żywe mimo upału jest.
dotyka, uśmiecha, karmi, zaskakuje, pomyślałam więc, że długo będzie czekało na swoje słowa, a ono miało zupełnie inny plan.
202/366
fot. Saxifraga, fragment.
In every mystery there is always a tiny clue, noticed only by the most observant, that leads to the solution.
*
[…] your dream has come to challenge you, help you grow, wake you up to what you need to learn and where you need to change.
*
Remember, the main function of a dream is to communicate something to you that you don’t know, that you are unaware of, that lives in the unconscious. Your dream will not waste your time by telling you what you already know and understand […].
*
Talking tends to put the whole experience back on an abstract level.
Robert A. Johnson, Inner Work. Using Dreams and
Active Imagination for Personal Growth,
HarperCollins Publishers, New York 2009.
(wyróżnienie własne)
Give yourself time and experience, keep interacting with the symbols, return to the dream from time to time, and all will come clear.
Robert A. Johnson, Inner Work. Using Dreams and
Active Imagination for Personal Growth,
HarperCollins Publishers, New York 2009.
nim. niech! tylko i aż tego byś dla nas chciał, wiem.
198/366
Autor(ka) nie do ustalenia.
*
Jean Sibelius, Etiuda a-moll, op. 76,
Jian Wang (wiolonczela), Göran Söllscher (gitara),
White Raven’s Favorites Playlist 2022, #43.
W każdej chwili żyjmy,
„osiągając mądrość serca”
[…].
Hezychiusz [w:]
Martin Laird OSA, W krainę ciszy.
Praktyka chrześcijańskiej kontemplacji,
przeł. Tomasz Mucha,
WAM, Kraków 2024.
☆ ______________________czwartek
Jabłoń:
(podczas rehabki z Pati idzie
za tym, co jej do łba strzeliło)
Ten kurs jutro… zaczynasz o dziewiątej, prawda?
Co myślisz o naszej pracy jutro o 6:15?
🍆
☆ ______________________weekend
Pati:
(od piątku do niedzieli kursowała się)
★
(a 300 km dalej wymarzony,
dobrze zaplanowany)
Czas:
(w nielicznych pikselach)
fot. Catty (lewe) & Sadownik (asystencja, prawe), fragmenty.
Nie wierzę w bajki, ale
wierzę w marzenia.
Gareth Southgate, ME 2024
☆ ___________________poniedziałek
Jabłoń:
(z samego rana owoce kursu spożyła, w efekcie czego jej układ
wegetatywny miał sporo do powiedzenia na wysokim C)
Sadownik:
(przed drugą porcją rehabilitacji,
dwie godziny później, ze znawstwem
tłumaczy Rysi, co się dzieje, bo Jabłoń
bez powodu roni krokodyle łzy litrami)
Zachowuje się, jakby miała PMS
lub była w pierwszym trymestrze ciąży.
Jabłoń:
Skąd ty wiesz takie rzeczy?
Sadownik:
(w roli partner/mąż, czyli
relacyjny długodystansowy kombatant
wspomina o braciach broni)
Mam kolegów.
Jabłoń:
(popłakała się ze śmiechu, ale i z dumy,
że nie wziął tego z wikipedii)
★
Jabłoń:
(wieczorem, umęczona całodniowym, szerokim
wachlarzem reakcji układu wegetatywnego
siedzi na krawędzi łóżka i nie wie, co ze sobą zrobić)
Sadownik:
(puścił oko do Drzewka)
Już nie kochasz Pati?
Jabłoń:
(uśmiechnęła się, bo przecież wie,
że to wszystko dla jej dobra)
Kocham, ale dziś to trudna miłość.
🍆
wczoraj. pierwszy raz dla Was, a nie tylko dla Ciebie, Biały Kruku. odrobina Małej Danii.
197/366
To, że kochamy, nie znaczy, że nie spotka nas zawód. Ale miłość pomoże nam zmierzyć się z nim i nie stracić serca.
bell
hooks, Wszystko o miłości. Nowe wizje,
przeł. Karolina Iwaszkiewicz, Filtry, Warszawa 2023.
☆
Zamknęła oczy, by mocniej poczuć obecność Miłości i towarzyszącego jej Zrozumienia, które było głębsze i łagodniejsze niż oddech ziemi i nieba.
George Eliot [w:]
Martin Laird OSA, W krainę ciszy.
Praktyka chrześcijańskiej kontemplacji,
przeł. Tomasz Mucha,
WAM, Kraków 2024.
dziś, czyli rok, miesiąc i trzy dni później. cyk. nim ruszyliśmy w tę samą drogę co wtedy, by świętować dwie inne rocznice.
194/366
niewypalona wtedy do końca, dowiedziałam się dziś.
na parapecie jest pamięcią o przyjaźni, którą podarował Wam los. poprosiłam o cyk.
192/366
fot. Thorsten, fragment.
*
Ludwig van Beethoven, Kwintet na instrumenty dęte Es-dur,
Adagio maestoso,
Ottó Rácz (obój),
József Vajda (fagot),
Sándor Berki (róg),
János Keveházi (róg),
Jenő Keveházi (róg),
White Raven’s Favorites Playlist 2022, #65.
zielony ład w głowie bo. zamiast osi OX, OY i OZ nowy układ odniesienia bo. uwaga przystąpiła do wdrożenia triażu:
a) czas — czy na pewno chcę go na TO poświęcić,
b) energia — czy naprawdę chcę ją TAM włożyć,
c) intencja — czy mam jasność, dlaczego chciałabym, by wydarzyło się TO TAM TERAZ.
190/366
Autor(ka) nie do ustalenia.
[ — zmieniłeś się! co zrobiłeś*?
— podjąłem* decyzje!]
__________
* dosł. co wziąłeś? / [wziąłem] decyzje!
bo Włosi biorą kawę i makaron, i autobus, i notatki, i decyzje, czyli zamawiają kawę, jadą autobusem, robią notatki i podejmują decyzje.
mozzarella w 126p:
mozzafiato!
[zapierające dech!]
Niedzielne kilkutygodniowe odliczanie literek, cztery, poślizgnięte na kilkanastu godzinach. Poślizgnięte, bo zaskoczyła mnie liczba fragmentów, które muszę tu mieć.
Oryginał tej książki jest dziś niewiele młodszy od Junga, gdy ją wydał. Po piętnastu latach od papierowej publikacji po polsku, trzytygodniowe czekanie na publikację wersji elektronicznej było raczej zeptoczekaniem.
Czytałam z ogromną przyjemnością, chwilami opadniętą szczęką, opis wszystkiego tego, co wystaje z jednej czy drugiej księdze Biblii, gdy czytać ją z analityczną lupą w ręku. Momentami obrazoburcza to książka dla tych, którzy hołdują dosłowności.
Po przeczytaniu tej książki aż chce się świętować własną niedoskonałość, bo tylko dzięki niej wszystko, co warte odkrycia, jest wciąż przed nami. Jest i będzie po naszych dni kres.
Jung posadził na swojej kozetce Boga i Hioba.
•
Boski paradoks polega na tym, że ograniczają Boga wszechmoc, wszechwiedza i wszechobecność.
•
Człowiek rezerwuje sobie prawo do jakiegoś «ale», nawet w obliczu boskiej decyzji.
Olga Tokarczuk
🖇🖇
[…] na niniejszych stronicach mowa będzie o czcigodnych przedmiotach wiary religijnej, a niezależnie od tego, kto takowe sprawy omawia, osobnik ów zmierza w kierunku niebezpieczeństwa, iż zostanie rozerwany na strzępy przez dwa stronnictwa, które wiodą tu spór. Spór ten polega na osobliwym założeniu, iż coś jest „prawdziwe” tylko wtedy, gdy jawi się lub jest przedstawiane jako fakt fizyczny. […] obie strony mają rację i nie mają racji […]. „Fizyczny” to niejedyne bynajmniej kryterium prawdy, istnieją bowiem także prawdy psychiczne, których fizycznie niepodobna wyjaśnić, dowieść czy zanegować. […] wiara […] stanowi fakt psychiczny, którego nie sposób zanegować i który nie wymaga udowodnienia.
