Gdy komplet kawowy — skład: Heniutka i Sadownik na kanapie, Drzewko w fotelu — delektował się przy kawie sobą nawzajem i przedpołudniową sobotą, Kaan rozłożyła utensylia rozkoszy estetycznej, fikusa zgrabnie ominęła i namalowała coś-ury.
*
Focąc, róg ucięła pikselowi. Muszę z tym żyć. Dobrze żyć. Wyłącznie! A obraz? Wracam do niego i za każdym razem widzę w nim echo chwili.
Kaan.
Uwielbiam, gdy opowiada o malowaniu, poszerzając mi horyzonty odbioru sztuki malarskiej. Ostatnio zwróciła moją uwagę na strukturę materiałową — to na pewno się jakoś mądrze nazywa: faktura, tekstura, …, coś-ura, ale zapomniałam — z których zbudowana jest scena. Wyłam z zachwytu, wołając do Sadownika: tylko popatrz, metal! Jaki piękny metal!
Kaan.
*
Jabłoń:
Jasna dupa!!! Widzę metal!!!
Kaan:
Ale dupy nie było ;)
Jabłoń:
To był tylko analny zachwyt…
Kiedyś mogłabym napisać Kaapusątko, ale Ona to żadne Ątko — Timka, córka Kaan, szykuje się do łamania ludzkich serc (jestem bezpieczna, bo moje już dawno ma). Szykuje się pięknie, choć będzie to wiedziała dopiero za dwadzieścia lat, gdy obejrzy zdjęcia ze swoich szczenięco-nastoletnich lat. Ja nie muszę czekać, wiem o życiu już wystarczająco dużo, że delektuję się każdą chwilę, gdy Ją widzę. Kaan dostała dziś od Timki tak piękną i mądrą mikołajkową zakładkę, że poprosiłam o zgodę, na umieszczenie jej tutaj. Zgoda została mi udzielona.
Zawsze jest coś, czego możesz się nauczyć od drugiego człowieka, nawet jeśli on nie liznął jeszcze dorosłego życia. Hawk!
Ta zakładka to (dla mnie) TA CHWILA.
fot. Kaan, fragment.
Trzeba czekać cierpliwie. Na TĘ CHWILĘ. Bo to trwa chwilę. Nigdy cały dzień, ani nawet godzinę. To trwa sekundy, minutę, może dwie, kiedy padają słowa dotykające Twojego serca i po prostu TO czujesz.
Marzena Kopta, Podążając za żyrafą,
Wydawnictwo internetowe e-bookowo, Będzin 2015.
czy robisz to, co kochasz?
czy kochasz to, co robisz?
dwa diametralnie różne pytania.
Autor(ka) nieznan(y/a), [dostęp: 6.12.2019], źródło.
Ciesz się obłokami, bo skończą się w chwili, gdy zobaczysz… Stop, nie spojlerujemy. Tak działa ludzki mózg, już zawsze będziesz musiał(a) się wysilić, by znów zobaczyć obłoki.
Kaan.
*
Są ludzie, którzy nawet na nudnawych spotkaniach w pracy dają radę dobrze się bawić. Samoloty… jako metafora wielu pragnień… zawsze na mnie działają… odlot!
— co, co, co?
— cicho! patrz, przeżywaj rzeczy.
Jan van Eyck (1390–1441), Autoportret.
nie lubię portretów, ale ten kocham. wraca do mnie cyklicznie. dziś wrócił z przytupem.
Jabłoń:
(nakablowała na sukę pikselem)
Georginia:
(odpisała)
I wszystko jasne… ;)
tracąc tę*, którą znam,
odzyskuję siebie.
___________
* taką, jaką byłam.
*
Ólafur Arnalds, Arnór Dan & Douglas Dare, Say My Name.
[suplement pikselowy: 1.04.2021]
Wleczone leczone było cały weekend: rozmową przyjaciół, poetką i w końcu niehomeopatycznie, najnowszym tomikiem poety. Uwielbiam i już, co samo w sobie źródłem problemu stać się może, gdy trzeba zdecydować się na wybór fragmentów. Ten! A dlaczego nie tamten? Bo tak. Wybieranie, przebieranie, dobieranie… zajęło trochę czasu.
