czwartek, października 03, 2019

3474. 81/131

wtórne korzyści z własnej śmierci — są (!) nie tylko dla wierzących. życie czy śmierć? hola, hola, można też być martwym za życia, gdy nie dokonuje się wyboru*.

81/131

____________
* choć brak wyboru to też wybór.

*

[…] coś domaga się istnienia, pcha do działania, coś wydziera się w ciszy.

Marie-Hélène Lafon, Nasze życie, przeł. Agata Kozak,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2019.

3473. Pechowe czytanie (II)

Czytając o zbliżającej się premierze nowej książki Autorki, postanowiłam przeczytać pierwszą wydaną po polsku.

Zdania, niczym u Prousta, długie i jeszcze dłuższe, ale ładne, precyzyjne, i (paradoksalnie) bardzo oszczędne. Książka ta kontaktuje ze smutkiem, ale nie sieje spustoszenia, wprawia w zadumę nad własnym losem albo tylko ja tak mam. Może tak być, nie upieram się.

Kiedy gospodarz mówi, że trzeba żyć w zgodzie z duchem czasów, gospodyni przy Josephie tego nie komentuje, ale łatwo odgadnąć jej myśli.

*

[…] był doskonały we wszystkim, co związane z mechaniką, pełen dobrej woli, ani trochę złośliwy i łagodny w stosunku do matki; chętnie by we wszystkim pomagał, ale widać było, że wszystko dzieje się dla niego za wolno, że wszystko jest za stare, za małe, zużyte, zdezelowane, do kitu. Ojciec z trudem go znosił dłużej niż dwa dni, raz czy dwa niewiele brakowało, a jeden drugiego by czymś dźgnął, gdyby Joseph im w tym nie przeszkodził; […].

*

Joseph miał czarną dziurę w życiorysie, pośrodku, między trzydziestym drugim a czterdziestym siódmym rokiem życia; porównywał ją w myślach do rowu wypełnionego zimnym błotem, ze śliskimi brzegami, do którego wpadł po wyjściu z baru, nie było się na czym oprzeć, nie było się czego chwycić […].

*

[…] ludzie mówili, że to było do przewidzenia; było do przewidzenia, ale jakoś nikt tego nie przewidział i temu nie zapobiegł.

*

Kiedy tamte lata, strach, który wtedy czuł, brak wszystkiego, osamotnienie, kuracje, wracały do niego pośród całej reszty, zastanawiał się, jakim cudem udało mu się wyjść z tego nieszczęścia, nazywał to nieszczęściem na własny użytek, z nikim o tym nie rozmawiał.

*

Teraz, kiedy to wszystko jest już tak odległe, Joseph nie żałuje, że poznał Sylvie, i nie zastanawia się, czy zdarzyłoby się to czy tamto ani jak wyglądałoby jego życie bez tej kobiety […].

*

[…] „przymusowa hospitalizacja”, podpisywał jakieś papiery, potem było biało, mały pokój, leki, bóle, inne leki, wszystko połykał, byle tylko ustąpiły skurcze i pieczenie, które skręcały mu ciało, połknąłby wszystko, co by mu dali. Zajmowały się nim pielęgniarki lub salowe, zwłaszcza jedna, nie najmłodsza, była tam podczas każdej z jego trzech kuracji; na początku miał straszne bóle, ale potem było bardzo miło, lubił te tygodnie, tych wiele tygodni, nie liczył ile, które dzieliły go od wyjścia; wszystko było czyste, porządne, o nic się nie musiał martwić, miał swoje miejsce, łóżko, nazwisko na drzwiach, nie korzystał z telewizji ani z telefonu, jak to robili pod koniec kuracji inni, którym najwyraźniej pilno było wrócić do dawnego trybu życia; jedzenie mu smakowało, nie mógł się nadziwić, że ma wyłącznie dla siebie małą łazienkę z prysznicem.

Marie-Hélène Lafon, Joseph, przeł. Małgorzata Kozłowska,
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2015.

Podczas trzeciej kuracji coś się wydarzyło; pojawiła się nowa psycholog, poprzednia odeszła, ufryzowana kobieta, która zawsze miała wściekłą minę, pisała parę słów w starym, wymiętoszonym notesie, za każdym razem po pierwszej rozmowie dawała mu spokój, jak zniechęcona nauczycielka w szkole. Po przyjściu nowej wszystko się zmieniło; była młoda, ale nie za bardzo, Joseph dawał jej jakieś trzydzieści pięć–czterdzieści lat, raczej bliżej trzydziestu pięciu niż czterdziestu, a potrafił jak mało kto oszacować wiek zwierząt oraz ludzi.