🖇
Jeśli na przykład mówimy „Bóg”, dajemy w ten sposób wyraz obrazowi czy pojęciu, które w miarę upływu czasu przeszło wiele przemian. […] Można przecież wyobrażać sobie Boga jako wiecznie płynące, żywe oddziaływanie, przechodzące przemiany w nieskończonym nurcie postaci, równie dobrze można zaś wyobrażać go sobie jako wiecznie nieporuszony, niezmienny byt.
🖇
Ta podwójna perspektywa, jaką należy przyjąć w stosunku do każdego w miarę samodzielnego organizmu, powoduje rzecz jasna, że mamy do czynienia z podwójnym rezultatem: z jednej strony otrzymujemy opis tego, co ja czynię z przedmiotem, z drugiej zaś opis tego, co on (ewentualnie ze mną) czyni.
🖇
[…]
żadna z mych refleksji nie odsłania
tego, co niepoznawalne.
🖇
Dla człowieka wczesnej starożytności sprawa przedstawiała się nieco inaczej: jego bogowie w pełni dysponowali po prostu wszystkimi atrybutami – dotyczy to zarówno cnót, jak i grzechów – toteż można ich było karać, przywiązywać, oszukiwać i podjudzać nawzajem przeciwko sobie, a mimo to nie tracili miru, jakim się cieszyli, a jeśli go tracili, to nie na długo.
🖇
[…] z wolna zaczęłaby się budzić niewysłowiona tęsknota do czegoś, co sprawi, że Ja Sam zacznę czuć własne istnienie. Dlatego wszystko, co pierwotne – nawet człowiek, nim stał się kanalią – promieniało wzruszającym, ba, magicznym pięknem, albowiem in statu nascendi „wszystko swego rodzaju” było cenne, wewnętrznie upragnione, zalążkowo subtelne – było obrazem nieskończonej miłości i dobroci Stwórcy.
🖇
Księga Hioba przedstawia pobożnego i wiernego, lecz doświadczonego przez Boga człowieka na widocznej z daleka scenie, na której przed oczami i uszami całego świata zdaje on sprawę z tego, co go spotkało.
🖇
[…] morze nieświadomości pałało blaskiem wielu „oczu”.
🖇
Ale na czym polega jego wina? Jedyne, co można by mu zarzucić, to optymizm, z jakim wierzył, że może apelować do boskiej sprawiedliwości.
🖇
[…] co takiego ma człowiek, czego nie miałby również Bóg? Mimo że nikczemny, słaby i bezbronny wobec potężnego bóstwa, ma on – jak już wskazano – nieco bardziej wyostrzoną świadomość, zrodzoną na gruncie autorefleksji: jeśli chce przeżyć, zawsze musi zdawać sobie sprawę ze swej niemocy wobec potężnego Boga. Ten ostatni nie musi przedsiębrać takich środków ostrożności, ponieważ nigdy nie staje w obliczu przeszkody nie do pokonania, w obliczu czegoś, co mogłoby dać mu asumpt do wahania, a tym samym do namysłu nad samym sobą. Czyżby więc Jahwe podejrzewał, że człowiek posiada co prawda małe, lecz bardziej skupione światło niż on, Bóg? Być może zawiść tego rodzaju tłumaczyłaby zachowanie Jahwe.
🖇
Do udręk fizycznych przyjaciele Hioba ze wszech sił dorzucają udręki moralne i miast porzuconemu przez wiarołomnego Boga nieszczęśnikowi przynajmniej dodawać serdecznej otuchy, moralizują w sposób aż nazbyt ludzki, czyli tępawo, pozbawiając go ostatniej pociechy, jaką mógłby czerpać z empatii i ludzkiego zrozumienia – nie można tu stłumić podejrzeń, że i w tym maczał palce Jahwe.
🖇
Pilną koniecznością stała się autorefleksja, aby zaś stała się ona możliwa, potrzebna była mądrość: Jahwe musiał przypomnieć sobie swą wiedzę absolutną, jeśli bowiem Hiob poznawał Boga, również Bóg musiał poznać samego siebie. Nie mogło już być tak, że po całym świecie rozeszły się pogłoski o antynomicznej naturze Jahwe i tylko on sam nic o tym nie wiedział. Kto poznaje Boga, wywiera nań wpływ. Klęska próby zniszczenia Hioba sprawiła, że Jahwe się zmienił.
🖇
W Starym Testamencie dęby i terebinty to drzewa wyroczne – w drzewie lub obok drzewa pojawia się Bóg.
🖇
Podczas gdy stworzenie nieświadome, takie jak zwierzę, roślina, kryształ, funkcjonuje według naszej wiedzy w sposób zadowalający, człowiek ciągle w jakiś sposób kuleje.
🖇
[…] twierdzenia szczególnie pozytywne i kategoryczne pojawiają się zwłaszcza wtedy, gdy należy zagłuszyć ciche wątpliwości, jakie dają o sobie znać gdzieś w tle.
🖇
Ba, wszystko wskazuje na to, że właśnie próba dopomożenia dobru w ostatecznym i absolutnym tryumfie musi doprowadzić do groźnego wezbrania zła, a tym samym do katastrofy.
🖇
Drażliwość, kapryśność, wybuchy afektów to klasyczne symptomy chronicznej cnotliwości.
🖇
Czym byłaby religia bez mitu, skoro – jeśli w ogóle coś znaczy – jest ona tą właśnie funkcją, która wiąże nas z żywym mitem?
[…] Ale mit nie jest fikcją – polega on na permanentnie powtarzalnych faktach, które można obserwować stale na nowo. Mit przydarza się człowiekowi, ludzie zaś miewają losy ukształtowane w formie mitu tak samo jak greccy bohaterowie.
🖇
Dla wierzącego chrześcijanina jest on wszystkim, tylko nie symbolem, czyli formą wyrazu czegoś niepoznawalnego czy jeszcze nie do poznania. A jednak Chrystus jest w sposób naturalny symbolem.
🖇
Droga, u której kresu znajduje się doskonałość,
nie wiedzie już dalej w przyszłość
[…].
🖇
In confinio mortis, pod koniec długiego, barwnego życia często otwiera się spojrzenie na dale, z których istnienia dotychczas nie zdawaliśmy sobie sprawy, a wtedy człowiek taki nie żyje już sprawami codzienności, perypetiami stosunków osobistych, lecz wizją bezmiernych przestrzeni odwiecznego ruchu idei.
🖇
Pochopna decyzja zrodzona w umyśle współczesnego Herostratesa wystarczy, by sprowadzić na świat globalną katastrofę. Nić, na jakiej zawisł nasz los, zrobiła się ostatnio bardzo cienka. To nie natura, lecz „geniusz człowieka” zawiązał ten fatalny stryczek, na którym w każdej chwili może zawisnąć.
🖇
Jeśli ktoś pozytywnie wyznaje przekonania religijne, czyli jeśli wierzy, wątpliwość odczuwa jako coś bardzo nieprzyjemnego, toteż się jej lęka. Z tego względu ludzie woleliby raczej nie poddawać przedmiotu wiary analizie. Jeśli dany człowiek nie podziela żadnych przekonań religijnych, niechętnie przyznaje się do poczucia jakiegoś braku, woli odwoływać się do swego oświecenia, czy przynajmniej do szlachetnego wolnomyślicielstwa swego agnostycyzmu. […] A przecież obaj – człowiek tzw. oświecony i agnostyk – nieświadomie czują, jak bardzo niedostateczne są ich argumenty.
🖇
[…]
człowiek nigdy nie p o s i a d a przekonania
metafizycznego,
[…] to o n o g o p o s i a d a.
🖇
Nowy dogmat oznacza odnowienie nadziei na spełnienie poruszającej głębię duszy tęsknoty za ukojeniem i zrównoważeniem niebezpiecznie napiętych przeciwieństw.