Mogłoby być tyle, bo wszystko jasne. Dodać należy (czy trzeba?), że włóczy się poeta po życiu ciut dłużej niż ja, dotyka tych rzeczy, których w reklamie życia nie było (na pewno?)… trudnych, ale ważnych, czy potrzebnych tak bardzo do szczęścia? — dotykam i ja (nie tylko) myślą, mową, zatrzymaniem i każdym wykonanym krokiem (nie tym w myślach czy na papierze skreślonym). Brzmi jak groźba czy ostrzeżenie? Uleczone.
niech łagodna będzie tobie nawet miłość
kochających cię ludzi
[…]
oby twoje dłonie
zawsze miały radość
z nitki która cicho
rozbiera twój kłębek
*
pamiętam dzień kiedy ktoś
powiedział
jesteś stary
myślałem że były to
słowa na wyrost a to była
odroczona prawda
tak
[…]
a jeszcze niedawno
szeptałem coraz to inne imiona
które odpowiadały mi
moim imieniem
*
często jeszcze
lęk
nawet zawsze
nie o to co myślisz
o wszystko
inne niż to
*
próbujesz ukoić
lecz tylko przemieszczasz
nie idź z lękiem
jękiem
do lekarza
czy boga
nikt się nie pozna
ę
to jest kwestia bardzo
osobista
niczego bardziej intymnego
nie ma
*
ogromnieje nie tylko piękno które wzrusza
*
czy to też jest nieważkość?
sztuka unoszenia się w połowie drogi
pomiędzy rozpaczą a wielkim olśnieniem
*
byłem i nie wrócę
jeśli mnie przeoczysz
nasza strata
Jarosław Mikołajewski, Głupie łzy,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2019.
z zakonnicą w metrze
przepraszam skoro już siedzimy przy sobie czy
siostra naprawdę kocha jezusa?
ale tak poważnie jak
ja moje dzieci?
[…]
czy zwróciła siostra uwagę na
rozpiętość słów miłość i kocham?
siostra kocha jezusa ja kocham
córeczkę siostra
matkę boską ja tamtą dziewczynę
i psa kocham który mnie kocha jak
boga
a może ta miłość jest jedna i nie ma
różnicy pomiędzy waszym adresatem a
politeizmem moich ciągłych zakochań
no właśnie nie zdążyłbym spytać
zanim dojedziemy do stacji kabaty czy bywa siostra
nie tylko kochająca lecz i zakochana
w jezusie tak jak kiedy serce chce
wyskoczyć z piersi
zakochana czyli kochająca bez ślubów tylko
pod dotykiem różdżki rannych
dreszczy
ach to już kabaty pamiętajmy więc proszę
że najpierwsza jest miłość
ważniejsza od wiary
od nadziei
depresji tylko jak to przeżyć
(tamże)
Biały Kruk:
(opowiada przez telefon o wymianie
zdań ze swoim wnukiem)
Co czytasz?
Wnuk:
Dla siebie czy dla mamy?
Jabłoń:
(zachwycona opowieścią)
Wleczone leczone było cały weekend… Pani Julia zszywała porwane, cerowała podziurawione, wiązała rozwiązane, rozplątywała supły bolesne. Nic sobie nie robiła z tego, że nie żyje od ponad dwóch lat.
Nie pierwszy raz mnie leczyła brakiem przecinków i kropek — jak zawsze skutecznie — oraz zadumą racząc mnie co chwilę jak gorącą herbatą w mroźny grudniowy wieczór. Grudzień już jest, mrozu i śniegu jeszcze nie ma.
Jak dotrzeć — i czy trzeba — do tego podziemnego świata
pamięci która śpi i czeka na zbudzenie
na łaskę zgody z tym co się zdarzyło
czy może na upokorzenie co płynie z niemocy
wobec przeszłości
*
taka nasza niepewność co ułudą a co prawdą
że wciąż wpadamy w pułapkę uczuć i doznań
*
Kogo to obchodzi że tuż pod moimi oknami
bank buduje wieżowiec?
Drzewa wycięto gniazda ptaków opustoszały
Było niebo nie będzie nieba
Były gałęzie drzew pełne liści
nie będzie gałęzi ani liści
Będzie martwa twarz betonu
i obojętni intruzi okien patrzący okno w okno
*
Los wie czasem dobrze kogo z kim zetknąć
choćby po to żeby to spotkanie stało się dla nas olśnieniem
*
Ocean jest i go nie ma Jakby z trudem znosił
swoją obecność u przedmieść Nowego Jorku
*
dzielić słodycze przeszłości
z gniewem smutkiem ze sprzeciwem
i zwierzęcą rezygnacją
*
Rękopis
W domu gdzie urodził się Beethoven
można oglądać w szklanej gablocie rękopis kompozytora,
z dziesiątkami przekreśleń i poprawek.