(tamże)

3472. Chwila w Małej Danii

ostatnie ciepło? ostatni motyl?

środa, października 02, 2019

3471. Pechowe czytanie (I)

Bo dwuwyrazowy blurb Finna. Bo niecodzienna sytuacja wymagała niecodziennego wyboru lektury. Bo psychoterapeutyczny sznyt, więc będę coś rozumiała. Mimo tych wszystkich argumentów i tak przeleżała pierwsze dwa tygodnie urządzania się.

Dobra! Jednym zdaniem — bez spojlerowania — można ją podsumować tak: nie zawsze ktoś powinien usłyszeć to, co ty myślisz, że on musi wiedzieć — nie musi, nie musi dziś, a może nie powinien dziś, a może nawet nigdy, nie od ciebie, nie w tej formie… I kto jak kto, ale terapeuci powinni mieć to zdanie z tyłu głowy zawsze.

Nazywam się Theo Faber. Mam czterdzieści dwa lata. Zostałem psychoterapeutą, bo byłem popieprzony. Taka jest prawda — chociaż nie wyjawiłem tego w czasie rozmowy o pracę, gdy mnie o to zapytano.
     
[…]
     — Przypuszczam, że chciałem pomagać ludziom — rzuciłem i wzruszyłem ramionami. — To wszystko.
     Bzdura.
     To znaczy, oczywiście, że chciałem pomagać ludziom. Było to jednak celem drugorzędnym — zwłaszcza wtedy, gdy podjąłem naukę. Kierowała mną czysto egoistyczna motywacja. Dążyłem do tego, by pomóc sobie. I uważam, że dotyczy to większości ludzi, którzy zajmują się zdrowiem psychicznym. Ten konkretny zawód przyciąga nas, bo jesteśmy zepsuci — studiujemy psychologię, by uzdrowić siebie. Czy jesteśmy gotowi się do tego przyznać, to już zupełnie inna sprawa
.

*

[…] wydawało mi się, że jestem wolny.
     Myliłem się.
     Wtedy o tym nie wiedziałem, ale było już za późno – zinternalizowałem ojca, wpisałem w siebie, zakorzeniłem głęboko w nieświadomości. Bez względu na to, jak daleko biegłem, wszędzie nosiłem go w sobie. Gonił mnie piekielny, niezmordowany chór furii, a wszystkie miały jego głos — piszczały, że jestem bezwartościowym, przynoszącym wstyd śmieciem
.

*

W sercu każdego dzieła sztuki leży tajemnica.

*

Uśmiechnąłem się i pokręciłem głową. Zaśmiał się.
     — Będę cię dalej pytał, w nadziei że zmienisz zdanie. Wszystko można mi zarzucić, ale nie brak wytrwałości
.

*

Wiedziałem, że nie mogę tego tak zostawić, musiałem coś zrobić. Tylko co? Pomimo moich najśmielszych fantazji nie byłem mordercą. Nie mogłem go zabić.
     Będę musiał wymyślić coś mądrzejszego
.

*

Powoli, z namysłem, uważnie dobierając słowa, jakby pociągała pędzlem po płótnie.

Alex Michaelides, Pacjentka,
przeł. Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik,
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2019.

niedziela, września 29, 2019

3469. Drzewko i drzewa

Podczas wczorajszej podróży do Małej Danii kształt intensywnego żółtego zachwycił mnie nieraz. Cyk!

Oczywisty dla mnie widok — pomyślałam po raz pierwszy w życiu — za dziesięć, piętnaście lat będzie można spotkać już tylko w baśniach. Cyk!

Drzewom przy szosach, póki jeszcze są, należy się projekt — przyszło do mnie. Plan jest.

piątek, września 27, 2019

3468. Magia NFZ-owskiej poradni

Drzewko znane z tego, że się czepia*, byłoby zachwycone, gdyby dziś był wtorek. Niestety, z kalendarzem nie ponegocjujesz — piątek, piątek i jeszcze raz piątek. Jakby było mało, kontrola sęków w stopie odbywała się obok, w gabinecie nr 1, a tam czasoprzestrzeń kiepsko zakrzywiana.

Bez gipsu, w ortezie 
na niewyobrażalnie długo jeszcze.

______________
* zła i niepoprawnie użyta kreska.

3467. Na odległość dwóch uścisków dłoni

Georginia ma Frenda o uroczym uśmiechu. Frend był u swojej Mamy i zrobił wiele zdjęć kudłatym duszom, którymi Ona się opiekuje. Wracam i wracam z uporem maniaka do jednego z kudłatym skupieniem i zatrzymaniem. Chcę je tu mieć pod ręką. I już.