Carl Gustav Jung, Odpowiedź Hiobowi, przeł. Robert Reszke,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2024.
(wyróżnienie własne)
Jahwe widzi w Hiobie coś, czego my z pewnością byśmy w nim nie dostrzegli, coś, co raczej przypisalibyśmy Bogu: równą sobie potęgę, która prowokuje bóstwo do urządzenia imponującej parady demonstrującej przeciwnikowi cały aparat władzy. Jahwe projektuje na Hioba własne niedowiarstwo, które nie jest mu miłe, ponieważ sprawia, że sam na siebie spogląda niezwykle krytycznym wzrokiem. Jahwe obawia się tego, albowiem wyłącznie wtedy, gdy coś napawa nas lękiem, przytaczamy jawne dowody swej siły, możliwości, odwagi i nieustraszoności.
🖇
Nieświadoma dusza ludzka widzi właściwie, nawet wtedy, gdy umysł świadomy jest zaślepiony i bezsilny: dramat ów dokonał się raz na zawsze, doszło do objawienia podwójnej natury Jahwe, ktoś widział to i zapisał. Objawienie tego rodzaju, niezależnie od tego, czy dotarło do świadomości ludzkiej, czy nie, nie mogło pozostać bez skutków.
🖇
Lepsza jest mądrość niż siła
(Koh 9,16).
🖇
[…] bardzo późno uprzytomniono sobie (chociaż zapewne proces ten ciągle jeszcze trwa), iż Bóg jest po prostu rzeczywistością, a zatem – i to wcale w nie najmniejszej mierze – także człowiekiem. Ten proces uświadomienia trwa z wieczności w wieczność.
🖇
Mądrość bowiem jest duchem miłującym ludzi (Mdr 1,6).
🖇
Obie te natury, boska i ludzka, przenikają się w taki sposób, iż jakakolwiek próba odseparowania ich od siebie kaleczy je obie: bóstwo rzuca cień na człowieka, człowiek zaś jako osobowość empiryczna jest wręcz niepojęty.
🖇
Doprawdy, bardzo pobożni byli ci wszyscy, którzy twierdzili, że samopoznanie to gościniec wiodący do poznania Boga.
🖇
Życie Ducha Świętego przejawia się właśnie w tym, iż jest on aktywny i oddziaływa w ten sposób, że nie tylko potwierdza to, co istnieje, lecz prowadzi ku czemuś więcej.
🖇
Konfrontacja pomiędzy świadomością i nieświadomością dba o to, by światło, które w ciemnościach świeci, nie tylko zostało ogarnięte przez ciemności, lecz aby także ono samo je ogarnęło.
(tamże)
Niedzielne kilkutygodniowe odliczanie literek, trzy. Urzekł mnie i uwiódł tytuł. Kompletnie nie skojarzyłam nazwiska Autorki. Nasze pierwsze literkowe spotkanie miałyśmy połtora roku temu. Dowiedziałam się tego z pierwszego rozdziału.
Było tak jak wtedy. Mimo tego, że z literkami ostatnio nie było mi po drodze, mimo prób powstrzymywania łakomstwa na akapity, gdy książka mnie w ekspresowym tempie wciągnęła, nie na długo starczyło mi tej lektury.
Inność, niedopasowanie czasem dostaje etykietę. Nie zmniejsza to bólu, tylko go sankcjonuje, czasem pozwala zrozumieć. Nie przesadzę, pisząc, że podobnie jest z nieuleczalnymi chorobami. Nazywasz je, rozumiesz konsekwencje, ale na pewnym poziomie nie chwytasz.
Mam kolosalne szczęście, bo w trakcie mojego życia nasza kultura przeobraziła się na tyle, że pojawiła się jakakolwiek otwartość na inne niż ogólnie przyjęte sposoby przetwarzania świata w umyśle.
🖇
Upodmiotowienie obiektu, […], odchodzenie od uniwersalizowania doświadczeń i przekonań, […], docenienie komunikatu „ja” jako podstawy w porozumiewaniu się, uznanie narracji rodzaju żeńskiego, narracji uważanej za kobiecą, za równie uprawnioną – ocaliły mi życie.
Gdyby nie one, przepadłabym.
Umysł osoby zsocjalizowanej do bycia kobietą, która ma ADHD, jest jakby do kwadratu kobiecy. Oczywiście w takim ujęciu „kobiecości”, jakie funkcjonuje w naszej kulturze. Wszystkie wady sposobu myślenia i postępowania przypisywane kobietom przy ADHD jeszcze się potęgują. Skakanie z wątku na wątek, trudności z prowadzeniem wywodu, nietypowy sposób podejmowania decyzji, bardzo mocne przeżywanie emocji, impulsywność… Mogę jeszcze długo wymieniać.
🖇
Diagnozy są mi potrzebne, bo aktywnie żyję w społeczeństwie, które się nimi kieruje i ich używa. Są mi potrzebne, żebym mogła mieć poczucie, że poruszam się po rzeczywistości na zasadach, które zostały ogólnie przyjęte. Mogę czasem od nich odstąpić, ale ogólnie – mam bilet. Nie jadę już na gapę.
[…] poczucie, że coś wskoczyło na swoje miejsce, to poczucie, które się zyskuje, gdy uznaje się coś za prawdę – jest nie do podrobienia.
🖇
Nikt nie ma pojęcia, ile kosztuje mnie bycie taką jak inni.
🖇
Piszę to wszystko i widzę, jak można to odebrać: mam dobre życie – i narzekam. Mam tyle darów – a męczy mnie dbanie o nie.
Ale czy to, że mnie męczy, znaczy, że nie doceniam?
Bynajmniej. To się nie wyklucza.
Jestem taka wdzięczna za to wszystko.
I tak cholernie męczy mnie codzienne pamiętanie, że żeby rosło, trzeba podlewać. W ogóle nie robię tego odruchowo.
🖇
Potrzebuję ich [emocji], żeby w ogóle coś zacząć rozumieć i żeby zyskać motywację – bez intensywnych przeżyć jestem jak drętwy patyk. Coś musi mnie poruszyć, żeby w ogóle zyskać moje zainteresowanie. Coś – i tak samo ktoś.
🖇
Kiedy piszę, najbardziej nudzi mi się przy pisaniu słowa „najprawdopodobniej” – jest takie nieskończenie długie i mało fascynujące, ponadto trzeba się skupić, żeby litery postawić we właściwej kolejności, bo w taki trudny do przewidzenia sposób się powtarzają.
🖇
Ludzie to upojne przygody
🖇
[…] zadając samej sobie pytania, żeby móc opisać w książce odpowiedzi, uświadamiałam sobie coraz wyraźniej i dobitniej, jak mocno odstaję. Jak strasznie się różnię. I jak wiele kosztuje mnie każdego dnia, żeby dawać radę się dopasować.
🖇
Dwa fakty: psy intensywniej doznają bodźców zmysłowych niż ludzie – i zarazem żyją krócej. A co, jeśli to jest ze sobą powiązane? Co, jeśli to dlatego komputery żyją najdłużej – bo nie dopuszczają do siebie bodźców z otoczenia? Są zamknięte na przetwarzanie bezpośredniej rzeczywistości i stąd bierze się ich trwanie? Czy poznanie zmysłowe powoduje, że szybciej zużywa się nasza mana?
🖇
Nie każdą osobę zainteresuje to, co ja uważam za fascynujące.
Do tej pory muszę sobie to powtarzać.
🖇
Uznać uczucia, ale zarazem pokazać, że nie są one centrum świata. Że jest prócz nich coś takiego jak rozsądek, wolna wola, samokontrola, motywacja, wyższe cele.
Pierdolona praca poznawczo-behawioralna, dzień po dniu.
🖇
[…] „gdybym mogła, tobym uciekła” – ale jednak fakty są takie, że nie uciekłam. […] Potrzebna mi jest do życia jakaś zgoda na mnie, bliskość, akceptacja.
🖇
Zawsze można uciec bardziej, śmierć wcale nie jest ostateczną ucieczką; jest nieodwołalnym zamknięciem sobie drogi ucieczki.