Jest to list do możnego księcia z prośbą o przyjęcie
skomponowanej właśnie symfonii.
Żadna z kompozycji tego geniusza
nie nosi na papierze śladów takiego wysiłku jak ów list
do nieznanego dziś nikomu władcy małego państewka.
*
Wchodzę w ciemność nocy
gotowa na jej przyjęcie
Co mi się przydarzy?
*
Nie zapominaj o przyjaciołach
przecież kiedyś cię kochali
Cicho cicho Spróbuj coś wybrać
Ale każdy wybór ma za sobą jakąś historię
w której być może nie okażesz się bez winy
*
To słowo
Dopuścić do tego?
Myśleć o tym nadal?
Czy zająć się byle czym
byleby się pozbyć tej pokusy
patrzenia dalej i dalej?
[…]
Niech padnie wreszcie to słowo: pustka
*
ulżyj winom których nie śmiemy wypowiedzieć głośno
spraw aby to co nas przekracza nie upokarzało nas
lecz budziło wdzięczność i zachwyt
Julia Hartwig, Wiersze wybrane
[z tomiku Nie ma odpowiedzi, 2001],
Wydawnictwo a5, Kraków 2010.
Mroźno
Pora na gorącą zupę i na herbatę
Żadnego śniegu
To nowa polska zima
z wyprzedażą w wielkich magazynach
z europejską grypą i biedą
i z europejskimi pretensjami
do wielkiego świata
*
Szukająca mimo wiedzy że niedocieczona jest tajemnica
Zachwyt był jej udziałem
choć kilkakroć odjęte jej było wszystko
co dawało zgodę na istnienie
[…]
Wszak to co pozornie skończone nadal trwa
ale nie da się czerpać stąd codziennej pociechy
Oglądając się wstecz mówiła:
Bądź wdzięczna Byłaś hojnie obdarzona
*
Anioł twierdzi że to co z pozoru zginęło zginąć nie mogło
Diabeł pokpiwa sobie z niego pytając czy jeśli tak się okaże
Anioł potrafi przełożyć te wiersze na angielski
bo przecież niewiele mogą zdziałać obaj
z wierszami pisanymi po polsku
*
Jak to się stało, że dopiero teraz, wczoraj wieczorem, w nocy,
przeniknęła mnie tak ostro myśl, że to wszystko co się ze mną dzieje
jest niepojęte dla mojego umysłu.
Nie pojmuję życia, nie pojmuję śmierci,
nie panuję nad swoimi snami, nie potrafię powiedzieć
co jest mną, a co nie jest
i pobudki moich działań są dla mnie tajemnicze.
Z przeszłości nie da się ułożyć nic składnego,
wybór tylko z pozoru należał do mnie.
(tamże)
Zeszłotygodniowej kumulacji (kurestwa i śmierci) nie ustałam, odpadłam od swojego wewnętrznego pionu. Ból, złość, agresja i niemoc. Wleczone leczone było cały weekend poezją, poetką, poetą i ich spotkaniem, co spotkaniem przyjaciół było.
Tę książkę miałam na wirtualnej półce od kilku (!) lat. Czekała na mnie długo. Dziś nie rozumiem, jak mogłam na nią nie rzucić się zaraz po nabyciu drogą kupna. Jest fantastyczna, nieprzegadana, ludzka, ciepła i… leczy pięknie, choć kończy się za szybko.
Jest magicznym plasterkiem na rany, których nie widać — leczy szybciej niż srebro. I uśmiecha człowieka w tak wielu miejscach, że trudno jest dokonać wyboru cytatów. Musiałam poczekać trzy dni, by zdecydować, co chcę mieć tutaj pod ręką, bo nie mogę mieć wszystkiego.
Kiedy Julia dzwoni, żeby powiedzieć „wyjeżdżam”, tak naprawdę chce powiedzieć „nie martw się, jeśli nie zastaniesz mnie w domu”. Jej wiadomość jest znakiem troski o moją troskę o nią, o jej zdrowie i los.
*
[J.H.] Człowiek, który zabiera się do czytania wiersza, z góry wie, że przekroczy granicę codzienności. Szuka w poezji czegoś, co da mu wsparcie albo go zadziwi, ucieszy.