Jednocześnie, z lekką premedytacją uderzam w stół, by odezwały się nożyce Saxifragi i wycięły troszkę kudłatych pikseli — Georginia i ja je uwielbiamy.


fot. Frend.

czwartek, września 26, 2019

3466. Sztuka była w ulu

Kaan.

3465. Piękny dzień

W wigilię dzisiejszego dnia kupiłam te słowa na pniu:

Nie chcę oddać moich dni,
spotkań i uczuć, zachwytów czy łez
walkowerem
.

Kaan

*

(kolejną, okrutnie czarną nocą
utknęłam na znaku zapytania
)
gdzie jest moje życie?

*

A rano na dobry początek taka piękna kromeczka rozłożyła mnie cudownie na łopatki.


Kaan.

*

(i przyszło, nie wiadomo kiedy, i oddech pozwoliło złapać)
najgorsze nie musi się wydarzyć.

sobota, września 21, 2019

3464. Na kawie, cyk!

leczy mnie. nienachalnym dotykiem.

zawsze.

3463. O konsekwencji jednego „tak”

Sadownik:
(o ślubie, komentując wysokość rachunku z apteki)
To był najgorszy rodzaj transakcji…
…z odroczoną płatnością.
(po chwili)
W sumie nie ma co się dziwić,
należysz już do klasy oldtimerów.

3462. Co dnia

Siedemdziesiąt pięć procent zawartości cysterny czyta. A Jabłoń nie — sama dla siebie co dnia przez półtorej godziny stanowi tym samym kuriozum. Nie czyta, nie dlatego, że nie przeprosiła się z papierem, ale dlatego, że dioptrie narzucone na maseczkę, którą dopływa czysty tlen, nie czynią pisma czytelnym.

Nurkując na sucho — ciśnienie odpowiada ciśnieniu panującemu na głębokości 25 metrów — w przerwach między trzema cyklami terapii tlenowej podczytuję przez ramię lektury sąsiadów. Dziś powalił mnie duchowy aspekt zdania wyjętego z książki dotyczącej zarządzania (początek jakiejś procedury):

We appreciate the fact that a choice must be done.

AA nie powstydziłoby się takiego sformułowania, a mi dało ono do myślenia…

Docenić miejsce w życiu, w którym teraz jesteśmy? ● Ze złamaną kością w stopie, z niegojącą się od kilkunastu lat raną, z ramieniem, po którym od kilkudziesięciu godzin zostało tylko wspomnienie, z piskiem w uchu, który nie ustaje od wielu miesięcy. Czy damy radę? Witamy się serdecznie, znamy swoje imiona, z każdym kolejnym dniem jesteśmy dla siebie mniej anonimowi, dzielimy nadzieję, życzymy sobie dobrego dnia i do zobaczenia jutro.

środa, września 18, 2019

3461. Skończony (V)

Kończona przed pechem, jeszcze na króciutkim urlopiku. Od lat na nadmorskie odpoczywanie zawsze zamawiamy jeden dzień padania od rana do wieczora. W tym roku nie tylko padało, ale i duło. Z kawusią w fotelu w tym czasie kończyłam przedostatni tom Ziemiomorza. Nie śpieszyłam się, a mimo to skończył się szybciej, niż myślałam.

Ciekawe, że przed pechem i po pechu te same cytaty chcę tu mieć pod ręką — ktoś we mnie nie połamał się wcale.

     — To mnie przerasta — rzekł.
     Stary człowiek przyglądał mu się chwilę w milczeniu.
     — Świat jest olbrzymi i niezwykły, Haro. Lecz nie większy i nie dziwniejszy niż nasze umysły. Pomyśl o tym czasem
.

*

     — To jest Mech — oznajmił Krogulec — czarownica. Posiada wiele zdolności; największą z nich jest dobro.

*

Na początku, no wiesz, u zarania dziejów, wszyscy byliśmy tacy sami, wszyscy ludzie i zwierzęta, i robiliśmy to samo. A potem nauczyliśmy się umierać i tym samym odradzać. Czasem jako ta sama istota, czasem inna. Nie ma to znaczenia, bo tak czy inaczej znów się umiera i odradza. Wcześniej czy później każdy z nas jest wszystkim.

*

Nazywam to wiedzą, w istocie jednak chodzi o tajemnicę. Czym różnimy się od zwierząt? Mową? Wszystkie zwierzęta potrafią się porozumiewać. Mówią do siebie: „chodź”, „uważaj” i znacznie więcej. Nie potrafią jednak opowiadać historii ani kłamać, a my owszem.