🖇
Myślałam, że mam wiele specyficznych cech – jedna stoi na drugiej, a na niej kolejna i kolejna, zaraz ta piramida się przewróci, muszę trzymać się z całych sił w ryzach, żeby do tego nie doszło. Myślałam, że jedyne, co mogę z tą piramidą zrobić, to ujarzmiać te aberracje i jak najudatniej ukrywać je przed innymi, żeby ludzi do siebie nie zrazić.
Tymczasem to zaburzenie. W rozumieniu naszej kultury. Zaburzenie z punktu widzenia naszych reguł społecznych. Zaburzenie w rozumieniu: inny mózg. Mózg inny niż u większości.
Ta świadomość daje mi poczucie uwolnienia – i przygnębia.
🖇
[…] od lat jest dla mnie oczywiste, że muszę wydeptywać labirynty ścieżek tam, gdzie inni idą sobie prostą drogą, pogwizdując.
🖇
Rozmawiam z koleżanką czy znajomym i powtarzam sobie: spokojnie, nie naciskaj, nie przyśpieszaj […] – tam jest tylko jedna myśl naraz! Szanuj to. Ty tego nie rozumiesz, nie mieści ci się to w głowie, ale tak po prostu jest.
🖇
Ufać sobie – i zarazem stale nie dowierzać.
Odnajdywać balans nad przepaścią.
🖇
I dopiero teraz uświadamiam sobie, jak bardzo każdy mój dzień jest walką z motywacją. Bo ja CHCĘ coś zrobić i to CHCĘ jest większe niż CHCĘ TERAZ – ale jak ogromnie większym muszę je uczynić, żeby to się mogło udać.
🖇
Brakujący puzzel? Nie znajdę go
Role społeczne – to nie dla mnie.
🖇
W sumie dobrą miałam dotąd strategię: olać to, na co nie mam wpływu, kompletnie zignorować trudności z uwagą i na oślep, po stratach, brnąć do celu, jakikolwiek by był. Byleby był mój.
Teraz zaczęłam skupiać się na tym, w jaki sposób działam. Obserwuję ten proces – i załamuję ręce.
🖇
Na pewno jest wiele osób, które
[…] są w gorszej sytuacji niż ja.
To nie zmienia prawdziwości mojego cierpienia.
🖇
Wiedza umyka, zostaje tylko kreatywność; jak czekoladki w pudełku, którym potrząśniesz na słońcu…
🖇
Czy kreatywnością są rzeczy, które są na nic?
🖇
Doszłam do tego, żeby pracować nad tym, co ze mnie wypływa, żeby dopieszczać to, co mi się pojawia – po to, żeby innym się podobało. Wtedy czuję się przydatna. Czy to dobrze, czy źle? Może i tak, i tak. A może ani, ani.
🖇
[…] nie rozumiem wielu oczekiwań, jakie się formułuje wobec mnie; nie wyłapuję ich. Kiedy jestem z ludźmi, mój mózg prowadzi mnie w zupełnie inne rejony niż te, w których powinnam być zgodnie z oczekiwaniami.
Katarzyna Michalczak, Gdzie zgłosić dzikie zwierzę,
Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2024.
(wyróżnienie własne)
„Dlaczego ten x jest poza nawiasem”? „Bo taka jest treść zadania” „Czy jeśli ta operacja nazywa się badaniem przebiegu zmienności funkcji, to analogicznie można by zbadać przebieg wartości przeznaczenia?” „Nie wiem”.
🖇
Babcia opowiadała mi o płanetniku, który zeskakiwał z chmury i wraz z nim na ziemię spadała ściana deszczu. Ona naprawdę w to wierzyła. Przesądy, zabobony. Wierzyłam w płanetnika razem z nią. Jakże ja już mam dosyć tej całej racjonalności! To nie tak, że ją odrzucam – no bo jednak dzięki niej jakoś odnajdujemy się w uwspólnionej rzeczywistości. Jest przydatna, jest praktyczna. Ale muszę uczciwie przyznać: racjonalność mnie nie uwodzi.
🖇
Ma doktorat, a nie zna na pamięć tabliczki mnożenia. Wyrzućmy ją na śmiesznik.
To nie musi nazywać się ADHD. To może nazywać się zupełnie dowolnie. RWEW, MNUN, BFCF, GZDZ, INAN. Jakie jest rozwinięcie skrótu INNA?
Ale ja mam coś. Mam coś. Mam to. Mam to, mam ten jeden jedyny łup.
Nie bój się, moje mini-mini.
Nie dam cię zgłosić.
Nie pozwolę.
Szybko!
Ja zmylę ich czujność, a ty – uciekaj. Rób to, co chcesz robić.
Jakeicu. Zrówt.
(tamże)
Niedzielne kilkutygodniowe odliczanie literek, dwa. Dwa miesiące temu z hakiem drugą dobę zaklinałam rzeczywistość: to nic poważnego, tylko bardzo się potłukłam. Po kilku godzinach od ostatecznego zatrzaśnięcia walizki, po prawie dwóch godzinach spędzonych na lotnisku, gdy nic już nie pomagało — ani ciastko, ani kawa, ani świeżo odkryte chinotto — Sadownik wziął sprawy w swoje ręce i zaciągnął mnie do lotniskowej księgarni.
Wybierałam, przebierałam, wybrałam. Mogłam odpuścić chudziutkie książeczki, ale za nic nie zrezygnowałabym z kreski, która mnie zatrzyma, złapie za trzewia i przeniesie bezpośrednio do świata zachwytów. W ten sposób padło na tę książkę. W drodze do ula wyczytałam pierwsze rozdziały i wszystkie ilustracje.
Czytałam długo, na raty, wielokrotnie, bo kości potrzebuja czasu, by się zrosnąć. Są ludzie, ktorzy chętnie wróciliby do liceum, podstawówki czy nawet przedszkola. Nigdy do nich nie należałam. Całe szczenięce życie, podobnie jak młodziutcy bohaterzy tej książki, chciałam być już duża, samostanowić o sobie, ruszyć w swoje morze.
I ja, i młodziutkie pingwiny mieliśmy tylko jedno do roboty: czekać. Pingwiny dorosły. Kość się zrosła. A ilustracje wciąż mnie zachwycają.
I loro papà, Claudio e Nerone, erano amici e quando si fermavano a chiacchierare,
becco a becco, anche Otto e Leo si ritrovavano quasi becco a becco.
[Ich tatuśki, Claudio i Nerone, byli przyjaciółmi i kiedy zatrzymywali się dziób w dziób, by pogadać, również Otto i Leo spotykali się prawie dziób w dziób.]
— Come fai a sapere che siamo a testa in giù? — gridò Otto
a Leo una mattina.
— L’ha detto il tuo papà al mio, — rispose Leo. — Tuo padre sa tutto.
— Cosa? — strillò Otto.
[ — Skąd wiesz, że jesteśmy do góry nogami? — krzyknął Otto do Leo pewnego ranka.
— Twój tata powiedział to mojemu — odpowiedział Leo. — Twój tata wie wszystko.
— Co? — wrzasnął Otto.]
🖇
— Caduto giù da dove?
— Dal mondo. Leo dice che siamo a testa in giù.
— Be’, è vero. Abitiamo in Antartide, al Polo Sud. Però non siamo
proprio a testa in giù.
— Perché no?
— Perché lo dico io.
[ — Spadł tu na dół skąd?
— Ze świata. Leo mówi, że żyjemy do góry nogami.
— Cóż, to prawda. Mieszkamy w Antarktydzie, na biegunie południowym. Choć właściwie nie jesteśmy do góry nogami.
— Czemu nie?
— Bo tak mówię ja.]
🖇
— Non credo che mi abituerò mai ad avere tanto freddo, — disse Otto.
— Vedrai, vedrai. Finché sei piccolo ti aiuterò io a tenerti al caldo, e
quando diventerai grande sarai coperto di grasso come me. Noterai una bella differenza.