*
[J.H.]
Sam wiersz [pt. Prośba] zawiera pytanie: czy sztuka daje nam odpoczynek, czy sztuka potrafi zrobić z nami coś dobrego? […] I ten wiersz jest w gruncie rzeczy rodzajem modlitwy, prośby, która nie ma nic wspólnego z uczuciami religijnymi.
Nie wiem, jak można określić coś, co nie jest religijne, a jednak ma taki sens – chyba świecką modlitwą. W tym przypadku jest to modlitwa o to, żeby nie ranić świata i żeby świat nas nie ranił.
*
[J.H.] Pisząc wiersze, poeta mówi głównie o sobie. Taka jest natura poezji, że dba przede wszystkim o tego, który pisze. Poeta, nawet kiedy opowiada o innych, siebie samego stawia w sytuacji uprzywilejowanej. To jemu wiersz przynosi ulgę, choć ta pociecha bardzo jest uwikłana w kłopoty. Przecież istnieje druga strona radości, jaka płynie z pisania: niepewność, czy inni, czytelnicy, chcą i potrafią dzielić to, co poeta wyraża. Nie wiemy, na ile się nas rozumie.
*
[J.H.] Tak już jest, i tyle. To nieuświadomione, ale wynika z pewnego stanu, z tego, jak w tym momencie oglądam świat. Niby to my piszemy poezję, ale w znacznym stopniu to ona nam mówi, co pisać.
*
[J.M.] „O tym…”, „taka rozmowa”, „temat”… Co masz na myśli?
[J.H.] – Przecież wiesz. A skoro nie da się rozmawiać z żywymi, rozmawiam z duchami.
*
[J.M.] Podkreślasz w książkach ulubione zdania?
[J.H.] – Nie mam zwyczaju pisać ani kreślić w książkach. Są ludzie, którzy, i słusznie, uważają książki za swoją własność. Rozumiem to, ale nie mogłabym znieść myśli, że sama podkreśliłam coś w książce innego autora. Ale chętnie wypisuję.
Pamiętasz jakieś ważne wypisane zdanie?
– Raczej zasłyszane: „Dar miłości jest formą przeciw sile przemijania”.
*
[J.H.] Ale przyjaźń to również gesty, sposób mówienia, fizyczna bliskość.
*
[J.H.] Pożegnanie to nie jest dobre słowo, o czym wiesz, bo znasz mój ostatni zbiór Bez pożegnania. Pożegnań nie ma. Umierającym nie macha się ręką na do widzenia.
*
[J.M.] Przepraszam za intymne pytanie: o wiersz wyjątkowy w całej Pani twórczości – Przed brzaskiem – gdzie pyta Pani wprost: „Boże, / przestrzeni, / dokąd Ty mnie zabierzesz?”.
[J.H.] — No tak, to pytanie musiało paść, bo ten wiersz niejako z tomu się „wyrywa”. Idzie przecież o rzecz najzupełniej ostateczną, o kres istnienia. Jeśli gdzieś zapisuję takie refleksje, to w innych gatunkach niż poezja […]. Nie chcę tego pytania zadawać dwukrotnie — pytam raz, w tym właśnie miejscu, i w taki właśnie sposób, i nigdzie indziej. Ten wiersz wyraża, co myślę, a może raczej co czuję.
Jarosław Mikołajewski, Największe szczęście, największy ból,
Wydawnictwo a5, Kraków 2014.
(wyróżnienie własne)
*
[J.M.] Jak wygląda zaułek Hartwigów? [w Lublinie]
[J.H.] Mała uliczka, przy której nikt nie mieszka. Pnące się schodki, w których kto chce, może doszukać się rodzinnego przesłania, że sztuka dźwiga człowieka.
fot. Edward Hartwig, (1909–2003).
*
[J.H.] Kiedy piszesz, to chcesz coś powiedzieć. Musisz się skupić na tym, co już wiesz, lecz również otwierasz się na nowe rzeczy. Bo oto pisząc, natrafiasz na rafę, na problem i musisz się do niego ustosunkować. Jeśli piszesz szczerze, nie możesz go pominąć. Musisz go rozstrzygnąć. Powiedzieć, co o nim sądzisz, znaleźć argumenty.
*
[J.H.] Wiem, że mogę tyle, ile mogę, nie więcej. Trudno to nazwać zadowoleniem z siebie, raczej świadomością, że tak musi być. Żyję sobie ze swoimi sprawami i z pokornym pragnieniem, by wyrazić to, co mi jeszcze zostało.