*

     — Coś się dzieje — oznajmiła Tenar. — Wielka zmiana dotyka świata. Może nie pozostanie nam nic, co znamy.

*

Nieświadom owego ukrytego oblicza swego daru, póki go nie stracił, zastanawiał się teraz, rozmyślał nad jego naturą. Uznał w końcu, że przypomina to wiedzę, dokąd się zmierza, znajomość kierunku, w którym leży dom. Trudno to wyodrębnić czy opisać, to po prostu więź, na której wspiera się wszystko inne. Bez niej czuł tylko rozpacz.

*

Tej nocy wszyscy w Ziemiomorzu nie mogą spać, pomyślał Ged. Uśmiechnął się lekko na tę myśl. Zawsze bowiem lubił ową chwilę ciszy, pełną lęku, tuż przedtem, nim nadciągnie zmiana.

*

Musiała podążać drogą, której nie pojmuje. Może ich drogi się zbiegały, przynajmniej na jakiś czas. Pomysł ten dodał mu odwagi.

*

Musiała jednak trzymać się tego, czemu ufała. Nawet jeśli zaufanie okazałoby się zaledwie nadzieją.

*

Jakże mężczyźni boją się kobiet, myślała, spacerując wśród kwitnących róż. Nie jednej kobiety, lecz wielu, rozmawiających ze sobą, pracujących wspólnie, mówiących w swoim imieniu. Wówczas mężczyźni dostrzegają spiski, zmowy, sidła, pułapki.
     I oczywiście mają rację. Kobiety zwykle stoją po stronie następnego, nie obecnego pokolenia. Tworzą ogniwa, które mężczyźni postrzegają jako łańcuchy, więzi traktowane przez nich jak kajdany
.

*

Będziesz wiedziała, co zrobić… kim jesteś… gdy nadejdzie czas.

Ursula K. Le Guin, Inny wiatr, tom 5. cyklu Ziemiomorze,
przeł. Paulina Braiter, Prószyński i s-ka, Warszawa 2013.
(wyróżnienie własne)

     — Niewielu z nas wie, kim jesteśmy — wtrącił Mistrz Odźwierny. – Dostrzegamy tylko fragment całości.

*

Olcha milczał, pogrążony w myślach.
     — W sprawach absolutnych nie istnieją pojęcia mniejszy-większy — ciągnął Krogulec. — Prawdziwie kochający mówi zawsze „wszystko albo nic”. I tak jest w istocie. Moja miłość nigdy nie umrze, mawia. Powołuje się na wieczność. I słusznie. Jak mogłaby umrzeć miłość, skoro jest samym życiem? Co właściwie wiemy o wieczności oprócz przebłysku, który dostrzegamy, gdy w naszym życiu zjawia się owa więź
?

*

     — Czy oni wiedzą, kim jesteś, panie?
     — Nie — odparł były Arcymag, spoglądając na niego z ukosa. — I tak
.

(tamże)

(3459+1). W czarnej…

Jabłoń:
(wieczorową porą)
Przytulisz kobietę z kulą u nogi?

Sadownik:
Mówisz, kobietę, która jest kulą u nogi?

Sadownik & Jabłoń:
(ryknęli śmiechem, bo co innego im pozostało)

wtorek, września 17, 2019

3459. Pech

Nie ma nic nowego na blogu. No, nie ma. To gdzie ty jesteś? Ja? Jestem od piątku w czarnej dupie. Sadownik ujął to następująco, gdy łzy nie przestawały mi ciec trzeci dzień: tak, jesteśmy w czarnej dupie i musimy się w niej jakoś urządzić, by wyleźć z niej tak szybko, jak się da.

Czarny kot nie przebiegł mi drogi. Nie spotkałam zakonnicy. Butów na stole nikt w ulu nie stawiał. Pod drabiną nie przechodziłam, ani nawet nie stałam. Ale był piątek, trzynastego! — jeśli ktoś potrzebuje metafizycznej przyczyny. Wystarczyło, by połamać kość w śródstopiu i dać się zagipsować, kura przez wu.

Zbieram się. Urządzam.

wtorek, września 10, 2019

niedziela, września 08, 2019

3453. 56/131

szum morza, by z łatwością znaleźć miejsce ciszy w sobie. szybko goniące po niebie chmury, by złapać kontakt z tą częścią nas, która nigdy się nie śpieszy. bo jest tam, gdzie ma być, w ciszy.