[ — Nie sądzę, że kiedykolwiek przyzwyczaję się, że jest mi tak okrutnie zimno — powiedział Otto.
— Zobaczysz, zobaczysz. Dopóki jesteś mały, pomogę ci utrzymać ciepło, a gdy urośniesz będziesz pokryty tłuszczykiem jak ja. Zauważysz tę fantastyczną różnicę.]
Otto alzò gli occhi verso Claudio.
— Diventerò davvero grasso come te?
— Certo, tutti i pinguini grandi sono grassi.
— Ah, sì? — Disse Otto. — E va bene, allora vuol dire che mi abituerò.
[ Otto podniósł oczy na Claudia.
— Stanę się naprawdę tak gruby jak ty?
— Pewnie, wszystkie dorosłe pingwiny są grube.
— Ach, tak? — Powiedział Otto. — I dobrze, w takim razie przyzwyczaję się.]
🖇
[Nie możesz mnie zostawić, potrzebuję❤️cię]
🖇
— Ehi, come ti chiami?
— Gustavo. Posso giocare con voi la prossima volta?
— Potrai giocare con noi quando tuo papà ti darà il permesso. Non sei ancora abbastanza grande.
— Fuori non sono tanto grande, ma dentro sono enorme, — rispose Gustavo.
[ — Ej, jak masz na imię?
— Gustavo. Mogę pobawić się z wami następnym razem?
— Będziesz mógł bawić się z nami, kiedy pozwoli ci na to twój tata. Nie jesteś jeszcze dość duży.
— Na zewnątrz nie jestem bardzo duży, ale wewnątrz jestem ogromny — odpowiedział Gustavo.]
🖇
[Otto i Leo zebrali maluchy w kółku.]
🖇
— Oh, e va bene, — diceva Gustavo, tornando verso il gruppo. — Però so benissimo badare a me stesso. E tu sei un saputello, Otto.
[…]
— […] Claudio, io sono un saputello?
— Sì, — confermò Claudio. — Un po’ sì.
[ — OK, OK — powiedział Gustavo, wracając do grupy pingwiniej młodzieży młodszej. — Ale umiem świetnie zadbać o siebie. A ty jesteś mądralą, Otto.
[…]
— […] Claudio, jestem mądralą?
— Tak — potwierdził Claudio. — Troszkę tak.]
🖇
— Sì, Otto, cosa c’è?
— Ho una stranissima sensazione nella pancia. Mi sta chiedendo qualcosa. Cos’è?
— Hai fame, credo.
— Cos’è la fame?
— È quando ti sembra che la pancia ti chieda qualcosa.
[ — Tak, Otto, co jest?
— Mam dziwne uczucie w brzuchu. Prosi mnie o coś. Co to?
— Myślę, że jesteś głodny.
— Co to jest głód?
— To jest kiedy wydaje ci się, że twój brzuch prosi cię o coś.]
🖇
Alex, questo è Gustavo: ha la lingua lunga, ma è un tipo molto
simpatico.
— […] Alex guardò timidamente il pinguino.
— Se parli tanto, sarai anche capace di
raccontare storie! Io adoro le storie. Dai, solo una!
Per favore.
Gustavo guardò Otto senza sapere che fare.
— Non ho mai raccontato una storia: da dove
la tiro fuori?
— Dalla tua zucca. Sono sicuro che ce ne sono un
sacco, lì dentro. Comincia con “C’era una volta” e vai avanti.
[ — […] Alex, to Gustavo, ma długi język, ale to bardzo miły koleś.
Alex spojrzał nieśmiało na Gustavo.
— Jeśli mówi dużo, będzie mógł również opowiadać historie! Uwielbiam opowieści. No, weź, tylko jedną! Proszę.
— Gustavo spojrzał na Otto, nie mając pojęcia, co robić.
— Nigdy nie opowiadałem żadnej historii, skąd mam ją wziąć?
— Z twojej dyni. Jestem pewny, że jest ich tam w środku twej głowy całkiem sporo. Zacznij od „Pewnego razu był_ sobie” i samo pójdzie dalej.]
🖇
— Otto! — chiamò Alex. — […]
io ho freddo, freddissimo.
— Sì, Alex, lo so. Viviamo in un posto freddo, come
vedi. Ti abituerai.
— Tu ti sei abituato, Otto?
— Be’, non proprio.
[ — Otto! — zawołał Alex. — […] zimno mi, obrzydliwie zimno.
— Tak, wiem. Jak widzisz, żyjemy w miejscu, w którym jest zimno. Przyzwyczaisz się.
— Ty się przyzwyczaiłeś, Otto?
— Cóż, właściwie nie.]
🖇
I pinguini si aiutano a vicenda.
[Pingwiny pomagają sobie nawzajem.]
🖇
— […] Come ti chiami? Mi sembra
assurdo conoscere qualcuno e non sapere il suo nome.
Io sono Otto.
— Veramente un nome non ce l’ho, — disse
il cucciolo. — La mia mamma mi ha sempre chiamato
solo Ciccio.
[ — […] Jak masz na imię? Wydaje mi się szaleństwem znać kogoś i nie znać jego imienia. Ja mam na imię Otto.
— Naprawdę nie mam imienia — odpowiedział foczy szczeniaczek. — Moja mam zawsze nazywała mnie Ziomek.]
🖇
Ma allora tu sei già stato in mare… È divertente?
[Ale byłeś już w morzu… Fajnie tam jest?]
— Vorrei essere una foca, i pinguini ci mettono
così tanto a diventare grandi! Ma non importa… mi abituerò!
[ — Chciałbym być foką, pingwiny potrzebują tak dużo czasu, by stać się duże! Ale nieważne… przyzwyczaję się!]
🖇
[dorosłe pingwiny nadal przynosiły z morza coś do jedzenia]
🖇
— […] Forse sto davvero diventando vecchio. Sono stanco.
Adesso basta con le domande.
— Ancora una, per favore, Giustino! Una sola!
— lo supplicò Otto.
— E va bene, una, — concesse Giustino.
— Voglio solo sapere quando potrò scivolare
sulla pancia, — chiese Otto. — Ho visto i grandi che lo
facevano, e andavano così veloce? Sembra divertentissimo.
— Potrai scivolare quando avrai le penne da adulto,
— rispose Giustino.
— E quando mi verranno?
— Questa è un’altra domanda, — replicò Giustino. — Avevo detto una.
[ — […] Może naprawdę się starzeję. Jestem zmęczony. Koniec z pytaniami.
— Jeszcze jedno, proszę, Giustino! Tylko jedno! — błagał Otto.
— Dobrze, ale tylko jedno — zgodził się Giustino.
— Chcę tylko wiedzieć, kiedy będę mógł ślizgać się na brzuchu? — zapytał Otto. — Widziałem, jak robiły to dorosłe pingwiny. Poruszały się dzięki temu tak szybko. Wygląda to przezabawnie.
— Będziesz mógł się ślizgać, kiedy będziesz miał pióra dorosłego pingwina — odpowiedział Giustino.
— A kiedy tak się stanie?
— To jest drugie pytanie — odparł Giustino. — Zgodziłem się na jedno.]
🖇
— Otto, — balbettò il piccolo. — Devo dirti una cosa.
— Ti ascolto, — rispose Otto. — Cosa mi devi
dire?
— Tu… — Alex deglutì. — Tu… sei tutto spelacchiato!
[…]
— Evviva! — strillò, lasciando Alex a bocca aperta.
— Ma come, non sei preoccupato? — chiese
il piccolo.
— Preoccupato? — rise Otto. — Quando perdi
le piume, vuol dire che stai crescendo!
[ — Otto — zająkał się pingwinowy maluch. — Muszę ci coś powiedzieć.
— Słucham cię — odpowiedział Otto. — Co musisz mi powiedzieć?
— Ttty… — Alex przełknął. — Ty… jesteś cały wyłysiały!
[…]
— Hura! — wykrzyknął Otto, pozostawiając Alexa z otwartym dziobem.
— Jak to, nie jesteś zmartwiony? — zapytał pingwinek.