(tamże)
***
Czytając poniższy fragment, wróciło do mnie stareńkie, nieużywane wspomnienie, gdy sto lat temu znalazłam swoje nazwisko na liście osób przyjętych na studia (moje pierwsze) bez egzaminów. Wróciłam do domu ze wspaniałą wiadomością, a na progu mieszkania przywitał mnie Biały Kruk gratulacjami i Gałczyńskim (Listy z fiołkiem, 1992) — do dziś nie wiem, czy dałby mi książkę, gdybym się nie dostała na studia.
W ostatnią sobotę wyjaśniło się, dlaczego z uporem maniaka używam zielonego atramentu — Gałczyński jest wciąż żywy, zielona gąsko, wiecznie żywy. Na wspomnianych studiach był jeden wykładowca, który niezmiennie przez cały semestr zawsze na początku zajęć mówił: Witam panów, więc Panie Hartwig… no cóż, nie mogło być inaczej.
[J.M.] Pisałaś do kogoś listy z wyrazami uwielbienia?
[J.H] — W klasie maturalnej tak zachwyciłam się poezją Gałczyńskiego, że aż mu to napisałam.
Co?
— Właśnie to — że jestem zachwycona. Odpisał: „Drogi Panie Hartwig”, chyba zielonym atramentem. Zawsze pisał w ten sposób: zagadkowo, prowokująco, niepoważnie. Jakieś „Przyjeżdżaj, wyślę konie na stację” czy „Przyjdź, zanim odejdzie słońce”.
(tamże)
ból niefizyczny
milczenie światów izolujące
intencja szlachetna
ciąg zdarzeń niezrozumiały
zaufanie (szczypta)
cisza lecząca
trochę czasu
— wymieszać i przeżyć do cna.
tylko jedną chwilę z tego wszystkiego zrozumieć czuciem
i otworzy się
piękny, nieznany dotąd świat.
receptura sprawdzona. otworzył się nowy świat. hawk!
ツ
Zulka i Georginia wrócić z pogrzebu musiały. Wracały i…
fot. Georginia.
a przecież byliśmy przez chwilę ze sobą
co dla równoległych nie jest oczywiste
Jarosław Mikołajewski, Głupie łzy,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2019.
Stoimy w tęczowym szeregu, trzymając się za ręce. W lewej dłoni Georginii moja prawa. W prawej dłoni Georginii Jego lewa dłoń. W Jego prawej dłoni dłoń Zulki, która, gdyby nie ja, znalazła się w lewej dłoni Georginii na pewno. Taki obraz mam od rana pod powiekami.
Ode mnie do Niego dwa uściski dłoni i od kilku dni bezczas. Nigdy się nie poznaliśmy, a ja i tak zbieram się po Jego śmierci jako obywatelka. Leczę się z bólu świadomości, że nasze państwo przez całe Jego dorosłe życie mówiło mu, że nie jest człowiekiem godnym praw człowieka.
Nie zabił go los — jak byłoby cieplutko społeczeństwu na sumieniu, gdyby umarł na raka, bo katolicki bóg tak chciał. Nie zabiła go bezmyślność, egoizm i brawura, choć byłoby miło suwerenowi, gdyby zginął na motorze lub w wypadku samochodowym.
Nie pociesza to Georginii, Zulki i innych z „trzynastki”. Nie odwoła Jego śmierci, bo… taki mamy klimat. Ale my staliśmy, stoimy i już zawsze będziemy stać w tęczowym szeregu, nie tylko dla Niego, nie tylko z Georginią i Zulką.
Marcin Majer
(1977–2019)
Autor(ka) zdjęcia nie do ustalenia.
*
Stawisko
[…]
Pamięć minionych dni towarzyszyła mu do końca
Zapisał tę chwilę kiedy pojawił się przed nim młody poeta
naznaczony jasną gwiazdą przeznaczenia
i powitał go słowami: Uwielbiam pana
*
Pieczęć
Co kryje się w milczeniu,
które jest ostatnią wiedzą o tym, że koniec jest bliski?
Wszystko, co powiedziano o tej chwili, milczenie odrzuca.
Nikt nie ma wstępu do tego milczenia.
Julia Hartwig, Wiersze wybrane,
Wydawnictwo a5, Kraków 2010.
— zachorowała na sm.