56/131

sobota, września 07, 2019

3452. 55/131

ani forma nie rośnie, ani waga nie spada liniowo. nigdy! po prostu zapomnij o liniowości tak szybko, jak tylko dasz radę.

55/131

piątek, września 06, 2019

3451. 54/131

niczym miejskie gołębie. wróble, a może mazurki, na sępa czekają na frytkę. one też nie zawsze żywią się zdrowo.

54/131

czwartek, września 05, 2019

3450. 53/131

what is life about?
life is about joy and trust. these words found me in the morning shower and left me grateful and wiser.

53/131

środa, września 04, 2019

3449. Niedeseczka (I)

Słów mi brak. Wracam do niej, gapię się, a ona mnie przemienia.


Kaan.

3448. 52/131

odkrycie dnia — jeśli się boisz, oznacza to, że straciłeś zaufanie. do czegoś, co jest większe od ciebie, co cię prowadzi. nie pomoże nic — trzeba wrócić do miejsca w sobie, w którym ufasz, że będzie dobrze.

52/131

[suplement pikselowy: 14.01.2021]

3447. Chwila, nim…

Zaroślami i horyzontem uśmiechnął mnie bardzo, nim zostałam zmuszona do poznania, czym jest medyczny darwinizm.

Kaan.

*

Medyczny darwinizm — specjalista POZ, który powinien wystawić ci skierowanie, ale dba tylko o swój tyłek i okłamuje cię, że ta procedura wykonywana jest tylko w warunkach szpitalnych. Od rodzinnego wzięłam skierowanie do szpitala i karteczkę, że nie może wystawić mi skierowania na procedurę medyczną. Zdziwiona wzięłam kłamstwo za dobrą monetę. Skończyło się na SORze drugiego szpitala. 80% osób na SORze nie powinno się tam pojawić — wiem o tym — byłam jedną z nich, bo kura przez wu nie można było tego załatwić w normalny sposób. Pikanterii całej sprawie dodawał fakt, że czas odgrywał duże znaczenie.

SORowa pani doktor za głowę się chwyciła, że przeszłam taką drogą. Dała mi nie tylko skierowanie, ale zrobiła wszystkie niezbędne do skierowania badania.

Dziś z Gepardzicą pojechałyśmy zawieźć skierowanie i badania. Pan doktor zapytał, czemu przyjechałam, skoro mogłam załatwić to przez telefon. Opadła nam szczęka — z powrotem znalazłyśmy się w Europie.

wtorek, września 03, 2019

3446. 50–51/131

the word deaf is so close* to death. in many senses. i realized.

50–51/131

____________
* these words differ only one phoneme, but the red lines are not about it.

niedziela, września 01, 2019

sobota, sierpnia 31, 2019

3444. 48/131

z powodu upału dzień w godzinach 10.00–21.00 anulowano. przepraszamy. taki mamy klimat.

48/131

3443. Dbamy o siebie nawzajem

Dotyk nie jest Jej ulubioną formą kontaktu z człowiekiem. Dotyk — tak, ale zawsze na Jej warunkach. Viparita Karani, zamknięte oczy i nagle czuję psie futro — wszystko stało się przyjemnie jasne: Viparita Karani Kudłate — moja ulubiona asana. Wczoraj tylko wyszeptałam prośbę, by Sadownik cyk w taki sposób, by Heniuta nie podniosła się, gotowa do działania.

fot. Sadownik, fragment.

3442. Z dna książkowego stosika

Kilka lat temu jechałam tramwajem. Pani po sześćdziesiątce czytała grubą książkę. Od słowa do słowa, gdy zaczęłyśmy rozmawiać, powiedziała: musi pani to przeczytać, doskonałe! Nie lubię tak grubych książek, ale zapamiętałam sobie zachwyt tej pani. Od tamtej pory, przy okazjach rocznic wszelakich, kupowałam Orzeszkowi kolejno ukazujące się książki tego Autora, obiecując sobie, że kiedyś do nich zajrzę, skoro Orzeszek mówiła: dobre!

W Małej Danii po skończeniu Czecha i Przyjaciela chciałam pozostać w klimacie beletrystyki i przeczytać coś niezobowiązującego i dla zabawy. I tak po latach padło na Cabré — upewniłam się u Orzeszka, że najświeższa jest dobra, i wsiąkłam — to był strzał w dziesiątkę.