— Zmartwiony? — uśmiał się Otto. — Kiedy tracisz puch, to znaczy, że rośniesz!]
🖇
— Cos’hai scoperto? — chiese Otto.
— Che saremo presto in grado di andare in mare
da soli, — rispose Leo.
[ — Co odkryłeś? — zapytał Otto.
— Że niedługo będziemy w stanie ruszyć sami w morze — odpowiedział Leo.]
🖇
— Nuotare? — disse Leo. — Cosa vuol dire?
— È come volare, ma nell’acqua. Bisogna
muovere le ali, me l’ha spiegato Claudio. È la cosa
che sanno fare meglio i pinguini. Non vedo l’ora di
provare, ma dobbiamo aspettare finché non avremo
perso queste piume.
[ — Pływać? — powiedział Otto. — Co chcesz powiedzieć?
— To jak latać, ale w wodzie. Trzeba ruszać skrzydłami, wyjaśnił mi to Claudio. Pingwiny robią to świetnie. Nie mogę się doczekać, by spróbować, ale musimy poczekać, aż stracimy puch.]
🖇
[morze jest pełne jedzenia.]
🖇
[Otto spotkał ją (Giusi)
na granicy dwóch kolonii pingwinów.]
🖇
Lei lo salutò con un: — Ehi, hai perso tutte le piume, adesso sei pronto!
Otto la guardò a bocca aperta. — Tutte? Davvero?
[ Przywitała go słowami: — Ej, straciłeś cały puch, teraz jesteś gotów!
Otto patrzyl na nią z otwartym dziobem. — Cały? Naprawdę?]
🖇
— Grazie, Giusi. Devi avere avuto un ottimo papà, se
ti ha spiegato tutte queste cose.
— Sì, infatti. Ma quasi tutto il mio gruppo pensa
che io sia una saputella.
— Anche a me dicono la stessa cosa, — replicò Otto. — Sai che è proprio bello incontrare qualcuno come te?
[ — Dzięki, Giusi. Musiałaś mieć fantastycznego tatę, skoro wyjaśnił ci wszystkie te sprawy.
— Tak, w rzeczy samej. Ale prawie cała moja grupa uważa, że jestem mądralą.
— O mnie też mówią dokladnie to samo — odrzekł Otto. — Wiesz, że bardzo fajnie jest spotkać kogoś jak ty?]
🖇
— Ehi, Otto! Sei un pinguino vero, tutto nero e bianco e giallo! E io?
— Hai solo due ciuffetti di piume sulla schiena.
— Oh, Otto, toglimeli con il becco, — lo supplicò Leo. — Ti prego!
— No, — disse Otto. — Non ti farei un gran favore: le penne sotto potrebbero non essere ancora pronte.
— Oh, okay, signor so-tutto-io. Me le farò togliere da
qualcun altro.
— No, Leo, aspetta. Il problema è che le penne devono essere ben impermeabili prima di andare in mare, altrimenti potresti annegare!
[ — Ej, Otto! Jesteś prawdziwym pingwinem, wszystko jak spod igły: czarne, i białe, i żółte! A ja?
— Masz jeszcze tylko dwie kępki puchu na plecach.
— Och, Otto, wyrwij mi je dziobem — błagał go Leo. — Proszę cię!
— Nie, — powiedział Otto. — Nie wyświadczę ci tej przysługi: pióra pod spodem mogą nie być jeszcze gotowe.
— Och, OK, panie wiem-wszystko-ja. Usunie mi je ktoś inny.
— Nie, Leo, poczekaj. Problem polega na tym, że pióra powinny być doskonale wodoodporne, nim pójdziemy w morze, w przeciwnym razie mógłbyś utonąć!]
🖇
— Annegare? Mi avevi detto che i pinguini nuotano bene.
— Infatti. Quando le penne sono pronte. Non dovrai aspettare ancora per molto.
— Uffa, sempre aspettare, — si lamentò Leo. — Possibile che non si debba fare altro?
— È proprio così. Io, per esempio, devo aspettare te prima di poter andare in mare. Non ci vado senza di te.
— Oh, Otto, davvero mi aspetterai?
— Certo, — sorrise Otto. — Mi abituerò.
[ — Utonąć? Mówiłeś, że pingwiny świetnie pływają.
— Rzeczywiście. Gdy pióra są na to gotowe. Nie będziesz musiał długo jeszcze czekać.
— Jejku, czekać, cały czas czekać — poskarżył się Leo. — Czy to możliwe, że nic innego nie trzeba robić?
— Dokładnie tak. Ja, na przykład, muszę najpierw poczekać na ciebie, by móc ruszyć w morze. Nie pójdę tam bez ciebie.
— Och, Otto, naprawdę na mnie zaczekasz?
— Pewnie — uśmiechnął się Otto. — Przyzwyczaję się.]
🖇
Dai, è facile!
[Dawaj, to łatwe!]
[Musisz zanurkować, by ją złapać, o tak. / spotyka rybę… otwiera dziób i…]
🖇
Giusi gli si avvicinò. — Allora, Otto, ti piace essere un pinguino?
— Mi abituerò. — rispose lui felice.
[Giusi zbliżyła się do niego.
— Więc, Otto, lubisz być pingwinem?
— Przywyknę — odpowiedział szczęśliwy.]
Jill Tomlinson, Il pinguino che voleva diventare grande,
ilustr. Anna Laura Cantone, z j. ang. przeł. Chiara Gandolfi,
Giangiacomo Feltrinelli Editore, Milano 2023.
Niedzielne kilkutygodniowe odliczanie literek, raz. Istnienie tej książki wyjęłam podczas czytania tej. Klik, klik i miałam. To nie jest książka na dwa wieczory, bo możliwe jest przeczytanie jej w niecałą noc. Oznaczałoby to jednak jednocześnie utratę możliwości przeglądania się w zdaniach, akapitach i rozdziałach.
Nie, nie wszystko, o czym mowa w tej książce, będzie z Tobą rezonować; może być tak, że niewiele stwierdzeń postawi Ci przed oczami wydarzenia z Twego życia, których nie zaszczycił_ś swoją uwagą od wieków, ale… Stawiam dolary przeciwko orzechom, że przynajmniej jeden fragment da Ci do myślenia/czucia i zderzą się w Twej głowie kulki z godnym pozazdroszczenia dźwiękiem: bingo!
Nie śpieszyłam się, czytając. Nie śpieszyłam się, wybierając fragmenty, które chcę tu mieć. Cała przyjemność mądrość obcowania z tą lekturą była po mojej stronie.
Kiedy już złapiesz się na haczyk alkoholizmu, wydaje ci się, że świat wygląda właśnie tak, jak sobie ustaliłeś. A ustalać musisz, bo przecież tak naprawdę nie widzisz rzeczywistości, do czego pod żadnym pozorem nie możesz się przyznać.
[…].
Właśnie to zaślepienie, przejawiające się w kompletnym braku kontaktu z rzeczywistością, jest cechą tej choroby.
[…] Zanim jednak znalazłam rozwiązanie, przewędrowałam z zawiązanymi oczami, mimo że już na trzeźwo, szmat drogi, przewracając się, raniąc, gubiąc trop i znowu wracając na szlak. Ostatni odcinek przed metą przebyłam w całkowitej beznadziei.
🖇
Tajemnica i zarazem tragedia tej choroby polega na tym, że zło jest i nie jest zawinione. A granica jest płynna. W żadnym razie nie zdejmuje to odpowiedzialności z alkoholika. Pokazuje tylko jego zagubienie.
🖇
Na terapii poznałam dziewczynę, która jednym tchem potrafiła wymienić piętnaście sławnych nazwisk branżowych. Piętnastu trupów, którzy załatwili się alkoholem. Ale zanim to się stało, osiągnęli szczyty intelektualne i artystyczne. London, Faulkner, Fitzgerald, Hemingway, Chandler, Hłasko, Osiecka, Kofta, Wojaczek, Kaczmarski, Jerofiejew, Fallada, Lowry, Hammett, Capote. Tasowała te nazwiska niczym wizytówki wpływowych przyjaciół, a może nawet krewnych. […] na zewnątrz wyglądało to jak zaczepna deklaracja: tak, jestem niegrzeczna i nieznośna, ale przecież Hemingway też był. I Bukowski. I Baudelaire. Wielcy ludzie mogą być nieznośni.