— dziwisz się? to było do przewidzenia.
— dobrze że ona, a nie ja czy ty.
*
odróżniać ludzką potrzebę kontroli świata i zdarzeń od potrzeby zrozumienia rzeczywistości własnego życia to jest sztuka. hawk!
*
a ja już wiem, że
nieuleczalna choroba:
(a) jest tajemnicą i
(b) uzdrawia.
*
Barbra Streisand, Classical Barbra,
Georg Friedrich Händel, Lascia ch'io pianga.
[suplement: 16.08.2023]
White Raven’s Liked List ♥
[…] oświecenie to nic innego jak codzienne rzeczy i sprawy jeszcze nieubarwione naszymi nadziejami i obawami.
Lodro Rinzler, Przychodzi Budda do baru,
przeł. Bartosz Sałbut, Helion, Gliwice 2013.
czasem trzeba odczarować rzeczy*,
by zacząć doświadczać magii. czasem?
_____________
* urealniać pojęcia, wydarzenia, ludzi.
[suplement pikselowy: 7.04.2022]
do tej pory w tym miejscu widziałam tylko książki. setki, dziesiątki setek, z których tylko niektóre mam w swojej bibliotece. a wczoraj moją uwagę przykuł rezolutny psi ogonek. musiałam cyk! i wtedy za serce chwyciła mnie i krówka, i kamyki. cyk było nieuniknione. to szczególne miejsce, a wczoraj szczególnie ważna dla mnie praca.
*
jest moim Mistrzem nie z powodu muzyki… łomolę, gapię się w zachwycie, lecząc się Nim dziś ze skurwysyństwa, (wróć! nie mieszaj w to matek), z kurestwa, jakim mnie poczęstowano. kocham patrzeć na to, co wyrabia poza dźwiękami i frazowaniem — kocham na zabój! a miłość leczy najszybciej i najskuteczniej. wyszłam już z szoku poznawczego… tylnym wyjściem. hawk!
Bobby McFerrin, Improvisation at
The Kennedy Center, 16/01/2012.
…i zachwycił. już tylko dwadzieścia cztery dni ku solarnemu dnu. a potem pierwsza wiosna. do tego czasu pasę się światłem zatrzymanym w pikselach.
fot. Saxifraga, fragment.
words
create
worlds.
so are pictures.
Dziś rano przyszło do mnie zdanie:
życie to mój tymczasowy dom.
Zadomowiłam się w mądrości tych słów.
Rób, co chcesz, drugiej okazji nie będzie.
Czasem martwa rzecz uporem się wykazuje i dobija się do człowieka na wiele sposobów. I co zrobisz…
Raz, wiem o książce, pierwszym tomie, jako świeżutkiej nowości — nie moja bajka, ignoruję. Dwa, klientka czekająca na Tolliniego zagadnięta, gdy szłam w przerwie do toalety, czyta ów pierwszy tom i jest zachwycona — ignoruję, nie moja czytelnicza półka. Trzy, audycja, a w niej rozmowa przypominająca rozmowę o reportażu; klik, klik… o drugim tomie rozmawiali — zignorowałam, ale jakoś nie do końca.
Po namyśle postanowiłam kupić w audiobuku Sadownikowi i Białemu Krukowi. Coś mnie tknęło, klik w nazwisko Autora trylogii, klik w tytuł i… bingo! Tę książkę muszę mieć — moja półka po wielokroć! A ilustracje, palce lizać.
Biblioteka sejmowa powinna nabyć przynajmniej sto egzemplarzy tej opowieści, a Pinokio powinien wpisać obowiązkowe jej czytanie do konstytucji RP, bo klimat mamy kiepściutki w tym temacie.
Wydaje nam się bardzo ważne, by zarówno młodzi, jak i starsi wiedzieli, że to, z kim chcemy tworzyć związek, i to, czy nasze poczucie płci (nie) zgadza się z tym, co mamy wpisane w akcie urodzenia, nie świadczy o niczym więcej poza tym, z kim chcemy tworzyć związki i jakie mamy poczucie płci. Tyle.