Opowiadania. W każdym trup. Tylko mordercy, żadnej morderczyni (gdzie parytet?!). Zapis dialogów (dziwny, słyszałam) intrygujący i mile zaskakujący wobec wieloletniego wyobrażenia, że będzie zniechęcał. I pomysły… fantastyczne (!) — niektóre z nich tak przewrotne jak puenta tytułowego opowiadania Czysta robota Forsytha.

Okazuje się, że na mocy nie wiem jakich przepisów muszą mnie wcześniej wypuścić… Nie wiem dokładnie, o co tu chodzi, bo jak adwokaci mi to wyjaśniali, myślałem o niebieskich migdałach; nie byłem zainteresowany tematem: wiedziałem, że mam tam spędzić całe życie, więc nie interesowało mnie liczenie dni.

*

[…] kiedy zdecydowałem się na zawodowstwo, postanowiłem czcić z równym zaangażowaniem dwóch patronów mojego fachu: świętego Ferriola z Besalú i świętego Dyzmę, Dobrego Złodzieja. Zawsze osiemnastego września i dwudziestego piątego marca robię sobie wolne, nawet gdy stanie mi na drodze naiwna torebka, kusząc mnie apetycznym portfelem. Tego surowo przestrzegam.

*

W taki oto sposób doskonaliliśmy nasz doskonały plan. Aż do najmniejszego szczegółu. Toni zwinął trzy noże deserowe, na wypadek gdyby ofiara stawiała opór.
     — Jak nie będzie grzeczny, to mu obetniemy.
     — Co mamy mu obciąć? — zapytał Ty, zaintrygowany.
     — Stary, kutasa.
     — Ach tak. — Skupione milczenie. — A co to takiego ten kutas
?

*

My, książki, nawykłyśmy do odgadywania, bo na naszych stronach jest przeszłość i teraźniejszość, i wszystkie indywidualne historie, więc umiemy interpretować to, co ludziom się przytrafia.

*

[…] jeżeli cud dokonuje się przy pomocy słów, nazywamy go literaturą; jeżeli dokonuje się w sposób ulotny, rozciągnięty w konkretnym czasie, nazywamy go muzyką; a jeśli dokonuje się w jakiejś materialnej przestrzeni, mówimy, że to obraz, fresk, ołtarz, rzeźba… A jeśli cudem jest przestrzeń, jaką tworzysz, mówimy, że to architektura. Najważniejsze, żeby dokonał się cud.

*

     — No już, tato, wsiadaj. Za pół godziny będziemy na miejscu.
     — Czekam na niego każdej nocy. Wiem, że wkrótce przyjdzie. I powie zabiłeś mnie, zabiłeś swojego dowódcę, ty draniu. I dlatego przeżyło was tylko trzech z trzydziestu żołnierzy, ty draniu. Ponadto załatwiłeś pięć aniołów, strzelając w niebo, a one, te anioły, teraz błagają mnie na klęczkach, żebym ci strzelił prosto w tyłek…
     — Nie, zostaw, tato! Ja ci zapnę pasy
.

*

     — Nie kpij sobie.
     — Cholera. Przecież mieszkanie nie jest nie wiem jak wielkie, prawda? Niby gdzie mam je trzymać?
     — Spal je, podaruj komuś. Przecież ich nie czytasz! I nie używaj brzydkich słów
.

*

     — I co mam…
     — Udzielić wywiadów.
     — A co na to jego ekscelencja, panie ministrze?
     — Z dużej litery, proszę.
     — Co na to Jego Ekscelencja?
     — Nie twoja sprawa.
     — I… mogę coś zmyślać?
     — Zastosuj logikę
.

*

     — Ja bym tak tego nie powiedział, panie ministrze.
     — Czego byś nie powiedział?
     — Że klęski żywiołowe to próba, jaką Bóg zsyła na ludzi, żeby się przekonać, czy zasługują na swój los. Nie wiem, kto coś takiego wymyślił.
     — To ładnie brzmi.
     — Ale to nieprawda.
     — I co z tego?
     — Jak to co z tego? To nieprawda!
     — Licz się ze słowami
.

*

     — Rozumiem, co pan czuje. Wolałby pan, żeby była martwa, prawda?
     —  Tak. Źle jej nie życzę, ale wyświadczyłaby mi przysługę, gdyby była martwa, tak
.

*

Współczucie, dlaczego? Ta osoba przeszkadza mojemu klientowi i to wystarczy. A kto płaci, ma swoje powody, w które ja nie wnikam. Ograniczam się do skutecznego wykonania swojej pracy, i tyle.
     