🖇
Półśrodki – gwóźdź do trumny emocjonalnych kloszardów, tych, którzy nie mają nic do stracenia, bo niczego już nie posiadają, ale wciąż jeszcze udają, że są panami sytuacji.
🖇
Miałam być grzeczną i czystą dziewczynką. Niesprawiającą kłopotów. Pomocną. Rezolutną. Taka dziewczynka to prawdziwy skarb dla rodziców i dziadków. I w ogóle dla całej okolicy, dla lokalnej społeczności. Właściwie grzeczna dziewczynka to skarb narodowy. Można się nią pochwalić i sporo rzeczy załatwić sobie w życiu. Grzeczne dziewczynki mówią dzień dobry, przepraszam i dziękuję. Wdzięcznie się uśmiechają, nie zadają kłopotliwych pytań, w ogóle nie odzywają się nieproszone. Są uważne i w najbardziej odpowiednim momencie wkraczają do akcji, przejmując nieswoje obowiązki i odpowiedzialności.
🖇
Grzeczne dziewczynki są wyprodukowane na potrzeby innych. Są oddzielone od swoich ciał, zatem można zrobić z nimi wszystko, nie zareagują, nie odpowiedzą, bo nie czują. A nawet jeśli czują, i tak nic nie powiedzą, są wyszkolone, mają świadectwo ukończenia kursu dla milczących, zawsze chętnych dziewczynek. Dyplom, oprawiony w śliczną pozłacaną ramkę, do powieszenia na ścianie pomiędzy pozostałymi niepotrzebnymi i komplikującymi życie trofeami, zdobytymi na dodatkowych kompletach, seminariach i szkoleniach na kogoś innego niż prawdziwa ja.
[…]
Człowiek bez „nie” ma w rękach, w głowie, potężną broń, wymierzoną przeciw krzywdzicielom i światu, a tak naprawdę skierowaną przeciwko sobie.
[…]
miotam się, ale znoszę. Nikt by nie zniósł, a ja znoszę. Tak oto jedno splatało się z drugim, nieumiejętność wyrażania własnych potrzeb i strach przed odrzuceniem z łatanym byle czym poczuciem niższości i mściwością. Z tego złożony jest człowiek bez „nie”.
🖇
Nie mówić, nie pytać, nie komunikować, nie pokazywać. Udawać, że wszystko jest w porządku, że nad tym panuję, mam kontrolę. Nad niczym oczywiście kontroli nie miałam, ale nikt nie powinien o tym wiedzieć. Potrafiłam ją zagrać. Zorientować mógł się tylko ktoś, kto dobrze wiedział, o co chodzi. Ktoś, kto sam kiedyś tak udawał, zrozumiał dlaczego, a potem przestał.
🖇
Myślałam, że wiem o co chodzi. Nie miałam pojęcia. Bo w tej kwestii wystarczyło drobne przesunięcie, by niby precyzyjnie wyznaczone linie równoległe spotkały się w chaotycznej kolizji. […] grałam w ulubioną grę tych, którzy niby chcą, ale jednak wcale nie, a na pewno nie tego, o co pytają i o co jakoby proszą. Zawracają ci głowę, żeby się poużalać, pokotłować w swojskim, wygodniutkim błotku, wciągnąć cię do tej ponurej zabawy, a nie żeby poznać rozwiązanie, zastosować się do rady i wyjść z bajorka. Gra w „tak, ale” […].
🖇
Poczucia odrzucenia, niespełnienia, pustki, rozpaczy, ogromnego żalu, koszmaru poczucia winy, zadziwiającego braku siły woli, zupełnego nieliczenia się mnie ze mną.
🖇
Kiedy jesteś w środku pędzącego na zatracenie pojazdu, niewiele widzisz. […] Dopiero pod przymusem zaczęłam […] widzieć. Nie był to przyjemny widok, ale bez wysiłku przedzierania się przez moje bagno, nie mogłabym dojść tam, gdzie dziś jestem.
🖇
„O co chodzi, nie chcesz pić, to nie pij! Wystarczy powiedzieć nie”. Otóż nie, nie wystarczy. Czy ma to związek z silną wolą? Wątpię, by to pojęcie miało jakiekolwiek odniesienie do uzależnienia. Nie chodzi o brak woli. Chodzi o brak siły, by tę wolę wprowadzić w życie, by decyzję utrzymać i zrealizować. Zwłaszcza gdy pojawia się sygnał, zagra łowiecka trąbka. Ogary ruszają i już nic nie masz do powiedzenia. Później się dowiedziałam, że muszę zrobić wszystko, by nie dopuścić do usłyszenia tego sygnału, zdradzieckiego śpiewu syren. Póki te mityczne suki milczą, jestem bezpieczna. Muszę trzymać się poza polem rażenia ich głosu, zatykać uszy.
🖇
[…]
lęk nie znosi konkretów, faktów i realiów,
lęk karmi się niewiadomą.
🖇
Aż zrozumiałam, że czekanie jest stanem umysłu, że jest wielu takich jak ja, którzy ślizgają się zaledwie po powierzchni teraźniejszości, wypatrując następnego momentu i oczekując, że właśnie on będzie bardziej satysfakcjonujący, że za następnym zakrętem zdarzy się coś wartego uwagi, coś ciekawszego niż to teraz, dopiero za kolejną górą odsłoni się prawdziwie zapierający dech w piersi widok. Jeszcze nie ten, jeszcze nie to, jeszcze nie teraz.
[…]
Okazało się, że to tylko kwestia zmiany perspektywy. Aż. Bo zajęło mi to zbyt wiele czasu.
🖇
Już nie mogło być tak, jak dawniej, już wiedziałam, że tym razem ten numer nie przejdzie. Coś trzeba zrobić. Coś muszę zrobić. Coś. Niech coś się wydarzy. Boże, gdybym teraz miała umrzeć… w takim głupim miejscu. Taka… niezrobiona, nawet niezaczęta.
No, to się ulitował, postanowił mnie dokończyć. Nie osobiście, przecież ten, którego imienia wolałam nie wypowiadać, podobno mówi i działa przez innych ludzi. Potrzebny był podstęp, czyli tak zwany przypadek. Szereg przypadków, bo komuś tak niezwykłemu, tak nienasyconemu i tak niedowierzającemu jak ja nie wystarczył jeden. […] Gdzieś, przy okazji, mimowolnie, natknęłam się na informacje, których nie szukałam, szukając czegoś całkiem innego – moc jungowskiej synchroniczności (określanej też jako serendipity) nie przestaje mnie zadziwiać – a wylądowałam z czymś, co odmieniło moje życie.
🖇
Musiałam odkryć ten błąd, niedokręconą śrubkę. Stos źle zainstalowanych podzespołów, wciśniętych na siłę, wepchniętych byle gdzie, przytwierdzonych byle jak, w pijanym widzie przez niedouczonych monterów, udających wysoko wykwalifikowanych specjalistów. Żeby ruszyć z miejsca, musiałam rozplątać cały mechanizm, moje poczucia i przekonania o wszystkim, o mnie, ludziach, świecie, Bogu. Musiałam zacząć w tym na serio i z uwagą grzebać, wyciągać na wierzch każdy, najmniejszy nawet kabelek, włosowate naczynko myśli i sądów. […]
Anonimowi Alkoholicy mówią, że na samym początku potrzebne są tylko trzy rzeczy: gotowość, uczciwość wobec siebie i otwarty umysł.