*
Jedno z nas jest pisarzem i scenarzystą i denerwowało się, że w bajkach
dla dzieci występują niemal wyłącznie stereotypowe postaci: mamusia-miś
i tatuś-miś, w stereotypowych rolach płciowych. Drugie z nas jest
biolożką i wykładowczynią gender studies, którą niezmiernie mierziło
tłumaczenie uprzedzeń, bigoterii i dyskryminacji „naturalnością” i „biologią”. […]
Zróżnicowanie orientacji seksualnych (homo-, hetero-, bi-) i tożsamości
płciowych (trans-, cis-) jest naturalne. Jednych jest więcej, drugich
mniej. To nie daje większości prawa do dyskryminowania pozostałych
ani nie znaczy, że jedni są bardziej „naturalni” od drugich. W tej
książeczce chcieliśmy pokazać naszym młodszym i starszym czytelnikom
i czytelniczkom, że modele rodziny, związków i tożsamości płciowych
są w świecie przyrody niezwykle zróżnicowane. Wszystkie nasze
historyjki o zwierzątkach mają swoje źródło w badaniach naukowych
(patrz bibliografia).
— Nie, wszystko w porządku — odpowiedział Sam. — Tylko… Trochę się boję. Co jeśli inne dzieci mnie nie polubią? Albo… Albo jeśli sobie nie poradzę? Ciągle tak wolno czytam… „Ż” myli mi się z „ź”…
*
— To moi mężowie — powiedziała pani Marmozeta. — Julian i Stefan.
— Dwaj…? — Sam był nieco zdziwiony. Julian pomachał mu łapką
umazaną wapnem.
— Ano tak. Taki zwyczaj marmozet. Dzięki temu niby ma być dwa razy
łatwiej… Choć czasem jest dwa razy trudniej. Napijesz się czegoś?
*
Kiedy łabędzie skończyły swoją
opowieść i zaczęły chować do torby opakowania
po drugim śniadaniu, ślimaczek
zdobył się na odwagę i zapytał:
— Ja… Nie chcę być niegrzeczny ani
nic… Ale… To dwóch panów może wziąć
ślub?
— Jeśli się kochają, to czemu nie? —
odparł pytaniem na pytanie Tomek Łabędź
i z powrotem włożył na głowę kask.
„No faktycznie, czemu nie?” – pomyślał
Sam, po czym uśmiechnął się i pożegnał.
*
— Robię reportaż do szkoły. O burzy.
Nie czekając na pytanie, pani Wiewiórka zapewniła, że robi wszystko,
co w jej mocy, aby jak najszybciej uporać się ze skutkami ulewy i wichury
i że wszelkie zarzuty wobec ratusza, że działa nie dość energicznie, są
bezpodstawne, bo — niestety — taki mamy klimat, ale po następnych
wyborach…
Maria Pawłowska, Jakub Szamałek, Kim jest ślimak Sam?,
ilustr. Katarzyna Bogucka, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2015.
(wyróżnienie własne)
Gepardzica piękny kawałek Mysiej przysłała.
Zatrzymała mnie na długo.
Wisienka na torcie… pożegnanie… strata…
niech pierwszy rzuci kamieniem, kto nie.
fot. Tomasz Wysocki, The Taste of Cherry #12.
kolor i faktura
smaku i zapachu
oczami zakradają się
na dno duszy mej. karmią.
Kaan.
Na samym dnie jest tylko dno śpiewa Rysiek. Zaliczając dno za dnem już wiem, że dno w moim przypadku ma zawsze drugie i trzecie dno znaczenia. Spadając tu przez cały świat, kurczowo wokół się czepiali nadziei chmur, nietrwałych słów, czyichś rąk, bo spadanie jest niewyobrażalnie nieogarnialne. Uczę się podnosić.
Dno, bąbelki i… wodorosty, bo czasami widzą niebo — nawet w czarnej dupie (niesamowicie politycznie niepoprawna fraza) są chwile, których nie oddałbyś za żadne skarby; ja na pewno nie oddałabym.
Odkrycie we wtorek przekonania w sobie, które może mnie tylko zabić „na śmierć”, przeraziło mnie, a potem podarowało mi perełkę, którą skonstruował specjalnie dla mnie Sadownik. Nazywam ją czerwonym pytaniem i zawsze mam je przy sobie:
co możesz zrobić dziś,
by poczuć się lepiej jutro?
Sadownik
*
Ryszard Rynkowski, Na samym dnie.
Z tak poważną diagnozą najlepiej jest żyć bez pewności, że wiesz, co cię czeka, i tak żeby wykorzystać daną chwilę.
Lisa M. Schulman, Mózg w żałobie,
przeł. Emilia Skowrońska,
Wydawnictwo Filia, Poznań 2019.