[…]
     Nie, wcale się nie boję, że ksiądz mógłby o tym komuś opowiedzieć, ponieważ wierzę mocno w żelazną zasadę tajemnicy spowiedzi.
     Zgoda, ksiądz mógłby się zdobyć na popełnienie tego strasznego grzechu wyjawienia komuś mojego sekretu, owszem. W tym punkcie zgadzam się z księdzem. Z tego, co wiem, nie byłoby to po raz pierwszy.
     Nie trzeba być wierzącym, żeby o tym wiedzieć.
     Cóż mam księdzu powiedzieć: jestem dobrze poinformowany.
     Dlaczego jestem taki spokojny? Bo ksiądz jest właśnie ostatnim celem w mojej karierze.
     Nie chcę księdza obrazić, ale mam nadzieję, że sam ksiądz rozumie: no, nie mogę wyjawić nazwiska klienta, od którego otrzymałem zlecenie.
     Mówię, że nie, proszę nie nalegać. Ale mogę oświadczyć z satysfakcją, że w życiu ksiądz by nie uwierzył, że to ten człowiek
.

Jaume Cabré, Kiedy zapada zmrok, przeł. Anna Sawicka,
Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2019.
(wyróżnienie własne)

piątek, sierpnia 30, 2019

środa, sierpnia 28, 2019

3439. 45/131

upał. sponiewierał. ciało i duszę.

45/131

*

     — Tak. Kim pan jest? Gdzie jesteśmy?
     Mężczyzna nie odpowiedział. Podszedł bliżej i na ucho wyszeptał utknąłem tu po same jaja, po korzenie jaj, w taki upał
.

Jaume Cabré, Kiedy zapada zmrok, przeł. Anna Sawicka,
Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2019.

3438. Kudłata strażniczka

między jednym ćwiczeniem a drugim
rozbroiły mnie spokojne, równiutko ułożone
łapki i pazurki. a gdy cyk…


…Heniutka podniosła powieki,
niewerbalnie informując mnie:
wiedz — widzę, że nie ćwiczysz!

3437. Czytana w Małej Danii

Chudziutka. Czytana powolutku jak wszystkie wcześniejsze Autorki. Wystarczyła na cały pobyt w Małej Danii — jeden rozdzialik na dzień. Drobiazg, nie książka, ale na całe życie i jeden dzień dłużej.

Ktoś przysłał mi kiedyś zawieszkę dla psa w kształcie kości, którą można nawlec na sznurek i nosić na szyi. Zamiast wygrawerowanego imienia psa miała napis: „Siadaj. Zostań. Uzdrawiaj”.

*

Zatrzymujesz się i pozwalasz na powstanie szczeliny w czymkolwiek, co w danej chwili robisz.

*

Nigdy nie zachęcano nas do doświadczania przypływów i odpływów naszych nastrojów — zarówno przyjemnych, jak i nieprzyjemnych — w ich pełni.

*

Ucząc się zatrzymywać, bardzo dokładnie poznajemy to miejsce i stopniowo, stopniowo przestaje ono być zagrożeniem.

*

To, jak odnosimy się z chwili na chwilę do tego, co dzieje się w tym właśnie punkcie, jest w zasadzie wszystkim, co istnieje.

*

Zatrzymując się, tworząc szczelinę, głęboko oddychając, możemy doświadczyć natychmiastowego orzeźwienia. Nagle zwalniamy, rozglądamy się i bam! — oto cały świat.

*

I oto, czego się nauczyłam: zainteresuj się swoim bólem i swoim strachem. Przysuń się, pochyl nad nimi, zaciekaw się nimi; choć przez chwilę odczuwaj poza pojęciami, poza dobrem i złem. Przywitaj je. Zaproś je. Zrób wszystko, żeby roztopić swój opór.

*

Mamy nieszczęśliwą skłonność do przerysowywania naszych porażek. Dla kontrastu Dzigar Kongtrul mówi, że dla niego jest powodem do radości, gdy choć raz i nawet na krótko w ciągu całego dnia udało mu się połączyć się ze swym dążeniem. Mówi także, że nawet gdy nie udaje się to ani razu, powodem do radości jest zdolność zauważenia tego faktu. Ten sposób patrzenia był dla mnie bardzo inspirujący.

*

W każdej chwili możemy dawać sobie przestrzeń, by dostrzec, gdzie jesteśmy, zobaczyć ogrom naszego umysłu. Znajdź sposób, żeby zwolnić. Znajdź sposób, żeby zrelaksować swój umysł, i rób to często, jak najczęściej, nie tylko wtedy, kiedy już połknąłeś haczyk — rób to zawsze.
     Daj sobie czas na zmianę percepcji. Daj sobie czas na doświadczanie naturalnej energii życia, która manifestuje się właśnie teraz
.