Gotowość, jakakolwiek i do czegokolwiek, wynikała u mnie zawsze z cierpienia, z dojścia do muru i walenia weń głową do krwi, do strzępów skóry znaczących ceglaną powierzchnię niedyskretną pieczęcią rozpaczy i bezsiły. I, prawdę mówiąc, nie wyobrażam sobie, by jakikolwiek alkoholik zaczął robić cokolwiek z własną chorobą bez tego przymusu. Nie spotkałam nigdy prawdziwego alkoholika, który przyszedłby na terapię do ośrodka leczenia odwykowego czy mityng do Anonimowych Alkoholików, bo nie miał lepszego pomysłu, bo noc taka piękna, a on się nudził, bo miał taki kaprys, bo przygoda wzywa.
🖇
Zdałam sobie sprawę, że dokonując dowolnego wyboru, zawsze pozbawiam się innego rozwiązania. Strata zatem jest pewna. Nie chciałam już dłużej udawać, że mogę mieć wszystko, wystarczy się tylko bardziej postarać albo poczekać na lepszy moment.
🖇
Nie jest łatwo porzucić […] komfort, nawet jeśli pod prześcieradłem wyczuwasz lekko uwierający kamyczek. A potem drugi i trzeci.
🖇
Zmiana perspektywy była możliwa dopiero wtedy, gdy przyjęłam, że każdy rozwój wymaga wysiłku, że aby coś osiągnąć, muszę coś zrobić, choćby wspiąć się na palce. Czasem, później, ten wysiłek okazywał się tak niewielki. Chodziło tylko o to, żeby zacząć, podjąć działanie…
🖇
Zdzieranie przekonań trwa latami,
warstwa po warstwie,
nie da się tego przyspieszyć.
🖇
Słyszę „Bóg”, czytam „Bóg” i wiem doskonale, że to nie ma znaczenia, bo niewykluczone, że wszyscy mówimy lub myślimy o tej samej Sile, albo chociaż ją przeczuwamy, nawet jeśli nie umiemy nazwać.
🖇
Potrzebowałam pomocy tej ogromnej Siły, w którą wierzyłam. Trzeba było tylko rozprawić się ze starymi przekonaniami, dostrzec w Niej pomoc i wsparcie, a nie bezduszną Moc, idącą jak taran przez moje życie, karzącą za każde odstępstwo od Jej wielkiego planu stworzenia. Wina i kara? Nie. Nie istnieje nic takiego. Są tylko odpowiedzialność i konsekwencje. Odkąd zaczęłam drążyć i badać, prostować definicje, wiedziałam, że odpowiedzialność jest pojęciem podstawowym, że jest czymś, co mi służy (choć wcześniej z całego serca jej nienawidziłam), co jest dla mnie, a przede wszystkim, co po prostu jest. Jak rzeczywistość.
🖇
Nieruszana, nieużywana gotowość,
dezaktualizuje się i wietrzeje.
🖇
To, jak o czymś, o kimś mówię, nie tylko ujawnia mój do tego stosunek, ale też modeluje go, w pewien sposób stwarza.
🖇
Opiekuńczy. Hojny. Nieograniczony. Wspólny. Dlaczego wspólny? Skąd mi się to wzięło? Czuję, że jest bardziej wspólny niż osobisty i prywatny. Że więcej daje wszystkim, jako całości, niż pojedynczym stworzeniom.
[…]
Gdy staję się częścią całości, mogę czerpać z mocy.
🖇
Miłość to wierność, odpowiedzialność, wiara, zaufanie i troska.
🖇
Nie miałam wtedy pojęcia, bo i skąd, jakie owo nieszczęście daje mi możliwości. Wypadały mi z rąk kolejne podpórki […]. Zostałam sama ze sobą. Z sobą-nikim. Teraz mogłam coś zacząć. Jeszcze nie wiedziałam co ani jak, ani nawet, że to ten moment. Nadal poruszałam się jakby na oślep, nieświadomie, ale z perspektywy czasu sądzę, że byłam prowadzona od zdarzenia do zdarzenia, od przypadku do przypadku. Od upadku do ratunku.
🖇
W życiu nie ma prób. Żyjesz i już. Twoje decyzje i wybory płyną dalej, rozlewają się na innych, na rzeczywistość.
🖇
Kobiety w ogóle uzależniają się szybciej niż mężczyźni i alkohol ma na nie dużo bardziej szkodliwy wpływ. Uzależnione poważniej chorują i szybciej się degradują. Ta teoria jak najbardziej mnie przekonuje, znajdując potwierdzenie w biologicznej budowie kobiecego ciała: alkohol rozpuszcza się w wodzie, nie w tłuszczu, procentowa zawartość tłuszczu w ciele kobiety jest większa niż w ciele mężczyzny, zatem ta sama ilość czystego alkoholu wprowadzona do organizmu ważących tyle samo kobiety i mężczyzny uzyska większe stężenie w ciele kobiecym. Większe stężenie to większa trucizna. Jeśli dodać do tego, że u kobiet metabolizm alkoholu zachodzi wolniej, czyli dłużej przebywa on (a dokładniej aldehyd octowy, dużo bardziej toksyczny niż sam etanol, produkt rozkładu alkoholu) w ich ciałach, wychodzi dość proste równanie. Bardzo niekorzystne dla kobiet. Nie ma to nic wspólnego z dyskryminacją, to rzeczywistość, banalne fizjologiczne fakty. A z faktami się nie dyskutuje, choć ja próbowałam. Długo i zażarcie. Przegrałam. Na szczęście na tyle wcześnie, że
nie zdążyłam przegrać życia.
Alkoholizm to cholernie demokratyczna choroba. Być może kobiety, przynajmniej niektóre, muszą mierzyć się z boleśniejszymi stereotypami i pokonywać większe przeszkody w trzeźwieniu – żony alkoholików same wysyłają mężów na mityngi AA czy spotkania terapeutyczne, mężowie alkoholiczek… O ile jeszcze przy nich są, mówią raczej: „Bierz się za dom i rodzinę, nadrabiaj, sobą już się zajmowałaś, chlając”. Jednak jeśli chodzi o samą istotę alkoholizmu, a mówiąc ściśle owo duchowe zwichnięcie, które pcha do poszukiwań ulgi za wszelką cenę, nie ma specjalnych różnic. Ducha mamy jednakiego rodzaju. Wierzę, a wiara ta poparta jest doświadczeniem, że uzdrawia się go metodami niezależnymi od płci, wieku, rasy, wyznania, wykształcenia i stanu posiadania.
Mika Dunin, Alkoholiczka,
Wydawnictwo WAM, Kraków 2020.
(wyróżnienie własne)
Nikt nie był przecież w stanie
uratować mnie… przede mną.
🖇
[…] dotrzeć do […] najgłębszego sensu. Patrzeć pod światło, jak w źdźbło trawy, które rozpływa się w jarzących promieniach słońca, ale dzięki temu, że gubi swój kontur, odsłania nowy wymiar, wewnętrzny, zagadkowy.
🖇
[…]
jest głęboki sens
w przyznaniu się do siebie […].
🖇
Usłyszałam kiedyś, że alkohol był nie tylko lekarstwem, ale też ratunkiem. Być może uchronił mnie przed szaleństwem, więzieniem lub samobójstwem […]. Gdyby nie alkoholizm i to, do czego mnie doprowadził, gdyby nie stan, który był nie do zniesienia i nie do uniesienia, nigdy bym nie szukała czegoś innego. Możliwe, że grzecznie i bezrefleksyjnie tkwiłabym w […]. A jednak przytrafiła mi się ta przypadłość i sprawy potoczyły się inaczej.
🖇
Anonimowi Alkoholicy mówią, że w rękach Boga ciemna przeszłość jest największą wartością, jaką posiadamy. Jest kluczem do szczęśliwego, wartościowego życia innych. Ktoś może się czegoś na moich błędach nauczyć. Z prawdziwą, niezafałszowaną retuszem i lukrem przeszłością staję się żywym dowodem na działanie Boga. Albo, jeśli kto woli, sił opiekuńczych, naturalnego porządku świata, kosmicznej energii. Zobaczcie, gdzie byłam, jaka byłam i kim byłam. Zobaczcie, jaka jestem teraz. Cuda się zdarzają.
(tamże)