*

Mądrość, siła, zaufanie, przebudzone serce i umysł są dostępne teraz, tutaj, zawsze. Po prostu je odkrywamy. Nie wynajdujemy ich ani nie pozyskujemy z jakichś odległych miejsc. Są tu.

*

Naturalne ciepło to posiadana przez nas wszystkich zdolność do kochania, empatia, poczucie humoru. To również zdolność do odczuwania wdzięczności, doceniania innych i bycia delikatnym. To cała gama tego, co często nazywamy przymiotami serca, właściwości będących naturalną składową człowieczeństwa. Naturalne ciepło ma moc uzdrawiania wszystkich relacji — relacji z samym sobą, z innymi ludźmi, zwierzętami i ze wszystkim, co napotykamy każdego dnia życia.

Pema Chödrön, Rusz z miejsca,
przeł. Magdalena Chojnacka-Kuza i Sławomir Piela,
Wydawnictwo Zwierciadło, Warszawa 2019.
(wyróżnienie własne)

wtorek, sierpnia 27, 2019

3436. 44/131

w morzu ograniczeń. dostrzec możliwości, poczuć w sobie potencjał, karmić się chwilą. bezcenne.

44/131

3435. Cudzesy dnia

Mój dzisiaj jest tylko zachwyt, którego na słowa przełożyć nie sposób. Jacqueline — czekałam na Nią tak długo — nie pytała o szczegóły choroby. Wsadziła na reformera i cadillaca — zachwyciła mnie moim ciałem. Wspaniały dzień, choć upał zrobił swoje i skasował część grafiku.

every moment of our life can be the
beginning of great things.

Joseph Pilates
(1883–1967)

*

choć droga jest bez końca
pozornie bez znaczenia
mniemam, że mam powody
by drogi swej nie zmieniać
.

// Piotr Wróbel

*


Autor(ka) zdjęcia nie do ustalenia.

*

Zanim zdamy sobie sprawę z tego, czym jest naturalne ciepło, często musimy doświadczyć straty. Trwamy przez lata, z dnia na dzień, napędzani przez nawyk, biorąc życie jako coś, co się nam należy. Aż któregoś dnia my albo ktoś nam bliski ma wypadek lub zapada na ciężką chorobę. I staje się tak, jakby ktoś zdjął nam bielmo z oczu. Widzimy bezsensowność tylu rzeczy, które robimy, pustkę tak wielu rzeczy, do których jesteśmy przywiązani.

*

Kiedy coś się rozpada i nie możemy ponownie połączyć kawałków w jedną całość, kiedy tracimy coś, co było nam drogie, kiedy coś już nie funkcjonuje i nie wiemy, co robić, wtedy naturalne ciepło czułości, ciepło empatii i życzliwości czekają, aż je przyjmiemy. To nasza szansa na wyjście z ochronnej bańki i zdanie sobie sprawy z tego, że nigdy nie jesteśmy sami.

Pema Chödrön, Rusz z miejsca,
przeł. Magdalena Chojnacka-Kuza i Sławomir Piela,
Wydawnictwo Zwierciadło, Warszawa 2019.
(wyróżnienie własne)

poniedziałek, sierpnia 26, 2019

3434. 43/131

paw, haft i rzyganie — bezwzględna opinia żołądka na temat plasterka ogórka. asertywna wypowiedź Duszy w każdej kwestii jest dużo subtelniejsza. całe szczęście i… nieszczęście, bo bez treningu łatwo można przegapić Jej krzyk.

43/131

*

Ale randka! Pierwszy raz sprzątałem po panience, której nie spiłem — skomentował po wszystkim Sadownik. Nie pytałam, ile spił i po ilu pijanych sprzątał. Nie mogę patrzeć na ogórki.

3433. Tam (XI)

niedziela, sierpnia 25, 2019

3432. 42/131

nie zapomnę tego nigdy — pomyślała lub powiedziała wiele razy w ciągu życia. zapomniała niejedno i nie raz. i dobrze.

42/131

*

Każdego, nawet najzwyklejszego dnia zdarzają się nam chwile szczęścia, dobrego samopoczucia i radości, momenty, kiedy dostrzegamy coś przyjemnego, poruszającego, coś, co połączyło nas z wrażliwością naszego serca.

Pema Chödrön, Rusz z miejsca,
przeł. Magdalena Chojnacka-Kuza i Sławomir Piela, Wydawnictwo Zwierciadło, Warszawa 2019.

3431. Ścinki z Małej Danii